Μιχάλη Πητίδη, τι να κάνουμε; Ιστορίες για την αναμονή της Αποκάλυψης

Σε μια εποχή όπου η αίσθηση πολιτικής αδυναμίας, συλλογικής κόπωσης και αβεβαιότητας για το μέλλον γίνεται ολοένα και πιο έντονη, το θέατρο συχνά επιστρέφει σε θεμελιώδη ερωτήματα: πώς φτάσαμε ως εδώ και τι μπορούμε να κάνουμε από εδώ και πέρα. Με αυτόν ακριβώς τον πυρήνα σκέψης, ο σκηνοθέτης και δημιουργός Μιχάλης Πητίδης παρουσιάζει στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, στο Θέατρο Δίπυλον, την παράσταση «Τι να κάνουμε: Ιστορίες για την αναμονή της Αποκάλυψης», ένα έργο που επιχειρεί να συλλάβει τη νευρική ατμόσφαιρα της εποχής μας και να τη μεταφέρει στη σκηνή.

Η παράσταση αποτελείται από έξι ιστορίες που κινούνται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία, δημιουργώντας ένα σύμπαν όπου το πολιτικό και το προσωπικό μπλέκονται διαρκώς. Οκτώ ηθοποιοί εναλλάσσονται σε πολλαπλούς ρόλους και καταστάσεις — από πολιτικά ντιμπέιτ και συνελεύσεις μέχρι οικογενειακές συγκρούσεις — προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουν έναν κόσμο που μοιάζει να βρίσκεται λίγο πριν από το σημείο βρασμού.

Μέσα από χιούμορ, σουρεαλιστικές εικόνες και μια έντονα πολιτική ματιά, η παράσταση συνομιλεί με το παρόν, με την οργή, την απογοήτευση αλλά και την ανάγκη για συλλογική σκέψη και δράση.

Ο Μιχάλης Πητίδης αναφέρει στο NEWS 24/7 τι σημαίνει για αυτόν σήμερα η φράση «Τι να κάνουμε;» — είναι μια κραυγή αδυναμίας ή μια αφετηρία δράσης;
“Έχουμε φτάσει σ ένα σημείο που η ανάγκη για αλλαγή είναι επείγουσα. Είναι υπαρξιακή, με την έννοια ότι φλερτάρουμε ως ανθρωπότητα με ένα τέλος. Πιο εύκολα μπορούμε να φανταστούμε το μέλλον απαισιόδοξα παρά αισιόδοξα.

Οπότε το ερώτημα “τι να κάνουμε” είναι ένα ερώτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λένιν επέλεξε αυτό το ερώτημα για τίτλο στο βιβλίο με θέμα την οργάνωση του επαναστατικού κόμματος, τη στρατηγική της επανάστασης. Είναι ένα ερώτημα που η απάντηση του απαιτεί μια οργανωτική σκέψη για το μέλλον. Ένα μέλλον που δε μας είναι εύκολο να φανταστούμε την πορεία του να βρίσκεται στα χέρια μας”.

Η παράσταση αποτελείται από έξι ιστορίες που μπλέκουν πραγματικότητα και μυθοπλασία. Μιχάλη, πώς έχτισες αυτή τη δραματουργική δομή;

“Αφετηρία ήταν ανάγκη μου να αλλάξει ο κόσμος όπως τον ζούμε σήμερα και ταυτόχρονα η ανικανότητα μου να φανταστώ έναν τρόπο για να γίνει αυτό. Η αδυναμία μου να ταυτιστώ με κάποια πολιτική δύναμη. Δραματουργικά είναι μια προσπάθεια να περιορίσω τον περίπλοκο και αρκετά προβληματικό κόσμο μας σε κάποιες ενότητες, με άξονα πάντα το ερώτημα: Τι να κάνουμε;

Τι μπορούμε να κάνουμε; Ξεκινώντας από προσωπικές αφηγήσεις και την πολιτική επικαιρότητα και χρησιμοποιώντας τη μυθοπλασία και το χιούμορ φτιάξαμε στις πρόβες έξι αυτοτελείς ιστορίες. Στη σκηνή συναντιούνται αντίπαλοι σε ντιμπέιτ, μέλη πολιτικών οργανώσεων, μια μητέρα και η κόρη της κ.ά” απαντά.

Το έργο συνομιλεί ανοιχτά με το πολιτικό παρόν. Ποια στοιχεία της σημερινής πραγματικότητας ένιωσες την ανάγκη να μεταφέρεις στη σκηνή;

“Το έργο αυτό είναι μια μεταφορά πολλών στοιχείων της καθημερινότητας μας: Της πολιτικής σχιζοφρένειας των ανθρώπων που παίρνουν τις αποφάσεις για την πορεία του κόσμου, το αδιαμφισβήτητο deadline που έχει η ανθρωπότητα σε σχέση με το κλίμα, την κρίση των ιδεολογιών, την ματαίωση και την συλλογική απαισιοδοξία των ανθρώπων, τις δυνάμεις που απελευθερώνονται όταν η παράνοια και η άγνοια επικρατούν, τη δύναμη της ποίησης ως απάντηση στην καφρίλα”.

Στην παράσταση εμφανίζονται πολιτικές οργανώσεις, συνελεύσεις, ντιμπέιτ. Πόσο σε ενδιαφέρει η σκηνή ως τόπος πολιτικής αντιπαράθεσης; Πιστεύεις πως το θέατρο σήμερα μπορεί ακόμη να λειτουργήσει ως χώρος πολιτικής σκέψης και διαλόγου;

“Κάθε παράσταση είναι ένα δημόσιο θέαμα με συγκεκριμένη αισθητική, άρα είναι πολιτικό γεγονός. Το θέατρο ξεκίνησε στη καρδιά της πόλης, του πολιτεύματος δηλαδή κι εκεί πιστεύω πως παραμένει η θέση του. Το θέατρο δε μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, μπορεί μόνο να αναπαραστήσει την εικόνα του κι έτσι να μας επιτρέψει να καταλάβουμε πως ζούμε ή πως φτάσαμε να ζούμε έτσι όπως ζούμε. Μόνο έτσι μπορεί να συμβάλλει στην πολιτική σκέψη”.

Το «Σκίτσο 5» έχει ως κεντρικό άξονα τη «γλώσσα της εξέγερσης». Πώς μπορεί η γλώσσα να λειτουργήσει ως εργαλείο αντίστασης;

“Η γλώσσα είναι το μόνο εργαλείο που έχουμε για να αντισταθούμε”.

Πώς ήταν η συνεργασία σου με το 8μελές ensemble της Πειραματικής Σκηνής;

“Καταπληκτική! Είναι 8 υπέροχοι περφόρμερ. Είναι μια ομάδα εξαιρετικά δημιουργική που λειτουργεί με κλειστά μάτια. Αξίζει να πάει κανείς στο θέατρο μόνο για να τους δει να παίζουν. Στην αρχή των προβων πήραν στα χέρια τους ένα πυκνό περίπλοκο υλικό και το μετέτρεψαν σε ένα θεατρικό γεγονός με μουσική χορό, χιούμορ και δεκάδες χαρακτήρες που αφηγούνται τις ιστορίες μας”.

Σε έναν χώρο που δίνει έμφαση στον πειραματισμό, τι σημαίνει για εσάς «δοκιμή» στη θεατρική πράξη;

“Η θεατρική πράξη μπορεί μόνο να είναι μια δοκιμή. Οι πρόβες είναι μια εκκίνηση για μια διαδρομή που δε ξέρεις που θα καταλήξει, ούτε ακριβώς ποιο δρόμο θα ακολουθήσεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να δοκιμάσεις να φτάσεις κάπου.

Κι ο προορισμός είναι το τελικό αποτέλεσμα της συλλογικής προσπάθειας, η παράσταση. Αν η συνεργασία είναι τόσο δημιουργική, όπως αυτή που είχαμε στην πειραματική, θα φτάσεις σίγουρα κάπου που θα έχει πολύ ενδιαφέρον”.

Συντελεστές

Σύλληψη – Δημιουργία: Μιχάλης Πητίδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Φωτισμοί: Μαριέττα Παυλάκη
Δραματολόγος παράστασης: Μάγδα Στεργίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Ηλιόπουλος
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Γιάννης Βάρσος, Τίτος Γρηγορόπουλος, Βασίλης Καραμπούλας, Κατερίνα Κρίστο, Γιώργος Ματζιάρης, Νεφέλη Παντερμαλή, Βιβή Πέτση, Θάλεια Σταματέλου