Μπαίνει ο Flea με τον Thom Yorke και τον Nick Cave σε ένα τζαζ μπαρ…

Flea, Honora
(Nonesuch, 2026)

 

Για δύο χρόνια ο Flea – ο γεννημένος στην Μελβούρνη, αναθρεμμένος για λίγο στη Νέα Υόρκη και τελικά διαμορφωμένος και δοξασμένος στο Λος Άντζελες, μπασίστας και ιδρυτικό μέλος των Red Hot Chili Peppers, κατά κόσμον Michael Balzary- ζούσε μια διπλή ζωή. 

Τα βράδια έπρεπε να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις των Peppers, μια μπάντας που πια διανύει την πεμπτη δεκαετία της, γεμίζοντας στάδια σε όλον τον πλανήτη και που ακόμα κι αν εδώ και πολλά χρόνια είναι επιεικώς αδιάφορη δισκογραφικά, έχει τέτοιον κατάλογο και παρελθόν για να προκαλεί συναυλιακό παροξυσμό και να εξακολουθεί να τζιράρει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. 

Τα πρωινά, στα πολυτελή ξενοδοχεία που πια απολαμβάνει ως ροκ σταρ, ο Flea δούλευε. Εξασκούταν με σιδερένια πειθαρχία στην τρομπέτα. Ένα όργανο που είχε πρωτοπιάσει στην προφηβεία του, πριν μισό αιώνα, και παράτησε όταν στην ζωή του μπήκαν λέξεις όπως punk, rock και bass. Και τώρα ήθελε να την ξαναβρεί, ίσως γιατί κλείνοντας τα 60 έκανε ένα από τα συνηθισμένα ταξίδια στην παιδική ηλικία που κάνουν οι άνθρωποι  συνειδητοποιώντας ότι μεγάλωσαν. Ναι, σίγουρα, η τρίτη ηλικία του Flea είναι πολύ διαφορετική από οποιουδήποτε 60αρη έχετε γνωρίσει, αλλά ο κανόνας ίσχυσε και στην περίπτωσή του: για να μάθεις κάτι (ή έστω να το θυμηθείς) και να γίνεις καλός σε αυτό, χρειάζεται προπόνηση. Έπιασε ξανά το κουβάρι με τη βοήθεια του Rickey Washington (μπαμπά ένός Kamashi που μπορεί να έχετε ακουστά) και ο κανόνας που έβαλε στον εαυτό του ήταν απλός, αποδείχθηκε δε απαράβατος: δύο ώρες εξάσκηση κάθε μέρα. Χρόνος υπήρχε, ακόμα και στο πλαίσιο θηριωδών παγκόσμιων περιοδειών – έτσι κι αλλιώς οι αχαλίνωτες ημέρες των RHCP έχουν περάσει προ πολλού (περισσότερα για αυτήν την, όχι χωρίς σκληρό τίμημα, περίοδο παρακάτω).

Το αποτέλεσμα του πειράματος ήταν αφενός μεν η διάψευση του «δεν μπορείς να μάθεις έναν γέρικο σκυλί νέα κόλπα» κι αφετέρου δε το Honora, το παρθενικό σόλο άλμπουμ του Flea. Στα 62 του, πάνω από 40 χρόνια αφότου πρωτοείδε το όνομά του στα credits ενός δισκογραφήματος.«Δεν είναι ροκ, δεν είναι τζαζ, είναι μουσική», είναι το σιβυλλικό κομπλιμέντο που επεφύλαξε για το άλμπουμ ένας από τους υψηλούς καλεσμένους του, ο John Lurie ηγέτης των Lounge Lizards/ πρωταγωνιστής των καλύτερων ημερών του Jarmusch/ κάποτε μορφή του νεοϋρκέζικου underground. Και είναι αλήθεια ότι όντως κάπως στενευεις το Honora, αν το αποκαλέσεις στεγνά “jazz album”.

Ίσως γιατί ξέρεις ότι είναι από πίσω ο Flea και δεν μπορείς να τον έχεις στο μυαλό σου ως κάτι διαφορετικό από τον ημίγυμνο «τρελάκια» που αλωνίζει την σκηνή με τους RHCP παίζοντας παχύσαρκες funk μπασογραμμές. Ίσως γιατί τα ονόματα των Thom Yorke και Nick Cave είναι stop the press: ο frontman των Radiohead χαρίζει τα trademark υπνωτικά φωνητικά του στο καταπραϋντικό “Traffic Lights”, ενώ ο αυστραλός ηγέτης των Bad Seeds δίνει τον θεατρικό του πόνο στην διασκευή του “Wichita Lineman” (αρχικά του Jimmy Webb). Ίσως γιατί αυτή δεν είναι η μόνη διασκευή: ο Flea αναμετράται τόσο με έναν ογκόλιθο όπως το “Maggot Brain” των Funkadelic, όσο και με κάτι σύγχρονο όπως το “Thinkin Bout You” του Frank Ocean. Και βγαίνει αλώβητος, όπως άλλωστε σε όλον τον δίσκο, o opo;iow δεν αργεί να σε παρασύρει στην ατμοσφαιρικότητά του (αυτό έχει συμβεί ήδη μέχρι το υπέροχο “Frailed”) διαψεύδοντας κάθε καχυποψία ότι (θα μπορούσε να) είναι το πρότζεκτ ματαιοδοξίας ένός ταλαντούχου τσαρλατάνου που απλά βαρέθηκε τη ζωή του. Ο ίδιος ο Flea είχε τέτοιες ανασφάλειες όταν μπήκε στο στούντιο με την all star ομάδα που μάζεψε, ανάμεσά τους και ο John Frusciante. 

Το Honora συμπεριλαμβάνει την κραυγή αγωνίας και προειδοποίησης “A Plea”, του ίδιου του Flea, για όσα συμβαίνουν αυτήν την στιγμή στον πλανήτη, κλείνει το μάτι στον τζαζ κανόνα με το “Morning Cry” και κλείνει το άλμπουμ με το επιβλητικό “Free As I Want To Be” όπου μπάσο, κιθάρα, πιάνο και τρομπέτα αναμειγνύονται σε ίσα μέρη πάνω (ή κάτω;) από ένα επαναλμβανόμενο μάντρα αυτοδιάθεσης κι ελευθερίας. 

Όπως και πριν επτά χρόνια με την αυτοβιογραφία του, Acid For The Children, o Flea εκπλήσσει. Αμφότερα ίσως αντιμετωπίστηκαν αρχικά ως απόπειρες κατάκτησης της σοβαροφάνειας από κάποιον που κάποτε εμφανιζόταν στην σκηνή, όπως και οι συμπαίκτες του, μόνο με μια κάλτσα στο επίμαχο σημείο. Κι όμως, αυτός ο τύπος με τη θαυμάσια εκκεντρικότητα ήξερε πολύ καλά τι ήθελε να κάνει, μόχθησε γι΄αυτό και τελικά παρέδωσε έναν δίσκο που θα είναι σίγουρα μέσα στους καλύτερους της χρονιάς: πολύτιμος, καλοπαιγμένος και καθησυχαστικός. 

Ακούστε το άλμπουμ

The Rise of the Red Hot Chili Peppers: Our Brother, Hillel 

…Όμως, όπως και να το κάνουμε, ο Flea είναι πριν και πάνω απ’ όλα ο μπασίστας των Red Hot Chili Peppers. 

Ενός γκρουπ που φτιάχτηκε στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 από κάτι αλάνια που ζούσαν από τα 12-13 τους στο έπακρο την άλλη πλευρά του Χόλιγουντ: πανκ, σκέιτ, ολονύχτια πάρτι, ουσίες, μια μόνιμη κατάσταση hustling κι αλητείας. Μόνο που αντί να πάνε προς τον σκληρό ήχο του Λος Άντζελες εκείνης της εποχής (ή ακόμα και να διολισθήσουν στο hair metal) εκείνοι απορρόφησαν στον ήχο τους την αγάπη τους για το αναδυόμενο τότε hip hop, τις disco μπασογραμμές και, κυρίως, την funk αισθητική (καθόλου τυχαία οι παραγωγοί των δύο πρώτων άλμπουμ τους ήταν ο Andy Gill των Gang Of Four και ο μύθος George Clinton των Parliament-Funkadelic). 

Αυτά τα καθοριστικά χρόνια, τα χρόνια της ανόδου προς τη δόξα, προτού γίνει η έκρηξη που τους έφερε στο σήμερα εισηγμένους στο Rock ‘n’ Roll Hall of Fame, με δικό τους αστέρι στην Hollywood Boulevard και πάνω από 120 εκατομμύρια πουλημένους δίσκους παγκοσμίως, καλύπτει το ντοκιμαντέρ του Μπεν Φέλντμαν που έκανε πρεμιέρα πριν περίπου ένα μήνα. 

Το φιλμ, όπως φαίνεται από τον τίτλο του άλλωστε, καλύπτει την περίοδο μέχρι τον θάνατο το 1988 από υπερβολική δόση του κιθαρίστα και ιδρυτικού μέλους της μπάντας, Hillel Slovak. Μια ουλή που, παρά τα μεγαλεία που ακολούθησαν, ακόμα συνιστά ένα βαθύ, αξεπέραστο τραύμα – ο frontman Anthony Kiedis το διαχειρίζεται πιο ψύχραιμα μπροστά στην κάμερα, ο πιο συναισθηματικός Flea είναι έτοιμος να σπάσει σε κάθε αναφορά, αμφότεροι μοιάζουν σαν να παλεύουν με την ενοχή του επιζήσαντα. 

Οι τρεις τους -Kiedis, Flea και Slovak- έζησαν αυτό που οι περισσότεροι πιτσιρικάδες ονειρεύονται. (Σχεδόν) Να τα καταφέρουν και να γίνει η παρέα τους talk of the town. Εκφράζουν άλλωστε τους αρχετυπικούς ανθρωπότυπους περίπου κάθε τέτοιας ιστορίας: ο ωραιοπαθής, φλογερός frontman που αλώνει την σκηνή και τις καρδιές των κοριτσιών // o goofy μπασίστας που λειτουργεί ως καρτούν πειραχτήρι // ο «αφηρημένος», ιδιοφυής και πανύψηλος κιθαρίστας με τον δικό του ιδιαίτερο κώδικα ευαισθησιας. 

Γι’ αυτό και το doc πέρα από χρονικό μιας αληθινά περιπετειώδους εποχής σε μια αληθινά περιπετειώδη πόλη, πέρα από το making of ενός γκρουπ που κατέκτησε τον κόσμο χάνοντας και λίγο στην πορεία την πυξίδα του, αποδεικνύει ότι η νεανική, μεταφηβική φιλία είναι στην πραγματικότητα ένας μεγάλος -ίσως ο μεγαλύτερος όλων – έρωτας. Με τα high και τα low, με τις στιγμές έκστασης και τις μικρές ή μεγάλες προδοσίες, με αυτήν την αίσθηση ότι κάθε στιγμή είναι μοναδική και δεν επαναλαμβάνεται. 

Πού ξέρετε, μπορεί να αναθερμάνει και την σχέση σας με τους Peppers. Τους έχουμε στον πάγο, κι εγώ μαζί σας, αλλά ίσως τους αδικούμε και λίγο αποκηρύσσοντας το παρελθόν μας μαζί τους…

Το ντοκιμαντέρ στριμάρει στο Netflix