Μία φώκια, ένα νεογέννητο αγόρι και ένας πατέρας στην άκρη της θάλασσας
Διαβάζεται σε 5'
Το νέο θεατρικό έργο «Η Φώκια» των Μάνου Θηραίου και Βλάση Πασιούδη, παρουσιάζεται στο Θέατρο Άβατον – Τι λέει στο NEWS 24/7 ο Μάνος Θηραίος
- 10 Μαρτίου 2026 06:47
«Η φώκια», το νέο θεατρικό έργο του Μάνου Θηραίου και του Βλάση Πασιούδη, οι οποίοι συνεχίζουν την κοινή θεατρική τους πορεία μετά τις επιτυχημένες «Λέξεις των Άλλων» παρουσιάζεται στο Θέατρο Άβατον. Ένας μονόλογος – εμπειρία ή αλλιώς πολυπρόσωπο έργο για έναν ηθοποιό…
Ένας πατέρας και ο τριών μηνών γιος του σε μία παραλία, κάποιο φθινοπωρινό δειλινό. Μπροστά στη θάλασσα που μένει πάντα ίδια και που με κάθε κύμα της ξεβράζει μνήμες και στιγμές μιας ολόκληρης ζωής, εκείνος ξετυλίγει το κουβάρι που τον οδήγησε μέχρι εκεί, δίνει υποσχέσεις, συναντά όσους αγάπησε και όσους τον αγάπησαν και βιώνει ξανά έρωτες, απορρίψεις, θυμό και σφάλματα, αναζητώντας τη δύναμη να κάνει το επόμενο βήμα.
Ο Μάνος Θηραίος αναφέρει χαρακτηριστικά στο NEWS 24/7: “Η «Φώκια» είναι μονόλογος, και μαζί έργο πολλών χαρακτήρων γραμμένο για έναν ηθοποιό. Ένας νεαρός άνδρας και ο νεογέννητος γιος του, στην αγαπημένη του, μυστική παραλία. Εκεί που κάποτε έκλεισε ένας κύκλος ζωής. Σε αυτό το γνώριμο, αγαπημένο τοπίο είναι που ο Μάνος, ο ήρωας της παράστασης, συστήνεται στον τριών μηνών γιο του, μιλώντας του για τα πάντα, ακόμα και όλα όσα δεν είχε τολμήσει να αποκαλύψει στον ίδιο του τον εαυτό. Μια ανοιχτή συζήτηση πατέρα-γιου είναι η «Φώκια», μόνο που στην περίπτωσή μας, ο μικρούλης δεν μπορεί να απαντήσει. Ταυτόχρονα είναι και ένα παραμύθι, για μαγικά φώτα, φάρους, ταξίδια και αξιαγάπητα πλάσματα που εμφανίζονται από το πουθενά για να προσφέρουν απλόχερα γαλήνη και νόημα στη ζωή μας.
Μονόδρομος υπήρξε η «Φώκια», αμέσως μετά την πρεμιέρα του πρώτου μου θεατρικού που είχε ανέβει πέρυσι τέτοια εποχή περίπου. Οι «Λέξεις των Άλλων», ένα έργο που αγάπησα και αγαπήθηκε πολύ, υπήρξε όχι μόνο η γραμμή εκκίνησης για εμένα προσωπικά στο θέατρο αλλά και η αφορμή της γνωριμίας μας με τον Βλάση Πασιούδη, έναν ηθοποιό εξαιρετικό και έναν άνθρωπο βαθιά και ουσιαστικά δημιουργικό με τον οποίο νιώσαμε εξ αρχής πως έπρεπε οπωσδήποτε να συνεργαστούμε ξανά. Οι «Λέξεις» έπαιζαν ακόμα τις πρώτες τους παραστάσεις, όταν οι πρώτες λέξεις της «Φώκιας» έτρεχαν στην οθόνη του υπολογιστή μου. Αν το πρώτο έργο γεννήθηκε από μια εσωτερική ανάγκη έκφρασης και επούλωσης πληγών, το δεύτερο εξυπηρετούσε μια εξ ίσου ισχυρή ανάγκη, αλλά αυτή τη φορά για σύγκλιση, συνύπαρξη και συνδημιουργία.
Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, το θέατρο για εμένα, όπως και για τον Βλάση, εάν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους του, αποτελεί μια διαδικασία όπου αφήνουμε πολύ πίσω το «εγώ» μας. Αυτό που έμαθα με τις «Λέξεις των Άλλων» ήταν πως από ένα απροσδιόριστο σημείο στον χρόνο και μετά, δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέραν του έργου. Αυτό είναι που γεννιέται, μεγαλώνει και απαιτεί την αμέριστη προσοχή όλων μας -και φυσικά την αγάπη μας. Η αγάπη θρέφει την Τέχνη και μόνο έτσι η Τέχνη μπορεί να επιστρέψει απλόχερα στους αποδέκτες της την αγάπη που έλαβε και άλλη τόση. Τη «Φώκια» λοιπόν, την αναθρέψαμε με τεράστια αποθέματα αγάπης, αφήνοντας πίσω τις «ιδιότητές» μας, ως συγγραφέας εγώ και ως ηθοποιός ο Βλάσης, και τη σκηνοθετήσαμε όσο πιο αποστασιοποιημένα μπορούσαμε, σαν να φροντίζαμε το παιδί κάποιου άλλου.
Ήταν ακριβώς μέσα από αυτή την αποστασιοποίηση που μπορέσαμε εν τέλει να διαβάσουμε το έργο και τον «Μάνο», τον ήρωά του, στην ουσία του, πέρα από το δικό μου κείμενο και πέρα από την ερμηνευτική δεινότητα του Βλάση. Ο καθένας μας έβαλε το «εγώ» του στο συρτάρι, για όλους αυτούς τους μήνες της προετοιμασίας. Προτείναμε εικόνες εξ αρχής, φράσεις ολόκληρες, τοπία, μουσικές που ακούγαμε μόνο εμείς, μέχρι που ήρθε ο Γρηγόρης Λιόλιος, ο οποίος τις «άκουσε» κι αυτός μέσα στο μυαλό μας και έγραψε το υπέροχο soundtrack της παράστασης. Και ξέρετε κάτι; Όλοι όσοι συναντηθήκαμε επ’ αφορμή του έργου, δώσαμε στη «Φώκια» μας την αγάπη που η ίδια χρειαζόταν. Και με αυτήν την αγάπη φτάσαμε στο τρίτο κουδούνι, την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου και μοιραστήκαμε όλοι, συντελεστές και θεατές, την ίδια θάλασσα”.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Μάνος Θηραίος
Σκηνοθεσία & Σχεδιασμός Φωτισμών: Βλάσης Πασιούδης, Μάνος Θηραίος
Σκηνικά: Γιάννης Βουρουτζής
Μουσική & Ambient Sounds: Γρηγόρης Λιόλιος
Φωτογραφίες & Video: Κώστας Ταξιντάρης, Βλάσης Πασιούδης, Ανδριάννα Στρωματιά
Δημιουργικό/Μακέτες: Ανδριάννα Στρωματιά
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Ερμηνεία: Βλάσης Πασιούδης
Παραγωγή: Θηραϊκά Θέατρα
INFO
Θέατρο Άβατον | Ευπατριδών 3, Γκάζι (μετρό: Κεραμεικός)
Παραστάσεις: Κάθε Κυριακή, στις 18:00 | Διάρκεια: 85’
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Από 1 Μαρτίου
Στο Θέατρο Άβατον
Κάθε Κυριακή, στις 18:00
Online: Η ΦΩΚΙΑ | More.com
Στο ταμείο του θεάτρου | Τηλ.: 210 341 26 89
Τιμή εισιτηρίου: €16,00 | φοιτητικό, ΑμεΑ, ατέλειες: €10,00