Γιώργος Μαρίνος: Ένας υπερασπιστής των δικαιωμάτων μπροστά από την εποχή του

“Αυτό που είμαι τώρα, χτίστηκε από νεαρή ηλικία. Ένας λόγος που δεν έμεινα στο θέατρο ήταν ο ρατσισμός που υπάρχει. Δεν με πείραξε, γιατί όταν ένας άνθρωπος έχει το διάολο μέσα του και θέλει να πετύχει, θα τα καταφέρει”.

Σχεδόν 33 χρόνια πριν τον θάνατό του, στις 22 Μαίου του 1993, μετά το τέλος της “Μέδουσας” και λίγο πριν την τηλεοπτική του καριέρα στην ιδιωτική τηλεόραση, ο Γιώργος Μαρίνος μιλούσε στο Δεύτερο Πρόγραμμα και τη Νίνα Ναχμία για τη ζωή του σε μια μεταβατική στιγμή για τον ίδιο.

Πρόκειται για μια συνέντευξη ιδιαίτερης σημασίας ακριβώς γιατί βρίσκει τον Μαρίνο σε μια δημιουργική “στάση”, σε έναν απολογισμό αλλά και σε μια επανεκκίνηση. Τα επόμενα χρόνια θα ζούσε μια “δεύτερη καριέρα” και θα έθετε στην ελληνική τηλεόραση θέματα που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να θέσει, όπως το έκανε αυτός. Με χιούμορ, αξιοπρέπεια και τρυφερότητα.

Μιλώντας στο Δεύτερο Πρόγραμμα ο Γ. Μαρίνος αποκάλυπτε πως είχε την τύχη το ’61 να γνωρίσει σε οντισιόν τον Μίκη Θεοδωράκη που του έδωσε δύο κομμάτια από το “Αρχιπέλαγος” για να τραγουδήσει, τα οποία είχαν ήδη ηχογραφηθεί. Αμέσως μετά, το ’62 τραγούδησε στην Οδό Ονείρων του Μάνου Χατζιδάκι.

“Δεν είναι κακό τα πράγματα να μην έρχονται εύκολα”, έλεγε στην ίδια συνέντευξη, κάτι που ήταν και στάση ζωής του. “Δεν έχω κανέναν πανικό, μέρος του κοινού με εκτιμάει, άλλο μέρος δεν θέλει ούτε να με ακούσει, σέβομαι κάθε επιλογή”.

“Δηλώνω διασκεδαστής”

Αναλογιζόμενος την ως τότε πορεία του, θυμόταν: “Δεν χώραγα πουθενά, σε κανένα στάτους. Οι δημοσιογράφοι δεν ήξεραν πού να με κατατάξουν, δεν ήξεραν τι “επίθετο” να μου βάλουν. Εγώ δηλώνω “διασκεδαστής” και είμαι μια χαρά. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Τι σημαίνει “showman”; Showman είναι οποιοσδήποτε εμφανίζεται δημόσια. Το “διασκεδαστής” είναι λειτούργημα. Μπορεί κάποιος να έρθει να ακούσει ένα δικό μου πρόγραμμα και να ξαλαφρώσει από τα προβλήματά του, χωρίς να τον προσβάλω αισθητικά”.

“Αν είσαι πάνω από το κοινό, αν υποθέσουμε πως είμαι πάνω από το κοινό, τότε σε λένε “αμφιλεγόμενο”. Εγώ χαίρομαι ακόμη και για λάθη που έχω κάνει. Πιστεύω πως αν χάσουμε την παιδικότητά μας γινόμαστε βάρος και στον εαυτό μας και στους γύρω μας. Μου συμβαίνει επίσης να μην κρατάει πολύ καιρό η “κακία” μου, χρονικά εννοώ. Τα έχω πολύ καλά με τον εαυτό μου, άρα και με τους άλλους”.

Και συνέχιζε: “Πάντα ένιωθα πως είμαι κάπως αναρχικός. Η εξάρτηση από κάποιον έφτανε να με τρελαίνει, δεν ήθελα να είμαι δεσμευμένος σε εταιρείες κλπ. Δεν ήθελα να κάνω “πιασάρικη” καριέρα. Γι’ αυτό δεν έμεινα σε ένα πράγμα μόνο”.

Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ένας άνθρωπος πολυσχιδής, που δεν δίσταζε να παίρνει θέση για όλα. Εν μέσω Χούντας, συνεργάστηκε στις μπουάτ με τον Νίκο Δανίκα και τον Παύλο Μάτεσι σε τραγούδια αλληγορικά, που περνούσαν το μήνυμά τους.

Μην ξεχνάμε πως ο Γιώργος Μαρίνος είχε ερμηνεύσει το καλύτερο τραγούδι κατά της Χούντας σε στίχους του Γιάννη Κακουλίδη σε μια κυκλοφορία του 1976, λίγο μετά το τέλος της επταετίας, αλλά και όταν τα απομεινάρια της ήταν ακόμη ορατά στο “βαθύ” κράτος.

Στο κλείσιμο των 80s, περιέγραφε στο Δεύτερο Πρόγραμμα, αυτό που ερχόταν…

“Η καλή σάτιρα είναι καταλυτική. Μπορεί να ρίξει μια κυβέρνηση ή να διορθώσει πράγματα. Μέσα από αυτή μπορείς να αγγίξεις πράγματα επικίνδυνα. Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή που τρέχει και απορροφά τα πάντα. Η τηλεόραση είναι παμφάγο ζώο, είναι ένα φασιστικό είδος. Στην Ελλάδα την τηλεόραση την αισθανθήκαμε με τον πόλεμο στο Ιράκ, αισθανθήκαμε πως μπήκαμε μέσα στον πόλεμο, αλλά είναι επικίνδυνο αυτό. Γιατί αν δεν μπορείς να κρίνεις αυτά που βλέπεις και σου λένε, σε κατευθύνουν εκεί που θέλουν πολύ εύκολα”.

“Δεν πιστεύω πως η οικογένεια πρέπει να είναι μαζί για τα παιδιά”

Για τη σχέση με τους γονείς του, ο Γιώργος Μαρίνος έλεγε ανοιχτά:

“Μεγάλωσα στην Αθήνα, αλλά επέλεξα να μη μένω εδώ. Η πόλη που μεγάλωσα δεν έχει σχέση με αυτή που γνώρισα. Οι γονείς μου χώρισαν πολύ νέοι και ο πατέρας μου για λόγους προσωπικούς και επειδή είχε μια ευχέρεια, βρήκε τη “λύση” να με κλείσει εσωτερικό στη Λεόντειο για τρία χρόνια. Μετά αντέδρασα γιατί ήθελα να μη μένω χωριστά με τη μητέρα μου και πήγα σε κανονικό σχολείο. Είναι χρόνια αυτά που δεν αγαπάω πολύ, γιατί επειδή ήμουν νέος δεν μπορούσα να αντιδράσω σε αυτό που ζούσα. Δεν πιστεύω πως η οικογένεια πρέπει να είναι μαζί για τα παιδιά και τέτοιες αηδίες και ξεράσματα. Πιστεύω πως ο καθένας έχει μια ζωή δική του την οποία πρέπει να υπερασπιστεί. Με αυτόν τον τρόπο υπερασπίζεται και τους γύρω του, και τα παιδιά του. Εμένα ο χωρισμός των γονιών μου με ατσάλωσε. Ζούσα και με τους δύο. Ο πατέρας μου δεν ήξερε τι να με κάνει και με έστειλε εσωτερικό. Αντέδρασα γιατί ο πατέρας μου ήταν πολιτικός μηχανικός και ήθελε να με βάλει να ακολουθήσω το επάγγελμά του. Εγώ το έκανα λίγο πιο αρτίστικο. Έδωσα για αρχιτεκτονική αλλά η αγάπη μου ήταν το θέατρο. Πήγα κρυφά και έδωσα εξετάσεις στο Εθνικό και πέρασα, και του “την έκανα”. Μετά το πήραν απόφαση. Και ύστερα, δεν με ενδιέφερε πια”.

“Ο επαγγελματικός προσανατολισμός ενός ατόμου έχει άμεση σχέση με το να είναι ικανοποιημένος, γιατί το ευτυχισμένος είναι πολύ βαριά λέξη”. “Λέω στον εαυτό μου πως η καλύτερη στιγμή που περνάω στη ζωή μου, είναι αυτή που περνάω τώρα. Κάθε ηλικία έχει ωραίες στιγμές”.

“Ακόμη κι αν αποτύγχανα σαν ηθοποιός, ήταν δική μου επιλογή”, πρόσθετε. Έλεγε, πως όνειρό του ήταν όταν σταματήσει την καριέρα του, να ασχοληθεί με τα ζώα, και δη τα αδέσποτα σκυλιά. Στηλίτευε δε τον εξεταζόμενο νόμο της τότε κυβέρνησης για ευθανασία στα αδέσποτα, δίνοντας μάχη για να μην περάσει.

“Είμαι μοναχικός άνθρωπος γενικά. Ζω μόνος από πολύ μικρή ηλικία. Έχω τα σκυλιά μου και τα λουλούδια μου. Και διαβάζω αστρολογία”.

Ο Γ. Μαρίνος εμφανιζόταν στο ιστορικό καλλιτεχνικό στέκι Μέδουσα στην περιοχή του Μακρυγιάννη από το 1973 ως το 1992, όπου παρουσίαζε ένα “βαριετέ” με συμμετοχές σπουδαίων καλλιτεχνών. Καυτηριάζοντας πάντα τα “στραβά κι ανάποδα”.

Αυτό το όραμα προσπάθησε να φέρει και στην ελληνική τηλεόραση του ’90, μιλώντας για στερεότυπα και ταμπού, σε μια ριζοσπαστική – για την εποχή της – επιθεώρηση.

“Εγώ κύριε είμαι ομοφυλόφιλος”

Σε συνέντευξή του το 2009 στην εκπομπή του Star “Gala” με τη Μαρία Σταματέρη, έλεγε πως “τα χρόνια που εγώ είπα όσα είπα για την προσωπική μου ζωή ήταν διαφορετικά. Ελπίζω να βοήθησα να εξελιχθούν τα πράγματα, να βλέπουν την ομοφυλοφιλία πιο άνετα. Υπήρξα βέβαια πάρα πολύ ερωτευμένος με την Κατιάνα Μπαλανίκα. Δεν νομίζω πως έχω αγαπήσει περισσότερο. Αλλά παιδί δεν ήθελα ποτέ, μιλάμε άλλωστε για το ’70. Δεν είχε κανένα λόγο το παιδί μου να υποστεί το δικό μου παρελθόν, και από την άλλη ήμουν και είμαι τόσο ερωτευμένος με τη δουλειά μου που δεν θα ήθελα να μην αφιερώσω τον χρόνο που θα ήθελα, ακριβώς επειδή προσωπικά πέρασα πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια”.

“Αυτό που με κρατάει περισσότερο στη ζωή είναι οι άνθρωποι που με αγαπάνε. Για πολύ καιρό ήμουν “περιθωριακού” τύπου. Για κάποιους πήρε είκοσι χρόνια να με μάθουν και να καταλάβουν. Όταν όμως λες την αλήθεια στο κοινό, τότε σε εκτιμούν”.

Σε άλλη συνέντευξή του στη Lifo το 2006, ο Γιώργος Μαρίνος θυμόταν: “Αν μπορούσα να ξαναζήσω ως straight, δεν νομίζω ότι θα είχε διαφορά η ζωή μου. Θα ζούσα την ίδια ζωή. Ζούσα σε μία εποχή Brokeback Mountain, αλλά δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα να πω την αλήθεια. Ό,τι έχω κάνει, το υπογράφω. Με το πέρασμα του χρόνου το κοινό το εξετίμησε αυτό. Τώρα εισπράττω την αγάπη του, ίσως επειδή έχω ξεκαβαλήσει την πεντακοσάρα μου μηχανή. Σχεδόν ποτέ όμως δεν μου έκανε κάποιος μία νύξη κακή. Γενικώς, ήμουν τούκα προ, όλους τους προλάβαινα. Τι να σου πούνε; Όταν πας και τους λες «εγώ κύριε είμαι ομοφυλόφιλος», τι να σου πούνε; «Ρε πούστη»; Δεν είχα ενοχές και τύψεις, άρα δεν μπορούσε κανείς να με πληγώσει”.

Μάλιστα, είχε δηλώσει πως μίλησε για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό ανοιχτά στους γονείς του όταν ήταν 16 ετών, κάτι που έσπαγε τα “στεγανά”. Εκείνοι, στεναχωρήθηκαν στην αρχή, ωστόσο το αποδέχθηκαν.

Από τη δική του μεριά ο Τάκης Ζαχαράτος είχε αποκαλύψει πως ο Γιώργος Μαρίνος αναγκάστηκε να πει ανοιχτά πως είναι ομοφυλόφιλος τη δεκαετία του ’70, όταν κάποιος από το κοινό έκανε μια προσβλητική χειρονομία προς το μέρος του και φωνάζοντας προσπάθησε να τον διακωμωδήσει.

“Τότε ο Μαρίνος άλλαξε άρδην και είπε “ο κύριος παρακαλώ είναι κερασμένος από εμένα, να βγει έξω τώρα”. Αναγκάστηκε λοιπόν ο άνθρωπος να βγει και να μιλήσει ανοιχτά και να πει ότι είναι ομοφυλόφιλος για να μην έχει τέτοιες συμπεριφορές στα show του”.

Και τα κατάφερε. Με τον δικό του, γλυκό τρόπο, με αυτοκριτική και διαρκή προσπάθεια. Γιατί αν δεν γίνουν συνειδητά τα προσωπικά λάθη αλλά και οι κρυμμένες αλήθειες, δεν μπορείς να μιλήσεις και για το κοινό καλό χωρίς να υποκρίνεσαι.

Αντί επιλόγου:

Όπως παραδεχόταν ο Γ. Μαρίνος στην Έλενα Ακρίτα: “Βρήκα την ισορροπία στη ζωή μου. Ταλαιπωρήθηκα πολύ αλλά τα κατάφερα. Αναρωτήθηκα ποιος είμαι, τι είμαι, πού πάω. Στα 46 μου χρόνια αναρωτήθηκα ποιος είμαι, δεν είχα τον καιρό να σταθώ. Άρχισα να ανακαλύπτω το μέσα μου, κατάλαβα τα χιλιάδες λάθη μου, τις ψευδαισθήσεις μου. Άφησα τον υποδόριο φασισμό, τον περίτεχνο εγωισμό που είχα εντός μου. Αυτό συνέβαινε και στη δουλειά μου και στις προσωπικές μου σχέσεις. Δεν είναι πως κορόιδευα τους άλλους, κορόιδευα τον εαυτό μου. Κατάλαβα πως ήμουν ένας φοβισμένος άνθρωπος. Έκανα επικίνδυνα πράγματα, έλεγα επικίνδυνα πράγματα. Όταν αντιλαμβανόμαστε τα λάθη μας, κάποια τα διορθώνουμε αν μπορούμε, τα άλλα αμβλύνονται σε ένα μεγάλο ποσοστό. Βούτηξα, βρήκα πολύ σαβούρα αλλά βρήκα και μαργαριτάρια, μικρούς θησαυρούς που δεν μπορούσα να καταλάβω ότι υπήρχαν. Δεν τα εκτιμούσα γιατί δεν τα ήξερα. Δεν εκτιμούσα τον εαυτό μου γιατί δεν τον ήξερα. Πιστεύω πως πλέον είμαι έντιμος και ειλικρινής”.