Οι SAULT μόλις έβγαλαν τον πρώτο σπουδαίο δίσκο του 2026

Η στήλη έκανε το, λίγο παρατεταμένο είναι η αλήθεια, διάλειμμά της για τις γιορτές κι επιστρέφει ανανεωμένη with all things music. Χρωστάω μερικά εξαιρετικά περσινά άλμπουμ που ίσως δεν έχετε ακούσει, και πιθανότατα δεν έπαιξαν σε πολλές λίστες με τα best of του 2025, αλλά ας ξεκινήσουμε αναποδα: με τα πρώτα αξιοσημείωτα του 2026.

Έρχονται από τη Μεγάλη Βρετανία, τρία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους σχήματα – καταξιωμένα στην περιοχή που τους αναλογεί. Οι Dry Cleaning και οι Sleaford Mods εκπροσωπούν διαφορετικές αποχρώσεις του μοντέρνου post punk, ενώ οι SAULT είναι ίσως το πιο συνεπές γκρουπ της δεκαετίας που διανύουμε…

SAULT, Chapter 1
(Forever Living Originals)

Τα άλμπουμ των SAULT, και είναι πια πολλά – δεκατρία LPs (!!!) από το 2019 και μετά, μοιάζουν με επίσκεψη σε ένα από αυτά τα μοντέρνα concept stores, ας πούμε καταστήματα με αντικείμενα κεραμεικής και λοιπές χειροποίητες δημιουργίες. Σου βγάζουν μια ζεστασιά μαζί με την πηγαία συμπάθεια για τους δημιουργούς τους, ξέρεις ότι όλα είναι φτιαγμένα με φροντίδα και μεράκι, κάτι που πιθανότατα θα εκτιμηθεί εκεί που θα τα δωρίσεις-προτείνεις προσηλυτίζοντας στη «συνωμοσία του καλού». 

Υπάρχει, βέβαια, μια μικρή παγίδα. Τα μέρη αυτά, από ένα σημείο και μετά, να μοιάζουν όλα ίδια, να χάνουν τη μοναδικότητά τους, στις πόσες κούπες και μετά σταματάς να εντυπωσιάζεσαι;

Σε ένα αντίστοιχο «παράπτωμα  ποιότητας» έμοιαζε να βαλτώνει και η όχι-πια-μυστηριώδης κολεκτίβα από το Λονδίνο. Με τις συνεχείς, αδιάκοπες κυκλοφορίες που καλύπτουν όλο το φάσμα του μαύρου ήχου, από το gospel και τη soul/funk στο house και την disco, μέχρι και το ambient: δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι δεν έχουν ούτε μια κακή κυκλοφορία, ακόμα και σε εκείνα τα πέντε άλμπουμ που έβγαλαν ταυτόχρονα (!) το 2022, αν αφιέρωνες τον χρόνο να ασχοληθείς θα έβρισκες διαμάντια. 

Όμως, στη σύγχρονη λαίλαπα της πληροφορίας που κονιορτοποιεί την προσοχή μας, ο κίνδυνος να τα θεωρούμε όλα δεδομένα, δεν παραμονεύει απλά – παραβιάζει διαρκώς τον χώρο των νευρικών διαβιβαστών μας. Το στοιχείο της έκπληξης με τους SAULT όλο κι έφθινε, μετά το πολυμεσικό υπερθέαμα που παρουσίασαν στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 2023, το δεύτερό τους λάιβ στο Λονδίνο (πέρυσι τον Δεκαπενταύγουστο) ήταν τουλάχιστον εκκεντρικό: τα μεγάλα, χαώδη ιντερλούδια με ψαλμωδίες ανάμεσα στα κομμάτια δεν είναι κι ότι γοήτευσαν ακριβώς τους fans που ήθελαν απλώς να διασκεδάσουν και βρήκαν την ίδεα της soul opera μάλλον φιγουρατζίδικη. Και, σε κάθε περίπτωση, δεν τους έχει βοηθήσει ούτε το beef του ιδιοφυούς παραγωγού κι εγκεφάλου του σχήματος, Inflo (κατά κόσμον Dean Cover), με την κάποτε στενή τους συνεργάτιδα, Little SImz – βρίσκονται στα δικαστήρια κι ανάμεσά τους μερικά εκατομμύρια λίρες, περισσότερα εδώ. 

Σε ένα τέτοιο κλίμα το Chapter 1, που κυκλοφόρησε την ένατη μέρα του χρόνου με το σύνηθες αντιμάρκετινγκ (χωρίς αναγγελίες, συνεντεύξεις ή φωτογραφίες), όπως λέει το μικρό μανιφέστο που το συνόδευσε στα σόσιαλ, «Κινείται με υπομονή και πίστη. Ρυθμός, αναπνοή και σιωπή, κάθονται δίπλα δίπλα, δημιουργώντας έναν χώρο που είναι φορτισμένος αλλά και στοχαστικός. Στον οποίο υπάρχει ζεστασιά και προσμονή. Και η αίσθηση ότι κάτι συσπειρώνεται».

Πέρα όμως από την spiritual διάσταση, που είναι πάντα δομικό στοιχείο των SAULT, το Chapter 1 είναι μάλλον και η καλύτερη δουλειά τους από εκείνον τον διπλό θρίαμβο με τα Untitled του 2020 που μας είχαν κρατήσει τόσο καλή παρέα στα λοκντάουν. 

Ο ήχος και το ύφος δεν αλλάζει, η ακαταμάχητη φωνή της Cleo Sol (συζύγου του Inflo) ζεσταίνει όπως πάντα το δωμάτιο. Κερασάκι στην τούρτα, η συμμετοχή στην παραγωγή του θρυλικού διδύμου Jimmy Jam & Terry Lewis, των δύο παραγωγών που διαμόρφωσαν στα 80s τον περίφημο «ήχο της Μινεάπολης», κερδίζοντας πέντε Grammies και δουλεύοντας με ονόματα όπως Mariah Carey, George Michael, Boyz II Men κ.ά. (αν και η συνεργασία τους με την Janet Jackson είναι μάλλον η κορυφή τους). Εστώ και ως homage, η παρουσία τους είναι αξιοσημείωτη.

Οι θρησκευτικές αναφορές πάλι δε λειπουν, ας πούμε το κομμάτι που ανοίγει το άλμπουμ λέγεται “God, Protect Me From My Enemies”. Αν το συνδυάσεις με τους στίχους του “Chapter 1” που ακολουθεί (“You’re just a loser, and hate that I’m a winner” (…) “Living in your head ‘cause the rent is cheap’”) δύσκολα αποφεύγεις τον πειρασμό να τα θεωρήσεις έμμετρες απαντήσεις στην προναφερθείσα κόντρα με την Little Simz. Το ομώνυμο του δίσκου κομμάτι (με τη συμμετοχή μάλιστα και του Jack Peñate) τους πάει βέβαια και σε μια περιοχή που δεν έχουν εξερευνήσει ιδιαίτερα ως τώρα: το νευρικό νεοϋρκέζικο punk funk όπως το πατένταραν κάποτε οι ανυπέρβλητες ESG. 

Cleo Sol και Inflo ανταλλάσσουν όρκους (“You are my protector/And I’m your survivor”) στο καθησυχαστικό “Protector” και μετά μπαίνουμε στον πυρήνα του άλμπουμ: στο “Good Things Come After Pressure” η Cleo θυμίζει όσο ποτέ άλλοτε Minnie Ripperton, το ίδιο και στο υπέροχο “Create Your Prophecy” που ξεκινάει σαν AIR για να καταλήξει “Les Fleurs” του 21ου αιώνα (τις πρώτες εκατό φορές που θα παίξει, θα λες «νάτη τώρα θα ακουστεί και η χορωδία»). Το “Love Does Not Equal Pain” με τον τίτλο να επαναλαμβάνεται ως ψυχαναλυτικό μάντρα παραπεμπει στις καλύτερες soul δουλειες του Adrian Younge και η soul μπαλάντα “Lord Have Mercy” κάθεται τόσο καλά όσο μια ζεστή σούπα την πιο κρύα μέρα του χειμώνα. Φινάλε, με το catchy ανατολίτικο ριφ στο “Puppet”, πριν έρθει το πιάνο να ρίξει κομψούς τίτλους τέλους μετά από μόλις τριάντα έξι λεπτά.

Αν ήθελαν να κάνουν reset, αν ήθελαν να ξαναγυρίσουν στο τετράγωνο (έστω στο κεφάλαιο) 1, οι SAULT το πέτυχαν. Όχι επαναφευρίσκοντας τον εαυτό τους, αλλά δημιουργώντας ξανά σπινθήρα, ξαναβρίσκοντας μομέντουμ. Παρακολουθούμε με αμείωτο, κι ανανεωμένο, ενδιαφέρον…

Ακούστε το άλμπουμ

 

Dry Cleaning, Secret Love
(4AD)

Το ντεμπούτο LP τους το 2021 ενίσχυσε την πίστη μας στο indie που είχε πέσει σε χειμερία νάρκη. Το follow up, ενάμιση χρόνο μετά, (τουλάχιστον σε μένα) πέρασε και δεν ακούμπησε. Η εμφάνισή τους στο Gagarin την άνοιξη του 2023 ήταν περισσότερο αμήχανη απ’ ότι απογοητευτική. Με το φετινό τους Secret Love, σε παραγωγή Kate Le Bon παρακαλώ, το γκρουπ -ξέροντας ότι «ποτέ δεν έχεις δεύτερη ευκαιρία για μια καλή πρώτη έκπληξη»- προσπαθεί να εξελιχθεί π.χ. η  «άλλη Florence» (Shaw) τηε βρετανικής σκηνής επιχειρεί λίγο περισσότερο να τραγουδήσει εγκαταλείποντας το spoken word (πρώτο single “HIt My Head All Day”).

Ευτυχώς, δεν το εγκαταλείπει πλήρως. Γιατί οι στιγμές που απαγγέλει τους weird ιδιοσυγκρασιακούς στίχους πάνω από μια μπάντα που διανύει με συγκοπτόμενα γκάζια τη διαδρομή the Fall-Sonic Youth-(γιατί όχι;) Life Without Buildings είναι οι καλύτερες τους. Όπως στο φανταστικό “Evil Evil Idiot”…

Ακούστε το άλμπουμ

 

 

Sleaford Mods, The Demise of Planet X
(Rough Trade)

Κοιτάξτε, αν η φάση με τον πλανήτη είναι ότι χαϊδεύουμε το κουμπί κι ενίοτε το πατάμε ελαφρά, τότε όλο και περισσότερα άλμπουμ σαν κι αυτό θα εμφανίζονται. Το ντουέτο από το Νότιγχαμ παίζει με τη θεωρία συνωμοσίας για τον Planet X εδώ και μια πενταετία, από τις εποχές που στρίμαραν live εν μέσω πανδημίας. Το μοτίβο στο 13ο άλμπουμ τους σε μια εικοσαετία δεν αλλάζει: grimey ηλεκτρονικά μοτίβα από τον Andrew Fearn στο background και in yer face στίχοι με ακόμα πιο in yer face Midlands προφορά από τον Jason Williamson. 

Μόνο που η κοφτερή κριτική τους είναι, όπως πάντα, πιο εύστοχη στο μικρό, καθημερινό επίπεδο, κι έτσι αγγίζει το μεγάλο, πολιτικό κάδρο. Καυτηριάζοντας από μια εντελώς κατουρημένη working class αφετηρία την μπουρζουά υποκρισία (“It’s all about me, Elitest G.O.A.T.”). Είναι στιγμές που βρίσκουν κόκκαλο, είναι άλλες που νομίζεις ότι τους έχεις ξανακούσει να τα λένε (και να τσακώνονται με τους άλλους ήρωες της γενιάς του Brexit για το ποιος τα εννοεί περισσότερο και πιο αυθεντικά, βλέπε την κόντρα τους με τους IDLES), είναι εντελώς ευπρόσδεκτες οι συμμετοχές που χαλαρώνουν την ατμόσφαιρα: από την Gwendoline Christie του GoT στους Big Special κι από τον Liam Bailey στην Aldοus Harding και την Sue Tompkins στο έξοχο “No Touch”. Τι έτσι τυχαία νομίζετε τους θυμήθηκα πριν τους Life Without Buildings;

Ακούστε το άλμπουμ