Γιώργος Μαρίνος: Οι νύχτες στη Μέδουσα και το “Κάνε μου λιγάκι μμμ”

Μια ζωή γεμάτη μουσική! Ο Γιώργος Μαρίνος έφυγε από τη ζωή και μαζί του κλείνει ένα κεφάλαιο λάμψης και θεατρικότητας της αθηναϊκής νύχτας. Ένας καλλιτέχνης που εφηύρε σχεδόν μόνος του την περσόνα του και δημιούργησε μια σκηνική φόρμα που δύσκολα χωρά σε μια κατηγορία. Όπως και εκείνος. Στα προγράμματά του συνυπήρχαν τραγούδι, σάτιρα, θεατρικότητα, μίμηση και αυτοσαρκασμός. Ο Δημήτρης Χορν είχε συνοψίσει με ακρίβεια τη σκηνική του παρουσία λέγοντας: «άλλοι πατούν στα σανίδια της σκηνής, άλλοι πετούν στα σανίδια της σκηνής. Ο Γιώργος Μαρίνος ανήκει στους δεύτερους».

Ο Γιώργος Μαρίνος αποσύρθηκε σχετικά νωρίς από τη δημοσιότητα, γι’ αυτό και η εικόνα που έχουμε σήμερα για εκείνον μοιάζει σχεδόν μυθική: ένας λαμπερός σόουμαν που κινούνταν ανάμεσα στο θέατρο και τη μουσική σκηνή. Στο ιστορικό κλαμπ «Μέδουσα», όπου εμφανίστηκε επί σχεδόν δύο δεκαετίες, παρουσίασε προγράμματα που έμοιαζαν με ζωντανά θεατρικά μονόπρακτα.

Για δύο και τρεις ώρες πάνω στη σκηνή τραγουδούσε, σατίριζε, μιμούνταν πρόσωπα, αυτοσχεδίαζε, ίδρωνε και συνομιλούσε με το κοινό σαν να βρισκόταν σε μια μεγάλη θεατρική εξομολόγηση.

Η δισκογραφία του δεν υπήρξε εκτεταμένη, όμως χαρακτηρίζεται από υψηλή αισθητική και σημαντικές συνεργασίες: από τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Δημήτρη Χορν μέχρι τον Παύλο Μάτεση, τον Νίκο Δανίκα και αργότερα τον Σταμάτη Κραουνάκη.

Γιώργος Μαρίνος – Μια ματιά στη μουσική διαδρομή του

 

Η «Μέδουσα», το μικρό υπόγειο κλαμπ της Πλάκας που άνοιξε το 1974, έγινε το καλλιτεχνικό σπίτι του Γιώργου Μαρίνου και ταυτίστηκε όσο λίγοι χώροι με έναν μόνο καλλιτέχνη. Εκεί, για σχεδόν δύο δεκαετίες, παρουσίασε παραστάσεις που έμοιαζαν με θεατρικά καμπαρέ παρά με συμβατικά μουσικά προγράμματα. Το κοινό ερχόταν για να δει τον Μαρίνο να παίζει, να λέει την ιστορία του, να τραγουδά, να σαρκάζει την επικαιρότητα και να συνομιλεί με την αίθουσα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που έκανε τη «Μέδουσα» ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της νυχτερινής Αθήνας. Ο Μαρίνος συνήθιζε να κλείνει το πρόγραμμα με το τραγούδι «Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα», συγκινώντας το κοινό κάθε βράδυ. Τη μουσική είχε γράψει ο Νίκος Δανίκας και τους στίχους ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Όπως είχε πει ο ίδιος: «Στη Μέδουσα δεν έκανα πρόγραμμα, έκανα ζωή».

Μια ενδιαφέρουσα ματιά στη διαδρομή του προέρχεται από μια παλιά ραδιοφωνική συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Ά. Κουτσούκη, με αφορμή την κυκλοφορία του διπλού δίσκου «Αυτός ο Γιώργος» από τον «Σείριο» του Μάνου Χατζιδάκι, με τραγούδια των Σταμάτη Κραουνάκη και Λίνας Νικολακοπούλου για την ομώνυμη θεατρική παράσταση. Η συνέντευξη απομαγνητοφωνήθηκε και δημοσιεύτηκε στο ogdoo χρόνια αργότερα.

Από την “Οδό Ονείρων” στο “Κάνε μου λιγάκι μμμ”

Εκεί διαβάζουμε ότι όλα ξεκίνησαν από την ιστορική παράσταση «Οδός Ονείρων» το 1962. Τότε ο 22χρονος Γιώργος Μαρίνος γνώρισε τον Μάνο Χατζιδάκι και, όπως έλεγε, έμαθε κοντά του «θαυμαστά πράγματα». Στον κύκλο εκείνης της παράστασης βρίσκονταν μορφές όπως ο Δημήτρης Χορν, ο Μίνως Αργυράκης, ο Νίκος Γκάτσος, ο Αλέξης Σολωμός, ο Μανώλης Καστρινός, αλλά και νεότεροι καλλιτέχνες που αργότερα ξεχώρισαν, όπως ο Γιώργος Μεσσάλας, η Βέρα Κρούσκα και ο Κώστας Καφάσης.

Στη συνέχεια συνεργάζεται με τον Δημήτρη Χορν στο «Αυγό», με την Έλλη Λαμπέτη στο «Λεωφορείο ο πόθος» και με την Άννα Συνοδινού στο «Πόλεμος και Ειρήνη». Την ίδια περίοδο ανθίζουν οι μπουάτ της Αθήνας και αναζητούν νέα πρόσωπα και νέο υλικό.

Κάποια στιγμή τον πλησιάζουν για να τραγουδήσει. Στην αρχή αρνείται, λέγοντας ότι δεν είναι τραγουδιστής. Τελικά πείθεται να δοκιμάσει. Εκεί, στις μικρές σκηνές της εποχής, τον παρακολουθούν φίλοι και γνωστοί – ανάμεσά τους η Τζένη Καρέζη και η Κατερίνα Βασιλάκου. Στο πρόγραμμα τραγουδά τέσσερα τραγούδια: την «Οδό Ονείρων» και το «Μια Παναγιά» του Μάνου Χατζιδάκι, τα «Δειλινά» του Γιώργου Ζαμπέτα και τα «Παλληκάρια» του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Η ηθοποιία μπαίνει ουσιαστικά αργότερα στη ζωή του, όταν αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Ήδη όμως από το 1961-62, στην πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο, στην επιθεώρηση «Ωπα-ώπα!», είχε τραγουδήσει Μίκη Θεοδωράκη.

Το 1967 εμφανίζεται σε μαγαζί όπου πρώτο όνομα είναι ο Γιάννης Πουλόπουλος. Περίπου εκείνη την περίοδο κυκλοφορεί ο δίσκος «Μυθολογία» του Μάνου Χατζιδάκι και ο Μαρίνος ερμηνεύει τραγούδια από αυτόν στο πρόγραμμα του μαγαζιού. Τότε έρχεται και η πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση: ένα μικρό δισκάκι με τον Γιάννη Σπανό, με το τραγούδι «Το Χριστινάκι». Ο Σπανός τον συμπεριλαμβάνει και στην ταινία «Όμορφες μέρες», όπου ερμηνεύει δύο τραγούδια.

Το 1974 συνεργάζεται δισκογραφικά με τον Μίμη Πλέσσα στους δίσκους «Λουκιανού Νεκρικοί Διάλογοι» και «Παράσταση». Από τον πρώτο ξεχωρίζει το τραγούδι «Ήτανε δυο εφοπλιστές (ο Μοίριχος κι ο Αριστεύς)», που ερμηνεύει μαζί με την Κατιάνα Μπαλανίκα.

Το 1976 κυκλοφορεί τον δίσκο «Ροζ προκηρύξεις», σε μουσική Νίκου Δανίκα και στίχους Παύλου Μάτεση. Ένας δίσκος που περιλαμβάνει τραγούδια όπως «Η Πλάκα», «Acropolis by night (Η Ασπασία)», «Χωρίς ελπίδες στο ζαχαροπλαστείο» κ.ά. Ο Μαρίνος είχε εκφράσει συχνά τη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι το έργο εκείνης της περιόδου δεν προβλήθηκε στο ραδιόφωνο και στο κοινό, όσο άξιζε.

Το 1979 κυκλοφορεί το LP «Γιώργος Μαρίνος», που περιλαμβάνει ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του, το «Κάνε μου λιγάκι μμμ…». Στον ίδιο δίσκο βρίσκονται και τραγούδια όπως το «Ερημονήσι Μύκονος» και το «Σαββατόβραδο στο τραίνο» σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Πυθαγόρα.

Στο άλμπουμ «Ό,τι ανεβαίνει… κατεβαίνει» που κυκλοφόρησε το 1982, ερμηνεύει τραγούδι του Γιάννη Πάριου με τίτλο «Σ’ αγαπώ μα δε σε θέλω».

Το 1983 γνωρίζει τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου, με τους οποίους θα συνεργαστεί στενά. Με τον Κραουνάκη δημιουργούν τον δίσκο «Μόνον άντρες», ενώ αργότερα συνεργάζονται ξανά στον διπλό δίσκο «Αυτός ο Γιώργος», που περιλαμβάνει τραγούδια όπως το «Μάθημα ελληνικής ιστορίας» και το «Ανατολικά της Εδέμ».

Το 1993 κυκλοφορεί το άλμπουμ «Ο Παίκτης», στο οποίο συναντάμε τραγούδια όπως τα «Φίλοι μου παιδιά», «Ali Kerim Bei» και «Μια νύχτα στο Βοτανικό», με συμμετοχή του Δημήτρη Χορν.

Ο Γιώργος Μαρίνος άφησε πίσω του μια σειρά τραγουδιών που κουβαλούν το ιδιαίτερο εκείνο αποτύπωμα της ελεύθερης σκηνικής του παρουσίας. Τραγούδια που γεννήθηκαν μέσα από το θέατρο, τη σάτιρα, την αφήγηση και εκείνη την ιδιαίτερη σχέση που είχε με το κοινό του.. και που πλέον είναι μια ανάμνηση.

Στη «Μέδουσα» αυτά τα τραγούδια μετατρέπονταν κάθε βράδυ σε ζωντανή παράσταση. Μέσα από αυτά περνά η πορεία ενός καλλιτέχνη που κινήθηκε ανάμεσα στο τραγούδι και το θέατρο και άφησε μια ιδιαίτερη σφραγίδα στη νυχτερινή ιστορία της Αθήνας. Ένας από τους τελευταίους μεγάλους σόουμαν.