Κάνε Focus: Ο Τόλης Παπαδημητρίου συστήνει την Οικογένεια Τσεκμέ

Ο Τόλης Παπαδημητρίου ανήκει στη νέα γενιά δημιουργών που δεν περιορίζονται σε έναν ρόλο: γράφει, σκηνοθετεί, πρωταγωνιστεί και χτίζει το δικό του αναγνωρίσιμο κωμικό σύμπαν. Γεννημένος στην Άρτα το 1990 και μεγαλωμένος στη Χαλκίδα, παιδί φιλολόγων, άρχισε από μικρός να σκαρώνει σενάρια και να «ανεβάζει» παραστάσεις στην αυλή του σχολείου του.

Με επιρροές που εκτείνονται από τον Σακελλάριο και τον Αριστοφάνη μέχρι τον Ρέι Κούνι και τον Ταραντίνο, έχει διαμορφώσει μια γραφή που συνδυάζει φάρσα, σάτιρα και αιχμηρό σχόλιο πάνω στη σύγχρονη ελληνική καθημερινότητα.

Μετά τη «Μαύρη Σαμπούκα», επιστρέφει με την «Οικογένεια Τσεκμέ», μια αυτόνομη αλλά συγγενική ιστορία μέσα στο ίδιο κωμικό σύμπαν. Στο επίκεντρο, τρία αδέλφια και ο εκρηκτικός μικρόκοσμός τους, που έρχονται αντιμέτωποι με ένα έγκλημα, έναν ανυποψίαστο Ισπανό τουρίστα και –κυρίως– με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Με φόντο τη γνήσια, αθάνατη ελληνική οικογένεια στα… χειρότερά της, ο Τόλης Παπαδημητρίου στήνει μια κωμωδία παρεξηγήσεων, συγκάλυψης και αποκαλύψεων, όπου όλα εκρήγνυνται, αλλά το γέλιο μένει μέχρι τέλους.

“Είμαι ο Τόλης Παπαδημητρίου και είμαι ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Είμαι φαινόμενο. Και δεν το λέω μόνο εγώ. Το λένε και άλλοι – που τους λέω να το πούνε…” λέει γελώντας όταν του ζητώ να συστηθεί ο ίδιος.

Πρώτες αναμνήσεις καλλιτεχνικές; Ποιο τραγούδι πρωτοψιθύρισες, ποιο θεατρικό είδες και θυμάσαι….;

Απο καλλιτεχνικές αναμνήσεις έχω τους “10 Μικρούς Μήτσους” να παίζουν στην τηλεόραση, να σιγοτραγαγουδάω “Μπαμ και κάτω” – για κάποιο λόγο έπαιζε τότε παντού – και νομίζω η θεατρική παράσταση, που είδα για πρώτη φορά ήταν το “Βγάλτον Υπουργό απ’ την πρίζα” των Ρέππα – Παπαθανασίου.

Αγαπημένος σου ηθοποιός από ελληνικές ταινίες ποιος είναι;

Όλοι μ’ αρέσουν γιατί όλοι υπηρετούσαν διαφορετικές περσόνες. Θα διαλέξω το Κώστα Χατζηχρήστο και τη Ρένα Βλαχοπούλου.

Τι είναι αυτό που σε έφερε κοντά στη συγγραφή και την υποκριτική; Πώς προέκυψε η επιλογή αυτή;

Στη συγγραφή δεν ξέρω τι μ’ έφερε κοντά. Από μικρός έγραφα. Έβλεπα μια ταινία στο σινεμά και γύριζα σπίτι κι έγραφα μια παρόμοια. Σαν κάτι να με τραβούσε να πω κι εγώ μια δική μου ιστορία. Κάπως έτσι έγινε και με την υποκριτική. Ένιωθα ότι ήθελα να κάνω άλλους, να λέω άλλα. Να υποδύομαι, δηλαδή. Με πήγε κάπως από μόνο του.

Έχουμε χιούμορ πιστεύεις οι Έλληνες;

Φυσικά και έχουμε. Και πολύ μάλιστα. Βοηθάει και η γλώσσα. Ο ρυθμός της. Γενικά, όλοι οι Μεσόγειοι λαοί, που είμαστε πιο γρήγοροι στην ομιλία και άκρως εκφραστικοί, νομίζω πως είμαστε καταδικασμένοι να έχουμε χιούμορ. Να γελάμε δηλαδή, και να είμαστε και οι ίδιοι αστείοι.

Το χιούμορ σου συχνά ακροβατεί ανάμεσα στο σουρεαλιστικό και στο απολύτως ρεαλιστικό. Πώς γεννιούνται οι χαρακτήρες σου;

Οι χαρακτήρες μου νομίζω είναι ένα συνονθύλευμα όσων έχω δει, ζήσει, φαντάζομαι και θέλω. Κάπως έτσι γεννιούνται. Σκέφτομαι πάντα με τι θα γελούσα εγώ, τι μου φαίνεται ενδιαφέρον εμένα, τι θα μ’ άρεσε να δω..

Μετά τη «Μαύρη Σαμπούκα», τι σε οδήγησε στην «Οικογένεια Τσεκμέ»; Είναι συνέχεια του ίδιου σύμπαντος ή μια εντελώς νέα ιστορία;

Η “Οικογένεια Τσεκμέ” ανήκει στο σύμπαν της “Μαύρης Σαμπούκας” με την έννοια ότι οι χαρακτήρες του ενός έργου είναι συγγενείς μ´ έναν χαρακτήρα του άλλου. Απο εκεί και πέρα είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία, με κάποιες αναφορές στο προηγούμενο έργο.

Είναι αυτόνομη ιστορία όμως και σ΄ αυτήν με οδήγησαν για άλλη μια φορά οι χαρακτήρες, οι οποίοι είναι ήρωες της διπλανής πόρτας που έρχονται αντιμέτωποι με πολύ σοβαρά θέματα. Αν θες να πάμε και πιο βαθιά, είναι άνθρωποι που στη δύσκολη, αναγκάζονται να “ξεμπροστιαστούν” και να βγάλουν προς τα έξω τον πραγματικό τους εαυτό. Αυτό είναι η “Οικογένεια Τσεκμέ” και ανήκει σ΄ ένα γενικότερο σύμπαν, που έρχεται από το μυαλό μου.

Ένα έγκλημα στη Βικτώρια, ένας Ισπανός τουρίστας, τραπ, γιόγκα, στριπτιτζάδικο στην Κινέττα… Πώς καταφέρνεις να τα συνδέεις όλα αυτά χωρίς να «εκραγούν;

Μα εκρήγνυνται. Αυτό είναι και το θέμα. Προσπάθησα να σκιαγραφήσω μια ελληνική οικογένεια από τη δική μου ματιά και τον τρόπο που θα διαχειριστούν ένα μεγάλο πρόβλημα. Και πως αυτό το πρόβλημα θα φέρει στην επιφάνεια άλλα προβλήματα και πως θα δράσουν όλοι σ΄ αυτά. Μια μεγάλη συγκάλυψη είναι άλλωστε η ιστορία. Και απο τέτοιες η ελληνική κοινωνία ξέρει καλά. Με τη μόνη διαφορά με την πραγματικότητα ότι εδώ γελάμε.

Σύστησέ μας την οικογένεια Τσεκμέ και τις δυναμικές της…

Η «Οικογένεια Τσεκμέ» αποτελείται βασικά από τα 3 αδέλφια. Είναι η μεγαλύτερη, η Ρόζα Τσεκμέ (Μαριλού Κατσαφάδου), που αν και νεαρή έχει αναγκαστεί να μεγαλώσει γρήγορα ελλείψει μητέρας και να μεγαλώσει τα 2 μικρότερά της αδέρφια. Είναι φιλόλογος – αν και δεν το ήθελε τόσο- και μετά από ένα συμβάν στην ερωτική της ζωή, έχει στραφεί στο Θεό και προσπαθεί να είναι συντηρητική.. αν και δεν τα πολύ καταφέρνει.

Μετά, έχουμε τον μεσαίο αδερφό, Στέλιο Τσεκμέ (Κωνσταντίνος Γαβαλάς), ο παραπονεμένος της υπόθεσης, καθώς τρέχει για όλους και για όλα. Στηρίζει τα αδέρφια του οικονομικά, κάνει ό,τι χρειαστεί – ναι, καλλιεργεί χόρτο στο σπίτι του – ενώ ταυτόχρονα παλεύει να κρατήσει και τη σχέση του με την Κική (Άννη Θεοχάρη), μια γυναίκα που κάνει αγώνα να την πάρουν στα σοβαρά ενώ την ίδια στιγμή χάνεται κάπου ανάμεσα στην πολιτική ορθότητα και στα τρέντς του Τικ-Τοκ.

Τέλος, έχουμε τον μικρό αδερφό, Σάκη Τσεκμέ, (Τόλης Παπαδημητρίου), ενδεικτικός νεοέλληνας, επίδοξος τραγουδιστής, κακομαθημένος από κούνια, που ζει εις βάρος των άλλων με άλλοθι την καλλιτεχνική του, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, φύση. Μαζί του πάντα η Νάνσυ Κάτσικα (Πηνελόπη Πλάκα) μια νεαρή, μπλεγμένη στον υπόκοσμο και κυρίως μπλεγμένη.. στο Σάκη, με τον οποίο συνθέτουν ένα ελεύθερο, παθιασμένο και «τρελό» ζευγάρι που προς έκπληξη όλων καταφέρνουν να συνεννοηθούν.

Στην οικογένεια φυσικά, ανήκει και ο «Παρασκευάς από δίπλα» (Αντώνης Καλομοιράκης), ένας νεαρός φοιτητής Νομικής, πρώην μαθητής της Ρόζας, που αναζητά στους γείτονές του την παρέα που δεν είχε ποτέ. Σ

τα 6 αυτά πρόσωπα προστίθεται ο Benicio Pipa Rodrigo Caliente (Αντώνης Στάμος). Ο Ισπανός τουρίστας, που απ´ τη στιγμή που μπαίνει στο διαμέρισμα τα πάντα αλλάζουν. Είναι το εμπόδιο, είναι η αφορμή. Δεν φταίει σε τίποτα αλλά μάλλον θα την πληρώσει για τα πάντα.

Πόσο αυτοσχεδιασμός υπάρχει στη σκηνή και πόσο αυστηρά δομημένο είναι το κείμενο;

Το κείμενο είναι αυστηρά δομημένο. Πιστεύω άλλωστε πολύ σ’ αυτό. Για να δοθεί η εντύπωση και η αίσθηση του “χύμα” απαιτείται απόλυτη ακρίβεια. Τουλάχιστον, έτσι δουλεύω εγώ. Υπάρχει και αυτοσχεδιασμός αλλά βασίζεται μόνο στο απρόπτο. Όλο το υπόλοιπο είναι σαν μια μουσική παρτιρούρα.

Υπάρχει ένας χαρακτήρας που αγαπάς λίγο παραπάνω; Ή ένας που σε δυσκολεύει περισσότερο;

Θα πω τον “Παρασκευά από δίπλα” (Αντώνης Καλομοιράκης) γιατί είναι αστείος και η σχέση που έχει με τον δικό μου ρόλο είναι απολαυστική για εμένα.. Αν με δυσκολεύει κάποιος συγκεκριμένα, όχι. Τους αγαπάω όλους, τους απολαμβάνω και τους συγχωρώ καθώς όπως λέει κι ο Άρθουρ Μίλλερ “Ήταν όλοι τους παιδιά μου” – χαχαχαχχαχα.

Μελλοντικά σχέδια…

Σίγουρα θέλω να συνεχίσω το θέατρο. Και θέλω να κάνω και μια κινηματογραφική ταινία. Και ετοιμάζουμε και κάτι αστείο για την τηλεόραση που μ’ αρέσει πολύ. Εύχομαι να γίνουν όλα και να είναι επιτυχημένα.