Η ίδρυση του «ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ» και η επιτακτική ανάγκη για πρόληψη

Τα περισσότερα θύματα μιλούν, αν μιλήσουν ποτέ, δεκαετίες αργότερα, με μέση ηλικία αποκάλυψης τα 52 έτη. Πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβονται σιωπές, φόβος και ενοχή που συχνά δεν βρίσκουν ασφαλή διέξοδο.

Απαντώντας σε αυτή την σκληρή πραγματικότητα, ιδρύεται η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ», με σκοπό την πρόληψη και την αντιμετώπιση της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, καθώς και την ουσιαστική υποστήριξη ανηλίκων και ενηλίκων που υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση στην παιδική τους ηλικία. «ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ» δημιουργείται για να καλύψει το πιο κρίσιμο κενό: την ανάγκη για πρόληψη πριν συμβεί η κακοποίηση, για ασφαλείς μηχανισμούς αποκάλυψης, και για συστηματική, επιστημονικά τεκμηριωμένη και ανθρώπινη υποστήριξη των παιδιών και των ενηλίκων επιζώντων.

Στο πλαίσιο της επίσημης έναρξης της δράσης του, «ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ» υποδέχθηκε στην Αθήνα τη διεθνώς αναγνωρισμένη ψυχοθεραπεύτρια, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Roehampton του Λονδίνου και συγγραφέα Christiane Sanderson, για τη δια ζώσης εκπαίδευση της διεπιστημονικής του ομάδας (ψυχίατροι παιδιών & εφήβων, ψυχολόγοι, εκπαιδευτικοί ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, δικηγόροι, εκπαιδευτικοί). Η Christiane Sanderson διαθέτει περισσότερα από 35 χρόνια εξειδικευμένης εμπειρίας στο τραύμα και την παιδική σεξουαλική κακοποίηση εκπαιδεύοντας διεθνώς επαγγελματίες πολλών ειδικοτήτων. Για «ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ», η επιμόρφωση της 22μελούς ομάδας του δεν αποτελεί επιλογή, αλλά αναγκαία προϋπόθεση για κάθε παρέμβαση με επίκεντρο την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που ζητούν υποστήριξη.

“Η παιδική σεξουαλική κακοποίηση δεν είναι σπάνια, είναι σιωπηλή. Και η σιωπή δεν προστατεύει κανέναν. Με τη Μαρίνα Καλογήρου και τον Δημήτρη Μοθωναίο δημιουργήσαμε «ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ» για τα παιδιά που δεν μπόρεσαν να μιλήσουν και για τους ενήλικες που ακόμα ψάχνουν τη φωνή τους,” Μαρία Λαθούρη, Ιδρύτρια της Οργάνωσης «ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ».

«ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ» φιλοδοξεί να συμβάλλει σε μια ουσιαστική κοινωνική μετατόπιση: από τη συγκάλυψη στην αναγνώριση, από τον φόβο στην πρόληψη, από τη σιωπή στη φωνή. Γιατί η προστασία των παιδιών δεν είναι ατομική υπόθεση, είναι συλλογική ευθύνη.