Μετά το Sirat, τι να δω; Δώδεκα ταινίες για το ρέιβ

To Sirat βρίσκεται στις αίθουσες και θα έχουμε επιτέλους την ευκαιρία να δούμε ένα φιλμ που έχει χτίσει το δικό του πολύ ξεχωριστό hype τους προηγούμενους μήνες. Ακολουθώντας την περιπέτεια ενός πατέρα που, μαζί με τον μικρό του γιο, αναζητά την κόρη του που έχει χαθεί (;) σε ένα ρέιβ στην έρημο (διαβάστε εδώ την κριτική του Θοδωρή Δημητρόπουλου). 

Κι αυτή η αφορμή μας οδηγεί σήμερα να ανοίξουμε το σεντούκι με τις ταινίες που μιλάνε για την κουλτούρα της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής, είτε μπαίνοντας στον κόσμο των κλαμπ, είτε αναζητώντας τη ρειβ ουτοπία. Ένα αγαπημένο subgenre με αξιοσημείωτη παραγωγή (κυρίως εκεί γύρω από το μιλένιουμ, τότε που η dance φάση περνούσε στο mainstream) και τα δικά του αφηγηματικά κλισέ: ο πολύτροπα καμμένος DJ που αναζητά τη λύτρωση στην τελευταία πράξη/ οι weekenders που περιμένουν το ΠΣΚ για να ξορκίσουν την εβδομάδα και  περνούν βραδιές που δεν πάνε καθόλου μα καθόλου βάσει του αρχικού σχεδίου / οι γκροτέσκοι ντίλερ-πορτιέρηδες-μικρογκάνγκστερ, συνήθως αντιπροσωπευτικοί της επάρατης «κοινωνίας των μεγάλων» / οι συνήθως γραφικές (#diplis) σκηνές τριπαρίσματος / το κλαμπ, με τις στιγμές ευφορίας-κινδύνου-ταπείνωσης, ως μικρογραφία της διαδικασίας ενηλικίωσης. 

Ο κανόνας για την επιλογή είναι απλός. Μένουν εκτός: τα ντοκιμαντέρ (μια άλλη εβδομάδα), τα 24 Hour Party People και Trainspotting που, ΟΚ, έχουν την υψηλή επιστασία του είδους, αλλά αφενός μεν τα ξέρετε ήδη κι αφετέρου η dance κουλτούρα είναι μόνο μια λεπτομέρεια ενός μεγαλύτερου κάδρου. Για τον ίδιο λόγο αποκλείστηκαν και τα παραισθησιογόνα φίλμ του Γκασπάρ Νοέ (Μη Αναστρέψιμος, Enter the Void, Climax)…

 

Human Traffic (1999)

Ίσως το καλύτερο φιλμ για τα dance 90s με ήρωα έναν 17χρονο που μας δηλώνει εξαρχής ότι πρόκειται να γίνει «μέλος της χημικής γενιάς» και το ζει στον απόλυτο βαθμό. Σκηνές ανθολογίας όπως αυτές στο οικογενειακό τραπέζι, ένας νέος σταρ για το βρετανικό «αλήτικο» εμποιρικό σινεμά (ο πρωταγωνιστής Ντάνι Ντάιερ), φρενήρης ρυθμός και -πρωτοποριακό για την εποχή- μοντάζ, πολύ χιούμορ (τόσο πολύ βρετανικό που η αμερικάνικη βερσιόν της ταινίας, είναι σχεδόν άλλο φιλμ – 15 λεπτά μικρότερο) και φανταστικό σάουντρακ με Armand Van Helden, Dillinja, Death in Vegas και Orbital μεταξύ άλλων. 

Η ταινία την «έχει» την κουλτούρα, κι αυτό φαίνεται π.χ. στην απίθανη σκηνή στο δισκάδικο, επιχειρεί να δώσει κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο (αλλά είναι πολύ καλύτερη όταν αφήνεται στο ρειβ χάος), μας δίνει Carl Cox σε cameo ιδιοκτήτη club ονόματι Pablo Hassan και, φυσικά, έχει τον εναλλακτικό (στο Trainspotting) εμβληματικό μονόλογο των νεανικών 90s: “The weekend has landed…”. 

Η ταινία αγαπήθηκε τόσο πολύ στη Μεγάλη Βρετανία που πριν λίγα χρόνια ξεκίνησε crowdfunding για σίκουελ. Όμως, ο σκηνοθέτης Τζάστιν Κέρριγκαν το ξέκοψε λέγοντας ότι δε το αναλάμβανε ποτέ…

Δείτε το τρέιλερ

 

Beats (2019)

Είμαστε στο 1994 και δύο σκωτσέζοι έφηβοι κολλητοί θέλουν να ζήσουν το ρέιβ όνειρο κόντρα στο νόμο που απαγόρευε τα υπαίθρια πάρτι (το περίφημο Criminal Justice and Public Order Act της Θάτσερ που ήρθε να κουμπώσει πάνω στον ηθικό πανικό των tabloids για την καινούρια αυτή έκφραση της νεανικής κουλτούρας.

Το φιλμ είναι ασπρόμαυρο, με αρκετά «καλλιτεχνικές» ευαισθησίες από τον σκηνοθέτη Μπράιαν Γουέλς (κι executive producer τον Σρτίβεν Σόντερμπεργκ παρακαλώ), λίγο πιο «σοβαρό» στις προθέσεις του από τα τυπικά φιλμ του είδους.  Όλα καταλήγουν σε μια χαοτική τελευταία σκηνή για την οποία δε θα ξοδέψω spoilers. Θα πω απλά ότι γυρίστηκε σε μια αποθήκη στο κέντρο της Γλασκόβης με 1500 κομπάρσους. Έξτρα πόντοι κι έξτρα αγάπη για τη μουσική του φιλμ που επιμελήθηκε ο JD Twitch των Optimo που χάσαμε πριν λίγους μήνες.

Δείτε το τρέιλερ

It’s All Gone Pete Tong (2004)

Ο Frankie Wilde είναι σούπερ σταρ DJ με τα όλα του: είναι resident στην Ιμπίθα, έχει πολλά λεφτά και πολλούς fans, είναι χαμένος στα ναρκωτικά και στην παρακμή ενός lifestyle χωρίς φρένα. Κι ενώ προσπαθεί να βγάλει ένα άλμπουμ με «δύο αυστριακούς τύπους» για να καταξιωθεί και καλλιτεχνικά, αντιλαμβάνεται με βάναυσο τρόπο ότι έχει χάσει σχεδόν ολοκληρωτικά την ακοή του. Τον εγκαταλείπουν όλοι και μένει μόνος και σχεδόν άφραγκος, η καλύτερη ευκαιρία δηλαδή να τα επαναπροσδιορίσει όλα και να επιστρέψει (;).

ΟΚ, το σενάριο έχει μια ωραία ιδέα που αναπτύσσεται λίγο ως Διπλοπενιές ξεφορτώνοντας το ένα κλισέ μετά το άλλο. Αλλά, λειτουργεί καλά το στυλ mockumentary που έχει κι, επίσης, με πόσες ταινίες θα περάσετε πολύ καλύτερα ένα χειμωνιάτικο βράδυ που είστε πτώματα; Plus, δυνατό σάουντρακ και cameos από όλους τους royals της εποχής των early 00s (Tiësto, Paul van Dyk και φυσικά τον ίδιο τον Pete Tong)

Δείτε το τρέιλερ

 

Go (1999)

Εδώ έχουμε έναν σκηνοθέτη λίγο πριν κάνει το μπλοκμπάστερ άλμα του (με το The Bourne Identiy), μια σειρά από «νέες φατσούλες» (ανάμεσά τους και Katie Holmes πριν γίνει σταρ και «κυρία Τομ Κρουζ») και την σκιά του Ταραντίνο να δίνει τον τόνο σε ένα ναρκονταραβέρι που θα υποτίθεται θα απάλλασσε την κεντρική πρωταγωνίστρια από τον εφιάλτη της έξωσης αλλά, φυσικά, πάει εντελώς στραβά. 

Το αντικείμενο της αγοραπωλησίας είναι 20 χάπια έκστασι (κύριε εισαγγελέα, δεν αναφέρεται πουθενά το όνομα του Γιάνη Βαρουφάκη), κάτι που αναπόφευκτα μας μεταφέρει και σε μεγάλο ρέιβ. Το Go είναι ένα καλοφτιαγμένο «γρήγορο» φιλμ με πολλά μιλένιαλ χαρακτηριστικά, τα οποία με ένα κάποιο μειδίαμα βλέπουμε να επιστρέφουν, αρκετά ενδιαφέρον για το πόσο διαφορετικά ήταν είναι τα aesthetics της χορευτικής κουλτούρας στις ΗΠΑ. Τουλάχιστον μέχρι τη λαίλαπα του EDM…

Δείτε το τρέιλερ

Groove (2000)

Κι εδώ ΗΠΑ. Πάμε δυτική ακτή, Σαν Φρανσίσκο, τον ήρωά μας τον πηγαίνουν με το ζόρι σε ένα ρέιβ σε μια αποθήκη, εκείνος «τρώει το πρώτο του κουμπί», χορεύει δεκαέξι ώρες συνεχόμενες ε και ξέρετε πώς πάνε αυτά. 

Δεν είναι κάτι ακριβώς σπουδαίο το φιλμ, έχει όμως δύο σοβαρές ατραξιόν: τον τύπο με την τεράστια ντισκομπάλα που έγινε αφίσα της ταινίας κι έμβλημα της dance εικονογραφίας έκτοτε και την τελευταία σκηνή που ο John Digweed πετάει το, πανταχού παρόν τότε, “Heaven Scent” και μας διαλύει.

Δείτε το τρέιλερ

 

Κι ακόμα:

 

The Acid House (1998) Βασισμένο στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Ίρβιν Γουέλς, περισσότερο θίγει κοινωνικά ζητήματα παρά ιδρώνει τη φανέλα στην πίστα / Ecstasy (2011) Κι αυτό βασισμένο σε μια από τις ιστορίες ενός ακόμα εμβληματικό έργου του σκωτσέζου συγγραφέα-«poet laureate της χημικής γενιάς», το βιβλίο είναι φυσικά (πολύ) καλύτερο / We Are Your Friends (2015) Ο Ζακ Έφρον στον ρόλο ενός DJ που ερωτεύεται το κορίτσι του μέντορά του, το οποίο τυχαίνει να είναι η Έμιλι Ραταϊκόφσκι…«κι ύστερα ήρθε το EDM και τα γ…σε όλα» / Stark Raving Mad (2002) Ιστορία εκδίκησης σε ρέιβ συσκευασία με c movie αξιώσεις / Berlin Calling (2008) Ο Πολ Καλκμπρένερ παίζει περίπου τον εαυτό του στον ρόλο ενός DJ που γυρίζει τον κόσμο διαλέγοντας δίσκους, αλλά -κι εδώ αρχίζει η μυθοπλασία- την παραμονή ενός gig εισάγεται σε ψυχιατρική κλινικη μετά από overdose. Ναι, είναι η ταινία με το “Sky and Sand”…/ Ibiza (2018) Τρελάμένες Αμερικάνες αναζητούν hot DJ στην Ιμπίθα. Κατηγορία “Emily in Ibiza” ή «τόσο κακό που είναι καλό και βλέπεται…» / Eden (2014) Αυτή είναι μια πολύ ωραία ταινία για την υπέροχη γαλλική σκηνή των 90s και ο μόνος λόγος που την αναφέρουμε τελευταία, κι όχι στις τοπ επιλογές στην αρχή του κειμένου, είναι ότι την έχουμε προτείνει στο Κιουρέιτορ #15.