Τρεις χορεύτριες ρίχνονται σ’ ένα ρινγκ χωρίς διαφυγή

Ένα ηλεκτρισμένο έργο για τη δίψα της αναγνώρισης και τα όρια της αντοχής παρουσιάζει η Ιωάννα Πορτόλου και η ομάδα χορού Griffón στο ΠΛΥΦΑ (Κτήριο 7A) από τις 20 Φεβρουαρίου υπό τον τίτλο Superstar. Το έργο εξερευνά το εύρος της ταυτότητας, των προσωπικών ορίων και της αναζήτησης της συνεχούς αναγνώρισης σε ένα αδηφάγο σύστημα.

Σε μια σκηνή-αρένα, με το κοινό σε απόσταση αναπνοής, οι Ιωάννα Αποστόλου, Κωνσταντίνα Μπάρκουλη και Θεανώ Ξυδιά κινούνται ακατάπαυστα ανάμεσα στη φιλοδοξία και την εξάντληση, μέσα στους υποβλητικούς ηλεκτρονικούς ήχους του Αντώνη Παλάσκα.

Τι σημαίνει για τις 3 καλλιτέχνιδες να δοκιμάζουν τα όριά τους επί σκηνής;

Θεανώ Ξυδιά: Έκθεση. Εγκλωβισμός. Η συνεργασία με την Ιωάννα Πορτόλου είναι πάντα μια πορεία που σε καλεί να φτάσεις σε ακραία σημεία — σωματικά και ψυχικά. Το ιδιαίτερο σε αυτή την παράσταση είναι ότι αυτή η συνθήκη βιώνεται μπροστά σε κοινό 360 μοιρών: είμαστε περικυκλωμένες, χωρίς κανένα σημείο να «ακουμπήσουμε» την πλάτη μας. Μόνο το πάτωμα…Αυτή η έλλειψη διαφυγής κάνει τα όρια πιο ορατά, πιο αληθινά.

Κωνσταντίνα Μπάρκουλη: Να εξερευνώ νέους τόπους και τρόπους ερμηνείας, να εμπιστεύομαι περισσότερο το σώμα και τις δυνάμεις μου, να μην στέκομαι σε απόσταση από το έργο αλλά να μπαίνω μέσα σε αυτό και να αφήνομαι στην ροή.

Ιωάννα Αποστόλου: Το “Superstar” είναι ένα έργο που επιθυμεί να δημιουργήσει την αίσθηση της αρένας. Αισθάνομαι ότι η πρόκληση της παράστασης είναι η πολύ κοντινή επαφή με το κοινό. Μέσα στο έργο υπάρχουν αρκετές στιγμές που απευθυνόμαστε άμεσα στους θεατές και αυτό είναι πάντα κάτι που έχει ενδιαφέρον. Βλέπεις τις αντιδράσεις τους, το βλέμμα τους. Την έννοια του ορίου όμως, αισθάνομαι ότι είναι κάτι το οποίο το συνθέτει όλη η παράσταση και όχι κάτι που το φέρουμε επί σκηνής οι ερμηνεύτριες προσωπικά.

Η παράσταση συνομιλεί με τη δίψα για αναγνώριση μέσα σε ένα αδηφάγο σύστημα θεάματος. Πώς μεταφράζεται αυτό το σχόλιο στη δική τους εμπειρία;

Θεανώ Ξυδιά: Θα πρόσθετα πως το σύστημα αυτό δεν είναι μόνο αδηφάγο, αλλά συχνά και στημένο, αναξιοκρατικό, με εμφανή έλλειψη αγάπης για την πρωτογενή ανάγκη που μας φέρνει σε αυτό: τη δημιουργία και τη σύνδεση. Παρόλα αυτά, νιώθω τυχερή, γιατί δουλεύω και μεγαλώνω καλλιτεχνικά μαζί με ανθρώπους που εκτιμώ, εμπιστεύομαι και θαυμάζω. Σχεδόν σαν να είναι «παράνομο», καταφέρνουμε να παραμένουμε ρομαντικοί και δημιουργικοί. Τελικά, οι άνθρωποι και οι συνεργασίες που βασίζονται στον σεβασμό — τόσο προς τον άνθρωπο όσο και προς την τέχνη — είναι η σανίδα σωτηρίας που έχω βρει μέχρι στιγμής.

Κωνσταντίνα Μπάρκουλη: Νομίζω ότι η «αναγνώριση» με βάση την δική μου εμπειρία μπορεί απλά να σημαίνει ότι επιθυμείς να συνεχίζεις να δουλεύεις στον χώρο, να ζεις από αυτό και να χαίρεσαι όταν ακούσεις μια καλή κριτική για την δουλειά σου. Σίγουρα ως χορεύτριες-ες νιώθουμε ότι στο επάγγελμα μας αντιμετωπίζεις μια προσωπική πρόκληση με την πάροδο του χρόνου γιατί το βασικό μέσο είναι το σώμα, οπότε προκύπτουν ερωτήματα όπως: Πόσο ακόμα θα μπορώ; Κατά τα άλλα, χωρίς να θέλω να γίνω γραφική, υπάρχουν άπειρα προβλήματα στον χώρο (έλλειψη κατάλληλης οικονομικής στήριξης, υποδομών κτλ) και η εργασία μας βασίζεται πολύ στην προσωπική δουλειά.

Ιωάννα Αποστόλου: Για την αναγνώριση μου είναι δύσκολο να μιλήσω, καθώς είναι κάτι που προσωπικά δεν με απασχόλησε ποτέ. Ως σύγχρονη χορεύτρια ωστόσο, οφείλω να πω ότι έρχομαι αντιμέτωπη με πολύ πιο βασικά και ουσιαστικά πράγματα στον κλάδο μας, όπως και όλοι οι συνάδελφοί μου. Ως προς αυτό λοιπόν, εύχομαι ως τέχνη επιτέλους να αναγνωριστούμε και να στηριχθούμε θεσμικά και ουσιαστικά, μέσα σε ένα σύστημα που ολοένα και μας καταπίνει.

Ποιο μήνυμα ή συναίσθημα θέλουν να μεταφέρουν στο κοινό;

Θεανώ Ξυδιά: Κάποια στιγμή στην παράσταση ακούγεται η ερώτηση: “do you want more?”. Δεν ξέρω αν αυτό λειτουργεί ως μήνυμα, αλλά σίγουρα είναι το σημείο όπου συνδέομαι πιο έντονα. Για μένα μεταφράζεται στο ερώτημα: πόσο ακόμα αντέχουμε;

Κωνσταντίνα Μπάρκουλη: Οι εντυπώσεις και εμπειρίες του κοινού είναι προσωπικές και συχνά διαφέρουν αρκετά από άτομο σε άτομο. Έτσι δεν θα ήθελα να μεταφέρω κάτι συγκεκριμένο, ούτε να προϊδεάσω με μια αίσθηση που πρέπει να δημιουργηθεί στον/στην θεατή περισσότερο γιατί μας ενδιαφέρει και το πως η παράσταση επικοινωνεί προς τα έξω, το πως κάτι που δουλεύουμε τόσο καιρό αποκτά νέο νόημα στα μάτια του κοινού και πως ξεφεύγει από τον δικό μας έλεγχο.

Ιωάννα Αποστόλου: Νομίζω ότι το “Superstar” είναι μία παράσταση που λειτουργεί σαν καθρέφτης. Και δεν εννοώ ότι οι θεατές ταυτίζονται ή αναγνωρίζουν κάτι από τον εαυτό τους σε εμάς, αλλά πιο πολύ είναι σαν η ίδια η παράσταση να ενεργοποιεί τη συλλογική λειτουργία ενός αδηφάγου κοινού που γίνεται μάρτυρας της ανόδου και της πτώσης ανθρώπων που είναι παγιδευμένοι μέσα σε αυτήν την αρένα.

Ταυτότητα παράστασης

Χορογραφία: Ιωάννα Πορτόλου
Μουσική: Αντώνης Παλάσκας
Δραματουργία: Δήμητρα Μητροπούλου
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί: Ιωάννα Αθανασίου, Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθοί ενδυματολόγου: Μαρία Αλεξάνδρου, Δήμητρα Σταυρίδου
Διεύθυνση παραγωγής: Χριστίνα Πολυχρονιάδου
Ερμηνεύουν: Ιωάννα Αποστόλου, Κωνσταντίνα Μπάρκουλη, Θεανώ Ξυδιά