Ριφιφί, το φινάλε: Η Ευαγγελία Μουμούρη είπε τα πάντα χωρίς να πει κουβέντα

Το Ριφιφί του Σωτήρη Τσαφούλια σε παραγωγή COSMOTE TV έκανε τη Δευτέρα το φινάλε του και το έκτο επεισόδιο έκλεισε την ιστορία όπως της άξιζε. Αφηγηματικά, σκηνοθετικά, δραματουργικά.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Παρακάτω, υπάρχουν Spoilers για όσους δεν το έχουν παρακολουθήσει ως τώρα.

“Εγώ έχω τελειώσει με τις προσευχές”. “Δεν κάναμε τη ληστεία του αιώνα, πήραμε την εκδίκηση του αιώνα”. Οι δύο παραπάνω ατάκες ανοίγουν και ολοκληρώνουν τον ρόλο της Όλγας που ενσαρκώνει η Ευαγγελία Μουμούρη. Πρακτικά, αποτελούν το μότο που διαπνέει ολόκληρη τη σειρά.

Η Ευαγγελία Μουμούρη απέδειξε πως δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να αποδόσεις το συναίσθημα. Η τελευταία σκηνή της με την πάστα, εκείνη που ποτέ δεν ολοκλήρωνε αλλά κάθε μέρα έτρωγε μόνο μια κουταλιά, το δάκρυ της λύτρωσης, η αποκαθήλωση της τραπεζικής ταμπέλας απέναντί της, το τελευταίο πλάνο στο άδειο πιάτο, η σιωπή, όλα έδεσαν αρμονικά.

Όλοι οι ηθοποιοί του cast παίζουν εξαιρετικά, όμως η Μουμούρη εδώ προχωρά σε μια lifetime career ερμηνεία. Χωρίς να πει κουβέντα, στην τελευταία σεκάνς λέει τα πάντα.

Να αναφέρουμε πως όλα τα επεισόδια του Ριφιφί είναι διαθέσιμα On Demand στην COSMOTE TV.

Η αποκάλυψη της ιστορίας της Όλγας ήρθε τελευταία χρονικά. Είδαμε όσα τη σημάδεψαν ψυχικά στο πέμπτο επεισόδιο, σε αυτό που τόσο η ίδια όσο και ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης δίνουν ερμηνευτικό ρεσιτάλ. Ο χαρακτήρας της Όλγας βασίζεται άλλωστε σε μια αληθινή υπόθεση που συγκλόνισε την Ελλάδα στα τέλη των 90s. Αυτή η υπόθεση μαζί με το πραγματικό ριφιφί του ’92, ήταν τα δύο γεγονότα που ενέπνευσαν το σενάριο το οποίο υπέγραψαν ο Βασίλης Ρίσβας και η Δήμητρα Σακαλή.

Με αρκετές μυθοπλαστικές παραλλαγές, φυσικά.

Στο Ριφιφί, η Τράπεζα Ανάπτυξης ήταν υπεύθυνη για τον θάνατο του γιου της Όλγας αλλά και του συζύγου της. “Το 1979, ο Ιάσωνας μου διαγνώστηκε με λευχαιμία. Ήταν 4 χρονών“. Ο σύζυγος της Όλγας, Αποστόλης, βρήκε τα χρήματα για να μεταφερθεί το παιδί στις ΗΠΑ για να λάβει τη δέουσα θεραπεία, ανοίγοντας έναν ερανικό λογαριασμό στην Τράπεζα Ανάπτυξης. Οι δυο τους κατάφεραν να συγκεντρώσουν 100.000.000 δραχμές τα οποία όμως δεν κατάφεραν να εκταμιεύσουν ποτέ. Η τράπεζα με την αιτιολογία ότι “ο σκοπός του ερανικού λογαριασμού δεν δηλώθηκε”, δέσμευσε τα χρήματα. Ο μικρός Ιάσωνας πέθανε στα χέρια της Όλγας. Ο άντρας της δεν άντεξε τον πόνο. Κατόπιν εορτής η τράπεζα αποφάσισε υπό το βάρος της κατακραυγής να δωρίσει το ποσό σε ίδρυμα παιδιών με νεοπλασματικές παθήσεις.

Το κακό όμως είχε γίνει. Η Όλγα ήταν αποφασισμένη να εκδικηθεί, όπως και έκανε. 

Στην πραγματικότητα, στη θέση του Ιάσωνα ήταν ο Παναγιώτης Βασιλέλης, ένα μικρό παιδί από τη Λέσβο. Η Εθνική Τράπεζα, επικαλούμενη τον νόμο 5101 του 1931, είχε μπλοκάρει την εκταμίευση των χρημάτων και ο μικρός Παναγιώτης πέθανε στις 5 Μαρτίου του 2001.

Μέχρι να έρθει η ομαδική δικαίωση

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας επέλεξε επί τούτου να ονομάσει το τελευταίο επεισόδιο “να κάνω νάνι”. Ήταν οι τελευταίες λέξεις του Παναγιώτη Βασιλέλη, αλλά και του μικρού Ιάσωνα στο Ριφιφί. Στη σειρά, ο μικρός Ιάσωνας ζήτησε πριν φύγει από τη ζωή, να φάει ένα γλυκό. Τον βλέπουμε να προλαβαίνει να φάει μια κουταλιά πάστας. Όσο έτρωγε και η Όλγα, κάθε μέρα.

Μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου.

Στο τελευταίο επεισόδιο δεν δικαιώνεται μόνο η Όλγα. Όλοι οι χαρακτήρες βρίσκουν τον δρόμο τους, μέσα από το δέσιμο και την ενεργητική αποδοχή.

Ο Αργύρης αν και νάνος, αποδεικνύεται γίγαντας ψυχής. Μαζί με τον αποφυλακισμένο Μιχάλη σχεδιάζουν να ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση.

Ο Μιχάλης καταφέρνει να βρει τα χρήματα για να βοηθήσει τον πατέρα του, τον οποίο ενσαρκώνει εξαιρετικά ο Άρης Λεμπεσόπουλος. Ο Τάσος, ο πατέρας του Μιχάλη, καταφέρνει να ενώσει και πάλι την οικογένειά του. Σε όλη τη σειρά εξυμνεί την ομορφιά των απλών πραγμάτων. Έρχεται αντιμέτωπος με το Πάρκινσον αλλά η ψαρότρατά του, ο γιος του και τα εγγόνια του, η Ανθούλα που επιστρέφει από την Πάτρα για να του κρατάει συντροφιά, τον κρατάνε αισιόδοξο. Φωτεινό.

Ο Αντώνης, ο ψηλός φύλακας – άγγελος του Αργύρη ονειρευόταν να πιάσει την καλή, αλλά όπως ομολογεί “την παραέπιασε”. Το μόνο βέβαιο είναι πως θα συνεχίσει να μοιράζεται τα πάντα με τον κολλητό του, που παραμένει ό,τι πιο πολύτιμο έχει κερδίσει στη ζωή.

Ο Θέμης ήταν το “παιδί της καρπαζιάς”. Ο “χαζός”. Τελικά όμως, είναι εκείνος που καταφέρνει να αποπροσανατολίσει τις Αρχές. Θα παραμείνει το “παιδί στη γωνία”, ο “περίεργος”, ο “αργός”, αλλά μέσα του ξέρει πως είναι πολλά περισσότερα από αυτό.

Ο Βάκης αν και διέπεται από παρορμητικότητα και από μια “βολική” αντισυστημικότητα, τελικά βρίσκει νόημα και σκοπό μέσα από το δέσιμό του με τον Νίκο. Ο ίδιος ο Νίκος άλλωστε κατάφερε να βρει ξανά τη χαρά στα μάτια της αδερφής του Βάκη που ζει σε αναπηρικό αμαξίδιο. Οι τρεις τους αποφασίζουν να πορευτούν εργασιακά μαζί. Στήνουν το δικό τους σύστημα αλληλοϋποστήριξης και αυτό από μόνο του υπερβαίνει τα κέρδη από τα κλοπιμαία.

Ο Μανώλης αισθάνεται δικαιωμένος μέσα από τη νίκη της Όλγας. Με τον σύντροφό της είχαν μαζί το μαγαζί, θρήνησε και εκείνος μαζί της και ήταν ο πρώτος που πίστεψε στα πλάνα της. Η ίδια η ληστεία τον κάνει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τη δική του σύντροφο. Να αποδεχθεί τον πόνο του, να γύρει πάνω της για πρώτη φορά και να αφήσει το συναίσθημα να βγει από μέσα του.

Το τελευταίο επεισόδιο του Ριφιφί δεν μας λύνει “απορίες” σχετικά με το τι έγινε στην πραγματική ληστεία του ’92. Άλλωστε, δεν μάθαμε και ούτε θα μάθουμε ποτέ. Δεν ήταν αυτή η ουσία και η πρόθεση της σειράς, ούτως ή άλλως. Η σειρά βασίστηκε στο χτίσιμο των χαρακτήρων και στη σημασία των σχέσεων.

“Αγκάλιασε” την αναπηρία, πήρε θέση για την κοινωνική αδικία, έθιξε θέματα διαχρονικά που ακόμη δεν έχουμε τελειώσει μαζί τους. Προσωπικά, έτυχε να πληροφορηθώ για περιστατικό bullying σε δημόσια υπηρεσία έναντι ανάπηρης υπαλλήλου που έλαβε χώρα πρόσφατα, όχι τριάντα χρόνια πριν.

Δεν έχει σημασία να πούμε πού και πώς. Σημασία έχει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να βλέπουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Να ψάχνουμε τρόπους να βοηθήσουμε τον άλλο, βοηθώντας τον εαυτό μας. Αυτό είναι το μήνυμα που περνάει το Ριφιφί.

Ή τουλάχιστον, αυτό πέρασε στα δικά μου “μάτια”.

Αντί επιλόγου, μερικά από τα σχόλια του Twitter:

“Ράλι” στο IMDb

Για την ιστορία, το Ριφιφί “χτύπησε” 9,2/10 στο IMDb ξεπερνώντας Το Νησί (9,1) και το Έτερος Εγώ (8,9), το Στο Παρά Πέντε (8,8), το 17 Κλωστές (8,5) αλλά και το Maestro (8,1).

Πολύ ψηλά στις βαθμολογίες του κοινού είναι φέτος και Το Παιδί, φτάνοντας ως τώρα στο 8,7 στην ίδια πλατφόρμα.

Δείτε όλες τις αξιολογήσεις εδώ