Από τον Στρίντμπεργκ στην “αόρατη” γυναικεία γραφή

«Η Πιο Δυνατή», η περφόρμανς της Νατάσας Ζαγκλή βασισμένη στο εμβληματικό μονόπρακτο του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, συνεχίζει το σκηνικό της ταξίδι στο Θέατρο Μπάγκειον για λίγες ακόμη παραστάσεις. Η παράσταση, που αναδεικνύει τις διαρκείς αντιφάσεις της γυναικείας ύπαρξης και τις κοινωνικές νόρμες που τη διαμορφώνουν, χρησιμοποιεί το έργο του Στρίντμπεργκ ως αφετηρία για μια ερευνητική προσέγγιση της γυναικείας γραφής του 19ου αιώνα.

Δύο γυναίκες από τον κόσμο του θεάτρου, ένα καφέ της Στοκχόλμης, οι κοινωνικές νόρμες της οικογένειας, του γάμου και της μητρότητας, καθώς και η ερωτική εξίσωση που εμπλέκει αυτές τις δύο γυναίκες με τον ίδιο άντρα. Αυτά είναι τα βασικά σημεία πάνω στα οποία στηρίζεται το οικοδόμημα του εμβληματικού κειμένου, η «Πιο Δυνατή» με την «Κυρία Χ» να μονολογεί σε αντιπαραβολή με τη βουβή ένταση που φέρει η «Γυναίκα Υ».

Στην περφόρμανς – εγκατάσταση, παρουσιάζεται, σε ρόλο δραματικού άξονα, το εμβληματικό κείμενο του Αύγουστου Στρίντμπεργκ το οποίο αποκτά νέα ζωή στη σκηνή μέσα από μια ερευνητική προσέγγιση. Παράλληλα, το σώμα θεάται εμφατικά, η φωνή υπερισχύει, ενώ η επιτελεστική λειτουργία των ερμηνευτών ανοίγει έναν χώρο όπου η “κλασική δραματουργία” ανακαλείται στο τώρα. Κείμενα και ιδέες από “αόρατη” γυναικεία γραφή του 19ού αιώνα μπλέκονται με τη σκηνική δράση, το γυμνό βίωμα υπερισχύει σε έναν παραστατικό μηχανισμό απλών υλικών, που στήνει μια θεατρική εμπειρία στην οποία εναλλάσσονται σχήματα, σύμβολα και χειρονομίες.

Η Νατάσα Ζαγκλή αναφέρει NEWS 24/7 χαρακτηριστικά πως: “Η πρόθεση ήταν αρχικά η αισθητική και θεατρική πρόκληση για εμάς τους ίδιους, και στη συνέχεια η διάθεσή μας να μοιραστούμε αυτή την «εργασία σε εξέλιξη» με τους θεατές. Δουλέψαμε πάνω σε μια σπουδή του κλασικού κειμένου και προχωρήσαμε σε έναν πειραματισμό που εκτείνεται από την πιστή μελέτη και απόδοση του εμβληματικού αυτού μονόπρακτου έως και την αποδόμησή του: την προσέγγισή του με άλλα εργαλεία, τη σύνθεσή του με διαφορετικά υλικά και ευρήματα, ώστε να καταλήξουμε σε ένα σκηνικό εγχείρημα με ρευστή λειτουργία.

Χρησιμοποιήσαμε αποσπάσματα από το λογοτεχνικό έργο αφανών Ελληνίδων ποιητριών και συγγραφέων του 19ου αιώνα, σε μια αυθόρμητη, βιωματικά «γυμνή» ανάγνωση, που κάθε φορά μεταβάλλεται, εναλλάσσεται και ενίοτε προκύπτει τυχαία. Η πυκνή ατμόσφαιρα που γεννιέται από την αμεσότητα αυτού του υλικού —από τις αποσιωπημένες αυτές φωνές— αποτελεί τον σύνδεσμό μας με τον γυναικείο πολιτισμό διαχρονικά και επικοινωνεί με το παρόν από μια μακρινή στιγμή του παρελθόντος.
Αναδύεται έτσι κάτι που εξακολουθεί να ηχεί· κάτι οριακά μεταφυσικό.

Μας ενδιαφέρει η διερεύνηση της επικοινωνίας μιας ανεπίσημης, ερευνητικής θεατρικής πράξης μέσα από τη συνάντησή της με το κοινό, καθώς και το τελετουργικό στοιχείο που αναπόφευκτα προκύπτει από αυτή τη διαδικασία”.

Ταυτότητα:

Συνδημιουργία: Μίνα Ανανιάδου, Νατάσα Ζαγκλή, Μάκης Σεμερτζίδης
Ερμηνείες: Νατάσα Ζαγκλή, Πέννυ Ελευθεριάδου
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Σύνθεση ήχου: Ηλίας Αρωνίδης
Επιμέλεια σκηνικών και κοστουμιών: Νατάσα Ζαγκλή
Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα
Φωτογραφίες: Έλλη Ιατρού
Γραφιστική δημιουργία: Michelangelo Bevilacqua
Βιντεο: Έλλη Ιατρού, Νικόλας Ρουμελιώτης
Παραγωγή: A Paradigm Productions ΑΜΚΕ
Social Media: Social Wave