Οι 16χρονοι Τεκετζήδες έχουν ένα όνειρο – Πώς ηχογράφησαν το “Βρέχει στη Φτωχογειτονιά”

Ο Τζο Σταυρίδης στο μπουζούκι. Ο Αχιλλέας Φίλιος στο τραγούδι. Ο Μάριος Καψόπουλος στην κιθάρα. Ο Βασίλης Αποστολάκης στο μπουζούκι. Ο Γιάννης Ρίγος στα κρουστά. Ο Χρίστος Καπετάνιος στο λαούτο. Αυτοί είναι οι Τεκετζήδες. Έξι μαθητές του Μουσικού Λυκείου Αλίμου που ξεκίνησαν να παίζουν κάτω από τις σκάλες του σχολείου τους και βρέθηκαν μέσα σε λίγους μήνες στη σκηνή του Καλλιμάρμαρου μπροστά σε 60.000 ανθρώπους. Και την ώρα που ακούγεται η φράση «είσαι μικρός και δε χωράς τον αναστεναγμό μου» το στάδιο να ξεσπάει σε χειροκροτήματα!

Σάββατο πριν από την Καθαρά Δευτέρα. Στην Ερμού, ανάμεσα σε σακούλες, τουρίστες και βιαστικά βήματα, σχηματίζεται ξαφνικά ένας κύκλος. Στο κέντρο του έξι έφηβοι παίζουν ρεμπέτικα. Ένας περαστικός μερακλώνει, σηκώνεται και χορεύει ζεϊμπέκικο· το πλήθος χειροκροτεί. Οι 16χρονοι Τεκετζήδες βγαίνουν συχνά στον δρόμο όταν έχουν διάθεση. Από εκεί ξεκίνησαν και έφτασαν να συμμετάσχουν στη μεγάλη συναυλία για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, στο Καλλιμάρμαρο, δίπλα στον Γιώργο Νταλάρα.

Ένα βήμα μετά βρέθηκαν και στο στούντιο μαζί του, ηχογραφώντας το θρυλικό «Βρέχει στη Φτωχογειτονιά», 65 χρόνια μετά την πρώτη του εκτέλεση με τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Η κυκλοφορία από τη Minos EMI, A Universal Music Company, αποτελεί ήδη για τους ίδιους ένα σημείο αναφοράς στη μέχρι τώρα, σύντομη αλλά πυκνή, διαδρομή τους.

Τεκετζήδες: “Η λαϊκή και η ρεμπέτικη μουσική σημαίνει πολλά για εμάς”

Το όνομα δεν προέκυψε εύκολα. «Μας πήρε πολύ καιρό να το βρούμε», λένε. Μετά από διαφωνίες κατέληξαν στους «Τεκετζήδες», αναφορά στον παλιό τεκέ και στο ρεμπέτικο, το μουσικό είδος που τους ενέπνευσε.

Αυτή η παρέα δημιουργήθηκε από… νωρίς! Τι θυμούνται από την πρώτη γνωριμία τους; Υπάρχει κάποιο περιστατικό από τα πρώτα τους μουσικά βήματα που τους έδεσε;

«Είμαστε φίλοι από το σχολείο. Καθώς είμαστε από μουσικό σχολείο πάντα είχαμε στενή σχέση  με την μουσική και αυτή ήταν που μας ένωσε. Είχαμε μια κλίση προς αυτού του είδους τη μουσική και μια χαρακτηριστική ανάμνηση είναι τα πρώτα κομμάτια που παίζαμε σε μια αίθουσα κάτω από τις σκάλες του σχολείου μας στα διαλείμματα. Αυτό που σήμανε πραγματικά όμως την αρχή ήταν μια μέρα που πήγαμε έξω από ένα σουπερμάρκετ δίπλα στο σχολείο μας και μέσα στο κρύο του Δεκεμβρίου του 2024 παίξαμε τα λίγα τραγούδια που γνωρίζαμε, και εκεί ανακαλύψαμε πως μας άρεσε πολύ να μοιραζόμαστε την μουσική μας με τον κόσμο.»

Άρα πότε και πώς αποφάσισαν να βγουν στο δρόμο ως μουσικοί; Τι θυμούνται από την πρώτη φορά που στάθηκαν με τα όργανα στον πεζόδρομο της Ερμού;

«Μετά από αρκετό καιρό αφότου ξεπεράσαμε το αρχικό άγχος, που φυσικά όλοι μας είχαμε μέχρι να συνηθίσουμε να παίζουμε μπροστά σε κόσμο, με την βοήθεια και ενθάρρυνση του κόσμου και επειδή είχαμε δει και παρόμοια σχήματα να παίζουν στα στενά της Ακρόπολης και στην Ερμού, αποφασίσαμε να το πάμε ένα βήμα παραπέρα και πήγαμε για πρώτη φορά στην Αεροπαγίτου στην Ακρόπολη και έπειτα στην Ερμού.»

Τι σημαίνει για έξι 16χρονους μαθητές του Μουσικού Λυκείου Αλίμου η επιλογή του ελληνικού (λαϊκού) τραγουδιού σε μια εποχή που οι μουσικές τάσεις κινούνται σε άλλες κατευθύνσεις;

«Η λαϊκή και η ρεμπέτικη μουσική σημαίνει πολλά για εμάς, είναι η μουσική που μας ενώνει και που μας κρατάει δεμένους. Αυτή η μουσική μάς εκφράζει, μας αρέσει και μας δίνει χαρά!»

“Στην αρχή νομίζαμε ότι κάποιος μας κάνει φάρσα”

Πώς μπήκε στη ζωή τους ο Γιώργος Νταλάρας και τι θυμούνται από την πρώτη συνάντηση μαζί του;

«Ένα τυχαίο απόγευμα του Ιουνίου δεχόμαστε ένα τηλεφώνημα από έναν αριθμό που δεν είχαμε ξαναδεί. Μας είχε καλέσει ένας καλός φίλος του κυρίου Νταλάρα, ο Γιάννης Κουτράκης. Στην αρχή νομίζαμε πως ήταν φάρσα. Τέσσερις μέρες μετά βρισκόμασταν στην σκηνή του Καλλιμάρμαρου με τον κύριο Γιώργο Νταλάρα και ζήσαμε την πιο αξέχαστη και φανταστική εμπειρία για την οποία οφείλουμε ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους όσοι βοήθησαν να πραγματοποιηθεί!

Η πρώτη συνάντησή μας μαζί του ήταν μια μέρα πριν τη μεγάλη μας εμφάνιση για να κάνουμε πρόβα μαζί του το τραγούδι. Εκεί μείναμε όλοι άφωνοι που ήρθαμε για πρώτη φορά σε επαφή μαζί του, και θυμόμαστε χαρακτηριστικά την ευγένειά του και το πόσο καλά μας συμπεριφέρθηκε.»

Τι θυμούνται από το παρασκήνιο της εμφάνισης στο Καλλιμάρμαρο για τα 100 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη; Τους έδωσε θάρρος ο Γ. Νταλάρας λίγο πριν βγείτε στη σκηνή, τι τους είπε, και ποιες συμβουλές τους έκαναν εντύπωση;

«Δεν υπάρχει κάποιο συναίσθημα που μπορεί να περιγράφει αυτό που νιώθαμε λίγο πριν βγούμε στην σκηνή. Όλοι είχαμε αγχωθεί πολύ αλλά την ίδια στιγμή ήμασταν υπερχαρούμενοι. Ο κύριος Νταλάρας δεν μας είπε κάτι συγκεκριμένο, μόνο και μόνο το γεγονός ότι γνωρίζαμε πως θα ήταν στο πλάι μας, μας έδινε θάρρος να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Το τελευταίο που μας είπε πριν ανέβουμε στην σκηνή ήταν «μην ξεχάσετε να είστε κουρδισμένοι σωστά, το έχουμε!». Αυτό όπως οι περισσότεροι θα μπορούσαν να φανταστούν μας άγχωσε πάρα πολύ, το μόνο που σκεφτόμασταν ήταν το κούρδισμα. Μόλις ανεβήκαμε όμως πάνω στην σκηνή όλο το άγχος έφυγε και έτσι απολαύσαμε στο έπακρον την αξέχαστη αυτή εμπειρία.»

Όταν 60.000 άνθρωποι αντέδρασαν στο «Βρέχει στη Φτωχογειτονιά», πώς βίωσαν τη δύναμη της στιγμής; Πώς διαχειρίζεται ένας 16χρονος μια τόσο ξαφνική δημοσιότητα και έκθεση;

«Ήταν μια πολύ έντονη και δυνατή στιγμή την οποία βίωσε ο καθένας μας με διαφορετικό τρόπο μα όλοι νιώσαμε την ίδια συγκίνηση. Πότε δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε πως θα βρισκόμασταν σε μια τόσο μεγάλη εκδήλωση τιμώντας τον μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη μπροστά σε 60.000 κόσμο. Η αλήθεια είναι πως η καθημερινή μας ζωή δεν έχει αλλάξει.»

Πώς ήταν η εμπειρία στο στούντιο και πώς προσέγγισαν την ηχογράφηση ενός ιστορικού τραγουδιού, που έχει ταυτιστεί με τη φωνή του σπουδαίου Γρηγόρη Μπιθικώτση;

«Σίγουρα ήταν μια αξέχαστη και μοναδική εμπειρία. Δεν συμβαίνει και κάθε μέρα να ηχογραφείς ένα τόσο διαχρονικό κομμάτι με έναν τόσο καταξιωμένο στην ελληνική μουσική σκηνή καλλιτέχνη τον οποίο όλοι μας θαυμάζουμε. Είναι κάτι το οποίο αποτελεί σταθμό στη μουσική πορεία μας και θα το θυμόμαστε για όλη μας τη ζωή.»

Με δεδομένο ότι πηγαίνουν… σχολείο, πώς είναι μια τυπική τους μέρα, πχ όταν έχουν πρόβα; 

«Παρόλο που δεν είμαστε πάρα μια απλή παρέα 16χρονων παιδιών, η μουσική, η οποία έχει μπει σε μεγάλο βαθμό στη ζωή μας, έχει αλλάξει τις συνήθειές μας. Εφόσον είναι πολλές φορές δύσκολο να βρούμε χρόνο για τη μουσική λόγω των διαφόρων υποχρεώσεων μας, προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε αυτόν τον χρόνο που έχουμε, έστω και αν δεν είμαστε κάποιες φορές όλοι μαζί. Συχνά αντί για μια βόλτα, κάνουμε πρόβες για να εξελιχθούμε όσο περισσότερο μπορούμε. Συνεπώς μια τυπική μέρα μας αποτελείται από πρωινό ξύπνημα, σχολείο, πρόβα, πολύ διάβασμα και φροντιστήριο.»

Ποιο είναι το αγαπημένο «top 5» από το ρεπερτόριό τους – τα τραγούδια που τους αρέσουν πολύ να ερμηνεύουν – και οι καλλιτέχνες που είναι σταθερά σημεία αναφοράς;

«Καθώς είμαστε έξι άτομα είναι πολύ δύσκολο να καταλήξουμε σε ένα top 5 αγαπημένων τραγουδιών. Το σίγουρο σουξέ μας και το τραγούδι που μας αντιπροσωπεύει περισσότερο δεν είναι άλλο από το «Βρέχει στην Φτωχογειτονιά» του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη και του Τάσου Λειβαδίτη. Όσον αφορά του καλλιτέχνες όμως σίγουρα εκτιμάμε πολύ την μουσική του Βαμβακάρη, του Ζαμπέτα, του Χατζιδάκη, του Χιώτη και του Μίκη Θεοδωράκη.»

Ποιο είναι το μεγαλύτερό τους όνειρο για το μέλλον των «Τεκετζήδων»;

«Η πραγματικότητα είναι πως δεν έχουμε κάποιο συγκεκριμένο πλάνο. Θέλουμε να ζήσουμε την στιγμή, να περάσουμε όμορφα, να ζήσουμε μουσικές εμπειρίες και να μοιραστούμε την μουσική μας με τον κόσμο. Από εκεί και πέρα είναι δύσκολο να μιλήσουμε για το μέλλον με σιγουριά, αλλά προσπαθούμε για τα καλύτερα. Παρόλα αυτά η μεγαλύτερη μας φιλοδοξία είναι κάποια στιγμή να κάνουμε μια δικιά μας συναυλία στο ΟΑΚΑ!»