Fred ρίχτο, again… Η μεγάλη viral ανατριχίλα κι ένα USB γεμάτο δυναμίτες

Ανατριχίλα. 

Αυτή η λέξη μεταφράστηκε σε πολλές και διαφορετικές γλώσσες, σε πολλά και διαφορετικά σημεία του πλανήτη, για να περιγράψει το συναίσθημα που – ακόμα και μέσω της συμβάση; μιας οθονης ίσα με την παλάμη του ενός χεριού μας – προκάλεσαν σε εκατομμύρια ανθρώπους τα στιγμιότυπα από τα πρόσφατα λαιβ του Fred again.. στο Alexandra Palace του βόρειου Λονδίνου. 

Τέσσερα βράδια, τα δύο (12 και 13 Φεβρουαρίου) ήδη στην ιστορία, τα επόμενα έρχονται (σήμερα 26 κι αύριο 27). Sold-out από καιρό, στο πλαίσιο της τελευταίας κυκλοφορίας USB002 (περισσότερα παρακάτω) του 32χρονου Λονδρέζου. Τι έγινε στις δύο πρώτες ημερομηνίες, το ξέρετε, λίγα τέτοια μουσικά virals έχουμε ξαναδεί. 

Ο Fred αgain.. μοιράζεται την σκηνή με τον Mike Skinner των Streets και τους Underworld. Πάνω από το χαρακτηριστικό synth riff που κάνει σπονδυλικές στήλες να μουδιάζουν εδώ και 30 χρόνια (είμαστε και σε εβδομάδα τριακοστής επετείου Trainspotting) ξεκινά το αξεπέραστο “Weak Become Heroes”. Στο πρώτο “we all smile, we all sing”, ο Karl Hyde και ο Rick Smith κάνουν δύο βήματα μπροστά, o πρώτος προστάζει “Drive boy, Dive Boy” και όπου κι αν ήσουν, όποτε κι αν το είδες, όσες φορές κι αν το είδες εδώ που τα λέμε, τα γόνατα λύγισαν και η τρίχα κάγκελο – δε θέλω να σκέφτομαι τι συνέβη σε όσους το βίωσαν ζωντανά στο Ally-Pally. O δε Fred λίγο πιο πίσω με το χαμόγελο του πιο ευτυχισμένου ανθρώπου στον κόσμο. Αργότερα θα γράψει στο Instagram: «Μάλλον το καλύτερο πράγμα που θα κάνω ποτέ μου, και δεν έκανα τίποτα».

(Ελαφρά αντιδημοφιλής άποψη: η σύμπραξη Fred, the Streets και JME πάνω από το remix των Overmono στο “Turn the Page”, από το ίδιος βράδυ, μπορεί να μην είναι το ίδιο goosebumpy, αλλά είναι περισσότερο “Fred ρίχτο”)

Κι όλα αυτά στο πλαίσιο της προώθησης ενός διηνεκούς άλμπουμ με την ονομασία USB που ξεκίνησε το 2022 και, ποιος ξέρει, μπορεί να μην τελειώσει ποτέ…

Fred again.., USB002
(Atlantic UK, 2025) 

Μου την σπάει ο Fred again.. Με ενοχλεί αυτό το πηγαίο χαμόγελό «καλού παιδιού» του, τα vibes τελειότητας που βγάζει, αυτό το νέου τύπου «καθαρό» coolness που εκπέμπει. Τον παρατηρώ με ελαφρύ εκνευρισμό να εξελίσσεται ως άριστος μαθητής μετά από βαθιά μελέτη του βρετανικού αστικού ήχου των περασμένων δεκαετιών (και κυρίως των 90s). Στην πραγματικότητα, βέβαια, όπως τόσοι και τόσοι boomers σε διαφορετικές χωροχρονικές περιστάσεις, αυτό που με ανησυχεί είναι ότι εξευγενίζει τα ιερά και όσια breaks της νιότης μας, παίρνει το drum ‘n’ bass το ορθόδοξο και το σερβίρει με ποπ περιτύλιγμα στη Gen Z. 

Μη με παρεξηγείτε, τόσες και τόσες γενιές έχουν διαφυλάξει τις Θερμοπύλες τους. Έχουν προσπαθήσει τουλάχιστον, γιατί το μουσικό ποτάμι (ακόμα κι αν πρόκειται για ηχητικό gentrification) δεν μπορείς να το φρενάρεις. Αλλά πέρα από αυτά τα υπαρξιακά, ας αναγνωρίσουμε και κάτι άλλο…

Ο άτιμος ο Fred το κάνει καλά. 

Και δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό από το πρότζεκτ USB που ξεκίνησε το 2022 και συνεχίζεται επ’ αόριστον. Να εξηγηθώ: Κάτω από αυτήν την ταμπέλα, ο Fred again.. κυκλοφορεί κομμάτια, περίπου με τον τρόπο που στο τέλος των καλοκαιρινών διακοπών (ή ενός ταξιδιού στο εξωτερικό) ποστάρουμε στα σόσιαλ μας το photo dump μας. Χωρίς απαραίτητα να υπάρχει συνοχή, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει curation (ή με ακριβώς αυτήν την «επιμελώς ατημέλητη» επιμέλεια να είναι το χαρακτηριστικό του «περιεχομένου»). 

Το 2022 είχαμε το πρώτο σώμα κομματιών. Τον περασμένο Δεκέμβριο το δεύτερο, σαν να λέμε USB002. Κι όλα μαζί τα βρίσκεις σε μια ενιαία playlist στο Spotify. Είναι δύο ξεχωριστά άλμπουμ; Είναι ένα ενιαίο; Είναι μια ακόμα playlist, σαν κι αυτές που κομποζάρουν το ΚΙΟΥΡΕΪΤΟΡ κάθε εβδομάδα, μόνο που εδώ το υλικό είναι original; Έχουν καμία σημασία ολα αυτά; 

Όχι, δεν έχουν. O Fred again.. καταλαβαίνει, ως περίπου «ιθαγενής» της Gen Z, ότι τα μοτίβα της ακρόασης έχουν αλλάξει. Και το εκμεταλλεύεται «σκηνοθετικά» και μαρκετινίστικα. Οι παραδοσιακοί μουσικοκριτικοί κατηγορούν το USB πρότζεκτ ως «αποθετήριο», πεισματικοί αρνητές της πραγματικότητας ότι αυτή είναι και η αρετή του. 

Ο Fred again.., με την άνεση της μετεωρικής επιτυχίας του τα τελευταία χρόνια («Καλύτερος παραγωγός» στα Brits, δύο βραβεία Γκράμι, ένα Boiler Room με 50 εκατομμύρια views και περιοδεία-πάρτι σε όλον τον κόσμο μαζί με τον Skrillex και τον Four Tet – όσο τον είδατε σε μυστικά events σε Latraac και Λίμνη Βουλιαγμένης, τον είδατε…η αμοιβή του πια είναι σχεδόν επταψήφια), φλεξάρει καλώντας όποιον γουστάρει και παραδίδει το ένα banger μετά τον άλλο.

Από τον Jamie T στο σχεδόν ραδιοφωνικό “Lights Burn Dimmer” στον Caribou στο τσαχπίνικο βραζιλιάνικο “Facilita”, κι από Amyl and the Sniffers στο κάπως απρόσμενο “you’re a star” στους grime δυναμίτες της συνεργασίας με τον Skepta (“Victory Lap”, “Last 1s Left”, “Back2Back” – υπήρχαν και στο EP που κυκλοφόρησαν μαζί τον περασμένο Σεπτέμβριο) που αν τους παίξετε πολύ δυνατά στο ηχοσύστημα, και όχι στα ακουστικά σας, θα νομίζετε ότι κάνει σεισμό. Εύφημος μνεία στη συνεργασία με τον νέο παίκτη του UK garage, Sammy Virgi, και τα δύο εξαιρετικά κομμάτια με την αμερικάνα BIA (“ICEY” και “…FEISTY”).

Αν το «μουσικό gentrification από λευκές ψιλοϊδιοφυίες» ήταν θεατρική παράσταση, η διανομή θα πήγαινε ως εξής: ο Caribou τα αφρικάνικα, ο Floating Points την jazz, ο Jamie xx το brit funk/street soul κι ο Fred again.. εδώ το grime και το drum ‘n’ bass. Όσο μεγαλώνει κι απομακρύνεται από το EDM, αμέσως καλύτερα. Κι ας μας τσιγκλαει τα boomer ένστικτα…