Η Νάντια Κοντογεώργη γίνεται άγγελος και δαίμονας μέσα από 26 ρόλους

Μια γυναίκα. Είκοσι έξι καθρέφτες. Είκοσι έξι φωνές που συγκρούονται μέσα στο ίδιο σώμα. Η Νάντια Κοντογεώργη ερμηνεύει 26 ρόλους, γίνεται άγγελος και δαίμονας, διασχίζοντας μια διαδρομή από την απόλυτη λάμψη έως την ολοκληρωτική κατάρρευση στην παράσταση «Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι», βασισμένη στο διάσημο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ.

Με την σκηνοθετική καθοδήγηση του Δημήτρη Αγιοπετρίτη Μπογδάνου, η παράσταση παρουσιάζει έναν μοναδικό συνδυασμό θεάτρου και ψηφιακών μέσων, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση σκηνής και τεχνολογίας.

Ο Ντόριαν εύχεται να μείνει για πάντα νέος, αφήνοντας το πορτρέτο του να φέρει τα σημάδια του χρόνου και των πράξεών του. Καθώς παραδίδεται στην ηδονή και την ανηθικότητα, το σώμα του μένει άφθαρτο, ενώ το πορτρέτο αποκαλύπτει τη διαφθορά της ψυχής του, οδηγώντας τελικά στην αυτοκαταστροφή του.

Η σύγχρονη εκδοχή του έργου φέρνει την κλασική ιστορία του Ντόριαν Γκρέι στο σήμερα, εξετάζοντας τη σχέση του ήρωα με την εικόνα του, την εξωτερική και την εσωτερική του ταυτότητα, σε μια εποχή όπου η ανάγκη για αναγνώριση και η επικίνδυνη αυτοαναφορά καθορίζουν τη ζωή μας. Το έργο αποτυπώνει την αντίφαση ανάμεσα στην αέναη νεότητα και τη διαφθορά της ψυχής, με τη βοήθεια μιας θεατρικής και μουσικής αφήγησης που συνδυάζει κινηματογραφικά και θεατρικά στοιχεία.

Η Νάντια Κoντογεώργη αναφέρει στο NEWS 24/7 ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση σε αυτή τη διαρκή μεταμόρφωση επί σκηνής “Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν αναμφίβολα η συνεχής μεταμόρφωση από ρόλο σε ρόλο, με 26 διαφορετικές φωνές και εκφράσεις, σε μια παράσταση που συνδυάζει τόσο έντονα κινηματογραφικά όσο και θεατρικά στοιχεία.

Η εμπειρία στο West End και το Broadway μας έδειξε ότι αυτή η μορφή αφήγησης δεν έχει προηγούμενο. Kάθε στιγμή στην σκηνή απαιτεί απόλυτο συγχρονισμό με τον ψηφιακό performer Δημήτρη Παπαδόπουλο και την ίδια στιγμή πλήρη εσωτερική αφοσίωση σε κάθε χαρακτήρα. Η εμπειρία μου στο μουσικό θέατρο λειτουργεί σαν πυξίδα, αλλά η πραγματική δύναμη έρχεται από την εμπιστοσύνη στους συνεργάτες και την αμοιβαία ενεργή επικοινωνία.

Αντιλαμβάνομαι κάθε ρόλο σαν ένα όργανο σε μια μεγάλη ορχήστρα· η εσωτερική συνοχή μου είναι ο μαέστρος που καθοδηγεί τα όργανα να δημιουργήσουν αρμονία. Χωρίς αυτή την εσωτερική «ορχηστρική πειθαρχία», η παράσταση θα χανόταν στην πολυπλοκότητά της”.

Η παράσταση μιλά για την εικόνα, την οθόνη, την τεχνολογία και το διαδικτυακό άβαταρ. Πώς συνομιλεί ο Ντόριαν Γκρέι με τη σημερινή εποχή των social media και της ψηφιακής ταυτότητας;

“Στη συγκεκριμένη διασκευή, η σύγχρονη διάσταση της ιστορίας γίνεται εμφανής με έναν διττό τρόπο: κυριολεκτικά, μέσω της χρήσης οθονών που μοιράζουν ισότιμα την θεατρική πράξη, και συμβολικά, καθώς κάθε οθόνη λειτουργεί σαν καθρέφτης διαφορετικών όψεων του εγώ.

Ο Ντόριαν Γκρέι γίνεται έτσι ένα προφητικό σύμβολο για τη σημερινή εποχή των social media: η ανάγκη για αναγνώριση, η ένταση μεταξύ εσωτερικής ταυτότητας και εξωτερικής εικόνας, η παγίδα του τεχνητού και η επικίνδυνη αυτοαναφορά. Κάθε στιγμή που το πορτρέτο κρύβεται ή «κλειδώνεται σε σκοτεινά δωμάτια», μας υπενθυμίζει ότι η άρνηση να κοιτάξουμε μέσα μας οδηγεί στην τραγική εξέλιξη της ιστορίας”.

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Αγιοπετρίτη Μπογδάνου περιγράφεται ως ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο «ζωντανό παζλ». Πώς ήταν η συνεργασία σας σε αυτή τη σύνθετη σκηνική φόρμα;

“Η συνεργασία ήταν πραγματικά εμπνευσμένη. Οι σπουδές του Δημήτρη στη χρήση ψηφιακών μέσων του δίνουν την τεχνογνωσία για να διαχειριστεί ένα τόσο σύνθετο έργο, αλλά το πιο σημαντικό ήταν η ανθρώπινη διάσταση: το ταλέντο του, η αισθητική του και η προσωπικότητά του δημιουργούν ένα περιβάλλον ασφάλειας και φροντίδας στις πρόβες.

Αυτό επιτρέπει στον ηθοποιό να εξερευνά ελεύθερα, να πειραματίζεται και να ανθίζει μέσα στον ρόλο, γνωρίζοντας ότι ακόμα και οι πιο ριψοκίνδυνες επιλογές υποστηρίζονται και θα ενσωματωθούν στη σκηνική φόρμα. Η παράσταση γίνεται έτσι ένα ζωντανό οικοσύστημα, όπου κάθε στοιχείο αλληλεπιδρά με τα υπόλοιπα, σαν τα κομμάτια ενός συνεχώς μεταβαλλόμενου παζλ”.

Ερμηνεύετε έναν εμβληματικό ανδρικό χαρακτήρα, αλλά και πολλαπλές εκδοχές του εαυτού του. Τι σας γοήτευσε περισσότερο σε αυτή την αναμέτρηση με το φύλο, την ταυτότητα και τη μεταμόρφωση;

“Με γοήτευσε η δυνατότητα να εξερευνήσω την κοινή πηγή της ύπαρξής μας, αυτή τη βασική ουσία που εκφράζεται σε διαφορετικά σύμπαντα και μορφές. Το να μου δίνεται η ευκαιρία, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00, να προσεγγίζω διαφορετικές όψεις του ίδιου χαρακτήρα και να εξερευνώ την αέναη πολυπλοκότητα της ταυτότητας, είναι ανεκτίμητο.

Κάθε ρόλος γίνεται ένας καθρέφτης που με αναγκάζει να κοιτάξω μέσα μου και να αναγνωρίσω πτυχές της ανθρώπινης φύσης που συνδέονται με το φύλο, την επιθυμία, τη φθορά και την ομορφιά της ύπαρξης”.

Το «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» οδηγεί τελικά στην αυτοκαταστροφή. Πιστεύετε ότι η παράσταση λειτουργεί περισσότερο ως προειδοποίηση ή ως καθρέφτης για τον σύγχρονο άνθρωπο;

“Η παράσταση λειτουργεί και ως προειδοποίηση, και ως καθρέφτης. Η άρνηση να συνομιλήσουμε με το πορτρέτο μας, με την αλήθεια μας, οδηγεί σε τέλμα· και η τέχνη, η ψυχολογία και η φιλοσοφία συμφωνούν: ο ανεξέταστος βίος είναι θάνατος.

Η ζωή απαιτεί το γενναίο καθρέφτισμα — να κοιτάζουμε μέσα μας, να αναγνωρίζουμε τα λάθη και τις αδυναμίες, να βιώνουμε τα συναισθήματα με ειλικρίνεια. Η παράσταση μας υπενθυμίζει ότι η αυτογνωσία είναι διαδικασία, ανθρώπινη και ατελής, αλλά απαραίτητη για να ζήσουμε πλήρως”.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Τζούλια Διαμαντοπούλου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος
Video Art: Παντελής Μάκκας
Επιμέλεια Κίνησης: Αγγελική Τρομπούκη
Σκηνογραφία: Μαριάνθη Ράδου
Σχεδιασμός Κοστουμιών: Εβελίνα Δαρζέντα
Μουσική: Danai Nielsen
Σχεδιασμός Φωτισμών: Δημήτρης Κασιμάτης
Σχεδιασμός Ήχου: Κωνσταντίνος Μιχόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θάνος Μήλιος-Καρακατσάνης
Ζωντανή Κινηματογράφηση: Δημήτρης
Παπαδόπουλος

Τα γυρίσματα για τις ανάγκες της παράστασης, έγιναν στο The Basement Studio.