Αργείς στα ραντεβού σου; Απενοχοποιήσου! Τι λέει η ψυχολογία για εσένα

Ομολογουμένως είναι δύσκολη “πίστα” να είσαι συνεπής, όταν ζεις και κινείσαι στις αστικές περιοχές της Ελλάδας και δη την Αθήνα, των κλειστών εξόδων στην Αττική Oδό (λόγω έργω), που έκανε ακόμα μεγαλύτερο το ήδη μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα στον Κηφισό.

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι έχουν στις κατασκευαστικές τους λειτουργίες την ανάγκη να είναι στην ώρα τους, όπου πρέπει -ή έχουν δεσμευθεί- να είναι. Όπως φυσικά, υπάρχουν κι αυτοί που πιθανότατα θα μας θάψουν όλους, αφού δεν αγχώνονται.

Στη μέση είμαστε όλοι οι άλλοι, που κάνουμε την προσπάθεια μας να είμαστε συνεπείς, αλλά δεν θα πάθουμε και κρίση άγχους αν αργήσουμε λίγο. Φροντίζουμε βέβαια, να ειδοποιήσουμε για την καθυστέρηση.

Στις ΗΠΑ έχει εκτιμηθεί πως η χώρα χάνει 90 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο, ως συνέπεια της αργοπορίας. Στην Ελλάδα, για το καλό όλων μας, μάλλον είναι προτιμότερο να συνεχίσουμε να ζούμε χωρίς σχετικά στοιχεία.

Τι τύπος προσωπικότητας είσαι; Α ή Β;

Ο ψυχολόγος Δρ Jeff Conte, επίκουρος καθηγητής στο San Diego State University διεξήγαγε έρευνα, που χώρισε τους ανθρώπους σε Τύπο Α (ανταγωνιστικοί, οργανωτικοί) και Τύπο Β (χαλαροί, δημιουργικοί).

Ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες στη μελέτη του, να μαντέψουν πότε πέρασε ένα λεπτό, δίχως να δουν ρολόι.

Ο Τύπος Α το “ένιωσε” στα 58 δευτερόλεπτα.

Ο Τύπος Β, στα 77 δευτερόλεπτα.

Όπως εξηγήθηκε, αυτή η διαφορά των 19 δευτερολέπτων ανά λεπτό συσσωρεύεται, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι του Τύπου Β να έχουν μια εγγενώς πιο “αργή” εσωτερική αίσθηση του χρόνου.

Δείξε λοιπόν, κατανόηση.

Ας δούμε τώρα, τι λέει η ψυχολογία για κάθε περίπτωση.

Γιατί φτάνεις στα ραντεβού 10 λεπτά νωρίτερα

Ο χρόνος των 10 λεπτών δεν ορίστηκε τυχαία, καθώς σύμφωνα με τους κοινωνιολόγους όταν φτάνουμε κάπου πολύ νωρίτερα (από 15 λεπτά και πάνω), μπορεί να θεωρηθεί αγενές.

Αν έχεις το “τσιπάκι’ στον ώμο, που σε αναγκάζει να πηγαίνεις όπου είναι να πας, νωρίτερα του προγραμματισμένου σημαίνει πως γενικά σέβεσαι το χρόνο του άλλου -και τον άλλον στο σύνολο.

Στο ψυχολογικό μοντέλο Big Five (ανοιχτότητα, ευσυνειδησία, εξωστρέφεια, προσήνεια, νευρωτισμός),που μετρά τα χαρακτηριστικά σε φάσμα, για να προβλέψει συμπεριφορές, εργασιακή απόδοση και ψυχική υγεία, έχεις καλό σκορ στη συνειδητότητα.

Η καθυστέρηση εκλαμβάνεται ως “προσβολή” και για αυτό παίρνεις όλα τα μέτρα ασφαλείας. Εξυπακούεται ότι είσαι μετρ της πειθαρχίας.

Λαμβάνεις υπ’ όψιν κάθε πιθανή και απίθανη παράμετρο, από το χρόνο της μετακίνησης, αυτόν για το πάρκινγκ, τα λεπτά που μπορεί να περπατήσεις από εκεί που θα παρκάρεις -στο καλό ή το χειρότερο σενάριο-, το χρόνο μιας στάσης στην τουαλέτα κλπ.

Είσαι από εκείνους που ετοιμάζουν τα γεύματα της εβδομάδας από την Κυριακή και το τι θα φορέσουν την επομένη από το βράδυ.

Ψυχολόγοι έχουν πει και ότι κάποιοι εξ όσων παραείναι συνεπείς, έχουν μάθει να διαχειρίζονται το άγχος τους και έτσι, έχουν εκπονήσει μεθόδους που τους βοηθούν να απαλλαγούν από μια τεράστια πηγή του: την πιθανότητα της καθυστέρησης.

Επίσης, χρησιμοποιούν το χρόνο έως την προγραμματισμένη ώρα, για νοητική προετοιμασία: ελέγχουν το χώρο, πίνουν λίγο νερό, ρυθμίζουν την αναπνοή τους -παίρνουν μια ανάσα.

Υπάρχει βέβαια, μια παγίδα. Λέγεται προ-αναβλητικότητα (pre-crastination). Πρόκειται για την τάση να ολοκληρώνεις εργασίες πολύ νωρίτερα από το απαραίτητο, ώστε να τις “βγάλεις” από τη λίστα σου και το μυαλό σου. Ακόμα και αν καταβάλεις μεγαλύτερη προσπάθεια, για να τα καταφέρεις.

Γιατί φτάνεις στα ραντεβού 10+ λεπτά αργότερα

Η ψυχολογία, όχι εγώ που προσπαθώ να μην κρίνω, λέει πως όταν αργεί κάποιος συστηματικά, δεν σημαίνει -απαραίτητα- πως δεν σέβεται κανέναν και τίποτα.

Οι έρευνες δείχνουν πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα θέμα με το σχεδιασμό. Για την ακρίβεια ζουν “την πλάνη του σχεδιασμού” (Planning Fallacy), δηλαδή είναι αισιόδοξοι για το χρόνο που έχουν στη διάθεση τους, υποτιμώντας αυτόν που απαιτείται για μια εργασία ή μια διαδρομή κ.α.

Σε μελέτες έχουν δηλώσει πως χρειάζονται για μια εργασία 40% λιγότερο χρόνο, από αυτόν που τελικά απαιτείται. Όπως και δεν υπολογίζουν την κίνηση στις διαδρομές τους ή το ενδεχόμενο να μη βρουν αμέσως τα κλειδιά τους.

Διαπιστώθηκε και ότι πιο συχνά αργούν όσοι κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα -κι έτσι χάνουν την αίσθηση του χρόνου-, ενώ η αργοπορία έχει συνδεθεί και με λιγότερο άγχος (φευ), όπως και με δημιουργικότητα, καθώς η προσέγγιση στο χρόνο συχνά συμβαδίζει με πιο “ανοιχτό” μυαλό και δημιουργική σκέψη.

Προφανώς υπάρχουν και τα άτομα με νευροδιαφορετικότητες, που “κατασκευαστικά” δυσκολεύονται να ιεραρχήσουν το χρόνο τους.

Σε κάθε περίπτωση, είμαστε αυτό που είμαστε. Ας το αγκαλιάσουμε και ας προσπαθήσουμε να έλθουμε πιο κοντά σε όσους δεν λειτουργούν όπως εμείς, με ευγένεια και κατανόηση.