Κάνε Focus: H Aulona Lupa, ο μικρός Εγιόλφ και οι χαμένες προσδοκίες μιας γενιάς

Η Aulona Lupa ανήκει σε εκείνη τη γενιά καλλιτεχνών που κινούνται με άνεση ανάμεσα ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο και αναζητά διαρκώς νέους τρόπους έκφρασης.

Γεννημένη στο Vlore της Αλβανίας και μεγαλωμένη στην Αθήνα, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και παράλληλα με τη δουλειά της ως ηθοποιός σε θέατρο και κινηματογράφο —με συμμετοχές σε ταινίες που έχουν ταξιδέψει σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό— ίδρυσε το Acting On Camera Seminar, το πρώτο εντατικό και ολοκληρωμένο σεμινάριο υποκριτικής στην κάμερα στην Ελλάδα.

Στις αποσκευές της έχει συνεργασίες με τον Θωμά Μοσχόπουλο και τον Μάριο Μπανούσι, ενώ αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Μικρός Έγιολφ» του Χένρικ Ίψεν, σε σκηνοθεσία Ντίνου Ψυχογιού, που παρουσιάζεται στο ΠΛΥΦΑ.

Μέσα από μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση του κλασικού έργου, η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει τις έννοιες της ευθύνης, της απώλειας και της ενοχής μέσα από το βλέμμα μιας νεότερης γενιάς. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ιστορία ενός ζευγαριού που, μετά από μια τραγική απώλεια, καλείται να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις του και τη θέση του στον κόσμο.

Με αφορμή τον ρόλο της ως Ρίτα στον «Μικρό Έγιολφ», η Aulona Lupa συστήνεται στο NEWS 24/7.

Παιδικές αναμνήσεις με το θέατρο και τι σε οδήγησε να ασχοληθείς με αυτό; Υπήρξε κάποιο πρόσωπο ή εμπειρία που σε ενέπνευσε;

Στο δημοτικό είχα παίξει σε μια σχολική παράσταση και η δασκάλα μου μού είχε πει ότι ήμουν πολύ καλή. Δεν ήμουν καλή μαθήτρια, οπότε δεν άκουγα συχνά ότι είμαι καλή σε κάτι. Ίσως, λοιπόν, ψυχαναλυτικά μιλώντας, τότε να πήρα υποσυνείδητα την απόφαση ότι θα γίνω ηθοποιός.

Την ίδια περίοδο είχα δει στο σινεμά την Αμελί. Ήταν η πρώτη ταινία που είδα ποτέ στη μεγάλη οθόνη και θυμάμαι ότι είχα πραγματικά μαγευτεί από την εμπειρία. Ίσως κι αυτή η ταινία να έπαιξε τον δικό της ρόλο στην απόφασή μου.

Πρώτη παράσταση που θυμάσαι έντονα; Και τι είναι θέατρο για σένα;

Η πρώτη παράσταση που θυμάμαι έντονα ήταν και η πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία: η Μέδουσα του Θωμά Μοσχόπουλου. Εκείνη η στιγμή ήταν καθοριστική. Νομίζω ότι τότε σιγουρεύτηκα πραγματικά ότι θέλω να γίνω ηθοποιός.

Για μένα το θέατρο είναι μια βαθιά, γοητευτική αλλά και επίπονη αναζήτηση του ποια είμαι τη συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου. Επίπονη, γιατί η αλήθεια δεν είναι πάντα λαμπερή — και ο δρόμος για να φτάσει κανείς σε αυτήν δεν είναι πάντα ευχάριστος.

Έχεις ταξιδέψει πολύ ως ηθοποιός. Τι σου άφησαν αυτές οι εμπειρίες και γιατί επέστρεψες στην Ελλάδα;

Τα χρόνια που έζησα εκτός Ελλάδας ήταν πολύ καθοριστικά για μένα. Με άλλαξαν και με γείωσαν.
Επέστρεψα γιατί κάθε φορά που έφευγα ένιωθα ότι αφήνω ένα κομμάτι μου εδώ. Μου έλειπαν πολύ οι φίλοι και η οικογένειά μου — περισσότερο απ’ όσο φανταζόμουν.

Τι σε γοητεύει στον «Μικρό Έγιολφ» του Χένρικ Ίψεν και πώς επικοινωνεί με το σήμερα;

Για εμάς, η απώλεια του Έγιολφ συμβολίζει τα όνειρα που χάθηκαν — τις χαμένες προσδοκίες της γενιάς μας. Η απουσία του αναγκάζει τους ανθρώπους να κοιτάξουν κατάματα τον εαυτό τους, τόσο ως άτομα όσο και ως μέλη μιας κοινότητας.
Στη γενιά της αβεβαιότητας, η έννοια της ανθρώπινης ευθύνης —που απασχολεί όλους τους ήρωες της παράστασης— αποκτά ένα νέο βάρος. Ένα βάρος που προσπαθούμε να καταλάβουμε και να σηκώσουμε.

Τι συμβολίζει για σένα ο Μικρός Έγιολφ;

Για μένα ο Έγιολφ συμβολίζει όλα αυτά που νόμιζα και ονειρεύτηκα ότι θα είμαι και τελικά μάλλον δεν είμαι. Την απώλεια μιας ιδανικής ζωής και ενός ιδανικού εαυτού — που ίσως τελικά να μην υπάρχουν.

Σκιαγράφησέ μας τον ρόλο σου.

Η Ρίτα είναι μια εξαιρετικά ευφυής γυναίκα, αλλά ταυτόχρονα βαθιά εγκλωβισμένη στην εποχή της. Παρότι το έργο γράφτηκε πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, παραμένει εντυπωσιακά σύγχρονο.
Διεκδικεί μια ολοκληρωμένη συναισθηματική και σωματική σχέση με τον σύζυγό της, την οποία όμως δεν βιώνει. Αυτή η στέρηση γεννά μέσα της μια έντονη εσωτερική ένταση και μια βαθιά απογοήτευση.

Θα βρεθείς και στη Βενετία με τον Μάριο Μπανούσι. Πώς νιώθεις;

Η συνεργασία μας με τον Μάριο ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια με το ίδιο πρότζεκτ, το οποίο τώρα θα παρουσιαστεί σε μια εντελώς διαφορετική και πολύ μεγαλύτερη συνθήκη. Είμαι πολύ χαρούμενη και ανυπομονώ να ξεκινήσουν οι πρόβες.

Στη σύγχρονη εποχή το θέατρο φαίνεται να έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο στην επαναδιαπραγμάτευση αξιών και αντιφάσεων. Ποιος πιστεύεις ότι είναι ο ρόλος του σήμερα;

Ζούμε σε μια σκοτεινή και μεταβατική περίοδο. Δεν ξέρουμε τι θα φέρει αυτή η μετάβαση — ούτε αν το μέλλον θα έχει περισσότερο φως ή περισσότερο σκοτάδι.
Πιστεύω πως το θέατρο, και γενικότερα η τέχνη, σε τέτοιες εποχές οφείλει να προσπαθεί να δημιουργεί φως ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχει. Αυτή είναι η δουλειά μας — και σήμερα η κοινωνία τη χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.

Συντελεστές:

Μετάφραση – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Ντίνος Ψυχογιός
Παίζουν: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Aulona Lupa, Φαίδρα Αγγελάκη, Πασέ Κολοφωτιάς
Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Πρωτότυπη Μουσική: Bitsofciel
Σχεδιασμός Φωτισμών: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Επιμέλεια Κίνησης: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελίνα Παντελεμίδου
Βοηθοί Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Ελπίδα Δαλιάνη, Μαρκέλλα Μουσσού
Φωτογραφίες: Νίκος Κωδούνας