“Αγάπη μου, μόλις ανακάλυψα τους Khruangbin του 2026…”

Υπάρχει σχεδόν κάθε χρόνο μια τέτοια μπάντα, ένας τέτοιος δισκος. Σε βάζει πρώτα σε mood και μετά μπαίνεις ύστερα σε βάθος, γίνεται αντιληπτός και υιοθετείται από τα ραδιόφωνα πολύ πιο άμεσα απ’ ότι συμβαίνει πια με τα σκουριασμένα αντανακλαστικά τους, κάνει γρήγορα το crossover που εξασφαλίζει μια «απογευματινή» θέση στα καλοκαιρινά φεστιβάλ. Κι από την άλλη, δημιουργεί και (λίγους) haters που ακόμα κι αν αναγνωρίζουν την δεξιοτεχνία των παικτών, διαμαρτύρονται ότι αυτή είναι επιφανειακή μουσική για background, η muzak μιας εποχής με θηριώδες σύνδρομο διάσπασης προσοχής. 

Τέτοιοι ήταν οι Khruangbin, οι Τεξανοί με το ανέμελο ταϊλανδέζικο funk τους – ακούστηκαν κάπως άκυροι εκείνο το τελευταίο καλοκαίρι πριν την πανδημία λίγο πριν παίξουν οι Cure. Τέτοιοι ήταν οι Glass Beams, εδώ και δύο χρόνια πανταχού παρούσα ανατολίτικη ψυχεδελοτρόνικα από τους Αντίποδες και φοβερό live πέρυσι πριν τους IDLES. Ίσως θυμάστε στο ΚΙΟΥΡΕΙΤΟΡ #9 να μιλάμε για τους Surprise Chef και τους Hermanos Gutierrez (το περασμένο καλοκαίρι Τεχνόπολη), κρατήστε και τον ολλανδοτουρκικό σύνδεσμό των ξεσηκωτικών Altın Gün (στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 2022).

Για να περάσουμε σήμερα στους…

YĪN YĪN, Yatta! 
(Glitterbeat, 2026) 

Δεν είναι καθόλου καινούριοι, μετρώντας κάτι λιγότερο από μια δεκαετία δραστηριότητας, με έδρα το Μάαστριχτ και τρία άλμπουμ πριν το φετινό. Επομένως, οι μύστες μάλλον τους έχουν ήδη καταχωρημένους, όμως είναι το Yatta! που μόλις κυκλοφόρησε και φαίνεται να έχει το potential για να διεισδύσουν στο μεγάλο κοινό. 

Οργανική ψυχεδέλεια, «το funk του διαλογισμού» ή αλλιώς το funk που έρχεται από τη νοτιοανατολική Ασία και γι’ αυτό φέρνει αυτόματα τους Khruangbin στο μυαλό. Μόνο που εδώ στο μερτικό της Δύσης πρέπει να συνυπολογίσουμε και τις έντονες επιρροές από disco/boogie – ο βήχας, το χρήμα και οι μπασογραμμές δεν κρύβονται. 

Τα δύο πρώτα κομμάτια, μάλλον και τα καλύτερα του άλμπουμ, είναι εκείνα που δίνουν τον τόνο. Το εναρκτήριο, σαρδόνια τιτλοφορημένο “In Search of Yang” με το κάπως λανθιμικό βίντεο κλιπ, στο οποίο πρωταγωνιστεί αυτή η «ρε συ τον έχω δει σε εκατό ταινίες και σειρές, αλλά δε θυμάμαι πως τον λένε» φάτσα του βρετανικού σινεμά, Σαμ Σπρούελ. Ξεκινά με τη φωνή του άγγλου φιλοσόφου Άλαν Γουότς να ανακοινώνει “There is no Yang without Yin and no Yin without Yang” και μετά απελευθερώνει ένα ασυγκράτητο groove ανατολίτικης διάθεσης και cosmic φιλοδοξίας. Καρφωτό έρχεται το “Spirit Adapter”, κάπου γράφτηκε ότι είναι one-way ticket για κάποια ιδρωμένη ντίσκο στην Μπανγκόκ – το πιάνετε το νόημα, εγώ απλά να προσθέσω πόσο καλά λειτουργούν τα φωνητικά (από τα λιγοστά που υπάρχουν στο άλμπουμ.)

Το άλμπουμ έχει πια τροχειοδρομηθεί: το “Lecker Song” προσθέτει γοητευτικό αέρα Ανατολής στην μακρά παράδοση των σάουντρακ κατασκοπευτικών ταινιών, το “Yata Yata” είναι μια άσκηση πολυρυθμικότητας με τις ομώνυμες ιαχές να κορυφώνουν, στο “Night in Taipei” έχεις πάρει την απόφαση ότι αυτό το βράδυ θα ξαναδείς το In the Mood for Love. Και η ροή συνεχίζεται, από ένα σημείο και μετά αισθάνεσαι, ίσως ξεχνιέσαι κιόλας, ότι ακούς ένα mixtape. Μια surf κιθάρα εδώ, ένα italo πλήκτρο εκεί…and the groove goes on.

Θα τους πάρετε μαζί σας τους YĪN YĪN. Θα παίζουν στα ακουστικά το πρωί μιας βαρετής μέρας στο μετρό, θα παίξουν στο αμάξι στις καλοκαιρινές σας διακοπές, θα είναι μια εύκολη επιλογή όταν θέλετε να βρείτε μια μουσική «για τη μέση». Και οι ίδιοι θα σας οδηγήσουν στο φανταστικό “Dis Ko Dis Ko” του 2019 που είτε άτοκο δάνειο από τον Moroder το πείτε, είτε διασκευή στον ογκόλιθο “I Feel Love”, μέσα θα πέσετε…

Ακούστε το άλμπουμ

 

Ibex Band,  ስቴሪዮ የአይቤክስ ባንድ ሙዚቃ = Stereo Instrumental Music
(Muzikawi, 2025)

Να ‘ναι καλα ο Τζάρμους που μέσα από το Broken Flowers μας έμαθε τον Mulatu, και να ‘ναι καλά ο, 82χρονος σήμερα, Mulatu Astatke που μας άνοιξε την πόρτα στον ethio-jazz «κήπο της Εδέμ». Υπεραπλουστεύσεις ίσως και τα δύο παραπάνω αξιώματα, αλλά χωρίς αυτή την προεργασία νιώθω ότι δε θα μπορούσαμε να συζητάμε σήμερα για τέτοιους κρυμμένους θησαυρούς από την χώρα της Ανατολικής Αφρικής. 

Όπως την Ibex Band (μετέπειτα The Roha Band), ένα σύνολο με ηγέτες τον μπασίστα Τζιοβάνι Ρίκο και τον κιθαρίστα Σελάμ Γουολντεμαριάμ (“Selamino”), ένα μεγάλο κεφάλαιο αυτής της σκηνής που ο θρύλος λέει ότι ηχογράφησαν περισσότερα από 250 άλμπουμ και 2500 τραγούδια. Αυτό το σώμα τραγουδιών, το Stereo Instrumental Music, χρονολογείται πίσω στο 1976, διασώθηκε σε μια κασέτα χρωμίου και ηχογραφήθηκε με τη βοήθεια του σουηδού ραδιοφωνικού παραγωγού, καθοριστικού για την αιθιοπική παραγωγή της εποχής, Καρλ Γκούσταβ Λούντγκρεν. Σε συνθήκες γκραν γκινιόλ: η μπάντα συνήθως δεν είχε περισσότερο από ένα τέταρτο να στήσει τα μικρόφωνα, προσπαθώντας να μην ενοχλήσει θαμώνες και προσωπικό στην αίθουσα χορού του Ras Hotel στην Αντίς Αμπέμπα, αλλά και να έχει τελειώσει μέχρι τα μεσάνυχτα που ξεκινούσε η απαγόρευση κυκλοφορίας. 

Όμως, το άλμπουμ δεν αξίζει μόνο γι’ αυτά τα trivia. Όπως διαβάζουμε στα liner notes, «αντιπροσωπεύει μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή αλλά ταξιδεύει και πέρα από τον χρόνο», αποκαλύπτοντας μια μίξη αφρικανικών, μεσανατολίτικων και δυτικών επιρροών, αστείρευτου ταλέντου κι εφευρετικότητας με πενιχρά μέσα, υπνωτικού groove και μυστικιστικής ατμόσφαιρας. Με το “Yezemed Yebada” να αποτελεί ένα καλούπι που αυτά τα 50 χρόνια έχουν επισκεφτεί τόσοι και τόσοι δημιουργοί…

Ακούστε το άλμπουμ

 

Stella & the Longos, Amour Propre
(Cosmic Romance, 2025)

Με έδρα το Βερολίνο, αναμφισβήτητο παριζιάνικο αέρα κι αφρο καταβολές, το ντουέτο της Στέλλας Ζέκρι (μπαμπάς Αλγερινός, μαμά Γερμανίδα) και του ιταλού Ed Longo (Εντοάρντο Καλγκάρι από το Μιλάνο), έρχεται να πατήσει πάνω στην κυκλοφορία του Détends-Toi από το 2022, με εκείνο το ομώνυμο κομμάτι να κάνει θραύση μη λείποντας από καμία κομψή playlist ή dj set των τελευταίων χρόνων. 

Οι Longos είναι η μπάντα που τους υποστηρίζει πότε σε ταξίδια στην Καραϊβική παράδοση και πότε σε disco-pop αναφορές στα 80s, με το φάντασμα της Sade να ευλογεί αντί να τρομάζει και την λουσάτη παραγωγή του Ed να αναδεικνύει τα αισθησιακά φωνητικά της Stella. 

Ακούστε το άλμπουμ