Τα 5 χωριά της Ελλάδας που μπορείτε να “αγγίξετε” τα σύννεφα

«Βουνά παντού γύρω μου, που φτάνουν στα ουράνια». Ο θρυλικός στίχος των Socrates, σε ελεύθερη απόδοση, ταιριάζει απόλυτα σε μια χώρα που κρύβει στις πλαγιές, στα φαράγγια, στα οροπέδια και στις κορφές της εικόνες απείρου κάλλους.

Κι αν η Ελλάδα είναι από μόνη της μια κατ’ εξοχήν ορεινή πατρίδα, υπάρχουν οικισμοί που ξεχωρίζουν ακόμη και μέσα σε αυτό το τοπίο: χωριά που μετρούν υψόμετρο, Ιστορία, παράδοση και σπάνια φυσική ομορφιά.

Πάμε μια βόλτα σε μερικά από τα ψηλότερα χωριά της Ελλάδας.

Σαμαρίνα Γρεβενών: Το ψηλότερο χωριό της Ελλάδας και των Βαλκανίων

Η Σαμαρίνα, το ξακουστό βλαχοχώρι της βόρειας Πίνδου, βρίσκεται κοντά στα σύνορα Δυτικής Μακεδονίας και Ηπείρου. Οι ψηλότεροι μαχαλάδες της είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 1.600 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Σμόλικα (2.637 μέτρα), γεγονός που την καθιστά το ψηλότερο χωριό όχι μόνο της χώρας μας αλλά και των Βαλκανίων.

Το φυσικό της σκηνικό είναι μοναδικό: πυκνά δάση πεύκου, οξιάς, πυξαριού και ρόμπολου, άφθονα κρύα ποταμάκια και ρυάκια, συνθέτουν το τοπίο που της χάρισε και το προσωνύμιο «Ωραία Σαμαρίνα».

Καμάρια Ευρυτανίας: Το ψηλότερο χωριουδάκι των Αγράφων

Στην καρδιά των Αγράφων, ανάμεσα στις κορυφές Καρνόπι και Σβόνι, βρίσκονται τα Καμάρια. Όπως προδίδει και το όνομά τους, πρόκειται για το ψηλότερο χωριουδάκι της περιοχής, έναν ποιμενικό οικισμό χτισμένο σε ύψος 1.480 μέτρα.

Παρότι διατηρεί τον παραδοσιακό του χαρακτήρα, τα τελευταία χρόνια η εικόνα αλλάζει διακριτικά: πέρα από τα ιδιωτικά σπίτια και τις στάνες, έχουν αρχίσει να ξεπροβάλλουν δωμάτια προς ενοικίαση. Νέοι Αγραφιώτες που επιστρέφουν στον τόπο καταγωγής τους αναζητούν ένα μέσο βιοπορισμού, δίνοντας νέα πνοή στον οικισμό.

Καταφύγι Κοζάνης: Στα Πιέρια, στα 1.400 μέτρα

Το Καταφύγι είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης και είναι χτισμένο σε μέσο υψόμετρο 1.400 μέτρων, στις πλαγιές των Πιερίων. Ανταγωνίζεται σε ύψος μερικά ακόμη χωριά της λίστας που βρίσκονται σε ανάλογο επίπεδο.

Η παράδοση λέει πως οι κάτοικοί του ζούσαν παλαιότερα σε ένα εύφορο χωριό, με το όνομα Ποδάρι, στις όχθες του Αλιάκμονα. Ωστόσο, λόγω της καταπίεσης από τους Τούρκους, εγκατέλειψαν την περιοχή και κατέφυγαν στις απόκρημνες και δασώδεις πλαγιές του ψηλού οροπέδιου, όπου διατηρούσαν τις στάνες τους.

Αετομηλίτσα Ιωαννίνων: Το βορειότερο χωριό πριν τα σύνορα

Στις πλαγιές του Γράμμου, σε υψόμετρο 1.430 μέτρα, δεσπόζει η Αετομηλίτσα. Ένα καταπράσινο χωριό που παλαιότερα ήταν γνωστό ως Ντένισκο και Γαλαταριά και αποτελεί το βορειότερο χωριό του νομού πριν τα Ελληνοαλβανικά σύνορα.

Το όνομα «Ντένισκο» είναι σλαβικό και σημαίνει «προσήλιο», στοιχείο που αποτυπώνει και τον γεωγραφικό προσανατολισμό του χωριού. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αετομηλίτσα, ενώ υπήρξε και ένας από τους θύλακες της ένοπλης αντίστασης κατά τον Μακεδονικό Αγώνα του 1904 με 1908.

Πισοδέρι Φλώρινας: Ένας ορεινός οικισμός με 7 μόνιμους κατοίκους

Λίγο πιο βορειοδυτικά, στις πλαγιές του όρους Βαρνούντα, βρίσκεται το Πισοδέρι, χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 1.420 μέτρων. Πρόκειται για τον ορεινότερο οικισμό σε όλο τον νομό, με πληθυσμό που ανέρχεται σε μόλις 7 μόνιμους κατοίκους.

Το χωριό πρωτοαναφέρεται σε οθωμανικό «τεφτέρι» του 1481, με την ονομασία «Ipsoder» και πληθυσμό 12 οικογένειες. Από το Πισοδέρι καταγόταν η οικογένεια Κασομούλη, μέλη της οποίας συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Σημαντικότερος αγωνιστής ήταν ο Νικόλαος Κασομούλη, προτομή του οποίου βρίσκεται στην πλατεία του χωριού.