Καλοκαίρι, τζιτζίκια και απαγορευμένες επιθυμίες: 7 γυναίκες μιλούν για το σεξ και τον έρωτα

Επτά γυναίκες αφηγούνται πέντε αυτοτελείς ιστορίες έρωτα και σεξ δια χειρός Λένας Κιτσοπούλου στην παράσταση «Πάρανταϊζ – Η αίθουσα κλιματίζεται» που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο 104 από την ομάδα Seven Sisters

Το γυναικείο σώμα, η ερωτική επιθυμία, η ένοχη απόλαυση, η άνευ όρων παράδοση στην σαρωτική φύση του έρωτα. Πάντα στην Ελλάδα και πάντα καλοκαίρι.

Τα τζιτζίκια, το τσάμικο, το πλαστικό τραπεζομάντηλο, το κρασί της παρέας, το πράσινο λάστιχο, τα ξύλινα τσόκαρα, το ψητό καλαμπόκι, οι πλαστικές καρέκλες. Σημεία αναφοράς που μετατρέπουν το κλισέ σε κάτι βαθιά συλλογικό που μας αφορά όλους.
Πέντε ιστορίες για τον έρωτα και την γυναικεία σεξουαλικότητα, ιδωμένες από μάτια γυναικών, βιωμένες από σώματα γυναικών. Και πάνω στη σκηνή, ειπωμένες από τα στόματα και τα σώματα εφτά γυναικών.

Εμείς ρωτήσαμε τους συντελεστές της παράστασης το εξής:
«Ποια ιστορία αφηγείστε στην παράσταση και τι ήταν αυτό που σας προκάλεσε ή σας συγκίνησε περισσότερο σε αυτήν; Υπάρχει κάποιο σημείο της που νιώθετε ότι σας αφορά βαθιά προσωπικά;»

Η Χριστίνα Ανδρεάκου και μια γυναίκα που έχει απολαύσει στιγμές απόλυτης ηδονής

Αφηγούμαι την τέταρτη κατά σειρά ιστορία της παράστασης μας, «Πάρανταϊζ – Η αίθουσα κλιματίζεται», με τον τίτλο «Λα καπότ». Η ιστορία μου έχει σαν κεντρικό πρόσωπο μια γυναίκα που έχει απολαύσει στιγμές απόλυτης ηδονής και χωρίς να το επιδιώκει γίνεται αντιληπτή από δύο άντρες της γειτονιάς της, που την χλευάζουν.

Αυτό που με προκάλεσε περισσότερο σε αυτή την ιστορία είναι οι αντιφάσεις που κουβαλάει αυτή η γυναίκα. Από τη μία υπάρχει η ντροπή και η αμηχανία, γιατί αντιλαμβάνεται ότι έχει γίνει αντικείμενο σχολιασμού και κριτικής. Από την άλλη, μέσα της γεννιέται μια παράξενη έλξη προς τον έναν από τους δύο άντρες — έναν άντρα που στην πραγματικότητα της φαίνεται αηδιαστικός και που κανονικά δεν θα την ενδιέφερε καθόλου.

Νιώθει τρομερές τύψεις και ενοχές γι’ αυτό που της συμβαίνει. Δεν μπορεί εύκολα να εξηγήσει γιατί τον σκέφτεται ή γιατί τον επιθυμεί, και αυτή η αντίφαση την φέρνει αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό, με έναν πολύ αληθινό και γεμάτο χιούμορ τρόπο, σαν να εξιστορεί την ιστορία σε έναν πολύ δικό της άνθρωπο.

Επιπλέον, η ιστορία αγγίζει τα ταμπού που εξακολουθούν να περιβάλλουν τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Η κοινωνία συχνά κρίνει αυστηρά τις γυναίκες για τις επιθυμίες τους, και υπάρχει η διαρκής ανησυχία για το «τι θα πει ο κόσμος». Ο χαρακτήρας βιώνει αυτήν την πίεση, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τις δικές της ανάγκες και επιθυμίες, χωρίς να αφήσει τους κοινωνικούς κανόνες να την περιορίσουν.

Η επιθυμία δεν συνδέεται πάντα με τη λογική και συχνά οι άνθρωποι νιώθουμε ενοχές για πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Νομίζω ότι αυτό που με αφορά προσωπικά είναι η δύναμη που έχει ένας άνθρωπος να δεχτεί τα συναισθήματά του και να σταθεί αληθινός απέναντι στον εαυτό του.

Η Άρτεμις Δούρου και ένας έρωτας… ενήλικος

Αφηγούμαι την ιστορία Δονούσα, είναι η τρίτη σε σειρά ιστορία. Περιγράφει έναν έρωτα ο οποίος έρχεται σε μία ενήλικη φάση ζωής. Είναι μια στιγμή που αισθάνεται τον απόλυτο έρωτα, που όλα είναι στο 100%, που ακούς τα τριζόνια με τον άλλον και τα ακούς πραγματικά, που για κάποια δευτερόλεπτα μπορεί και να διαστέλλεται ο χρόνος, που μιλάς ακατάπαυστα και που θες λίγο ακόμα, που όλα είναι φυσικά και απλά!

Στην ιστορία με δυσκόλευε να πω τη φράση “Πονάω”, δεν ήξερα πως την λέει αυτή η γυναίκα, πως πονάει, που πονάει. Επίσης η ιστορία ξεκινάει με το φεύγεις, αναρωτιόμουνα γιατί δεν είναι έφυγες; Το “φεύγεις” έχει διάρκεια, και στην πορεία της ιστορίας την ακολουθεί σαν ένα αγκάθι μέσα στο παπούτσι της, την τρυπάει, την πονάει, περπατάει το ξεχνάει, αλλά αυτό είναι εκεί και της το θυμίζει, μέχρι που έρχεται και ο αόριστος του ρήματος και μαζί και η συνειδητοποίηση της κατάστασής της.

Είναι αρκετά τα σημεία της ιστορίας που με αφορούν πολύ και βαθιά, μια φράση είναι “όλα ήτανε φυσικά μαζί σου δεν κλώτσαγε τίποτα.” Νομίζω ότι αυτό είναι που με συγκινεί περισσότερο στην ιστορία. Μα δεν είναι υπέροχο να το ζεις αυτό; Να είσαι κάπου με κάποιον ή φίλους ή και μόνος σου και να μην κλωτσάει τίποτα;! Είναι εξαιρετικό όταν συμβαίνει!

Η Μαρίνα Βαρβάρα Ζέρβα και οι Νυχτερίδες

Αφηγούμαι την πρώτη ιστορία της παράστασης, τις “Νυχτερίδες”, της Λένας Κιτσοπούλου. Είναι μία ιστορία γεμάτη καλοκαιρινό φως, ανεμελιά αλλά και πολύ σκοτάδι, που μιλά για το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην εφηβεία, για το πρώτο ερωτικό σκίρτημα αλλά και τη βία του ενήλικου κόσμου.

Η ηρωίδα στην ιστορία θυμάται τον πρώτο της έρωτα, όταν ήταν μόλις 13 χρονών, σε αυτή την εύθραυστη ηλικία της εφηβείας, όπου όλα τα ζεις έντονα και αρχίζεις σιγά σιγά να γνωρίζεις τον εαυτό σου, τις επιθυμίες σου και το σώμα σου.

Αυτή ήταν μια ιδιαίτερη πρόκληση για εμένα, να προσεγγίσω και να υποδυθώ ένα κορίτσι σε αυτή την τρυφερή ηλικία. Σε αυτό το μεταβατικό στάδιο της ενηλικίωσης, εκεί όπου αρχίζεις να καταλαβαίνεις για πρώτη φορά το σώμα σου, την σεξουαλικότητά σου αλλά και τα όριά σου.

Με συγκινεί πολύ η ορμή που διακατέχει την ηρωίδα μου να γνωρίσει τον κόσμο και να ανακαλύψει τον εαυτό της. Η αθωότητα και συνάμα η περιέργειά της για το άγνωστο. Αυτή η ανάγκη να βιώσει τα πάντα, με αγγίζουν πολύ – νιώθω σαν να ξαναζώ κι εγώ αυτή την ένταση, αυτή την αίσθηση ότι όλα είναι πιθανά.

Την ίδια στιγμή όμως, η ιστορία φέρνει στο φως και τη σκοτεινή πλευρά του κόσμου. Το κορίτσι αυτό έρχεται αντιμέτωπο με μια εμπειρία που της στερεί απότομα ένα κομμάτι της αθωότητάς της. Αυτό το σημείο της βίαιης μετάβασης, προς την ενηλικίωση, είναι κάτι που με αφορά βαθιά προσωπικά. Νομίζω ότι όλοι ίσως να κουβαλάμε μια τέτοια στιγμή, που καταλάβαμε για πρώτη φορά, πως ο κόσμος δεν είναι μόνο φωτεινός.

Η Μαρία Καλαμποκιά και ο Έρωτας στην πόλη

Στην παράσταση αφηγούμαι την τελευταία ιστορία που έχει τίτλο «Έρωτας στην πόλη». Στην ιστορία αυτή μια γυναίκα προσπαθεί να απομυθοποιήσει τον έρωτα και να αποδείξει στον εαυτό της πως είναι καλύτερα που είναι μόνη της, πως δεν την νοιάζει – ίσα ίσα το απολαμβάνει κιόλας. Όταν λοιπόν ένα βράδυ δεν βρίσκει ούτε έναν φίλο να πάνε μαζί για ποτό, μπαίνει στο αυτοκίνητό της και αποφασίζει να βγει μόνη της.

Αλλά εκεί, έρχεται η ζωή με την γνωστή της ειρωνεία, «προσγειώνοντας» τον έρωτα κυριολεκτικά μπροστά στα μούτρα της, για να της δείξει πόσο όμορφο, δυνατό και ανίκητο πράγμα είναι. Αυτό είναι πολύ συγκινητικό, ίσως ακόμα και προκλητικό, γιατί ακουμπάει κάτι που είναι βαθιά ριζωμένο μέσα μας, κάτι με το οποίο ταυτιζόμαστε, και το οποίο αποζητούμε ακόμα και όταν φαινομενικά του αντιστεκόμαστε.

Αυτή η κατακλυσμιαία επίδραση του έρωτα, αυτή η αίσθηση πως ο χρόνος σταματάει, πως, όπως λέει το κείμενο, όλα γίνονται «μια αγκαλιά που αντιστέκεται στην ταχύτητα» – ένα σχήμα οξύμωρο μιας παγωμένης εικόνας με ενεργό πυρήνα που φλέγεται – αυτό είναι κάτι που με αφορά προσωπικά, με εμπνέει και με αναγεννά.

Η Νικολέττα Παναγιώτου και ο Παράδεισος

Αφηγούμαι την ιστορία με τίτλο “Paradise”, που τυγχάνει να είναι και ομώνυμη -σχεδόν- με τον τίτλο της παράστασής μας. Νομίζω ότι περισσότερο από όλα με προκάλεσε το γεγονός ότι η ιστορία αυτή αφήνει κάποιες λεπτομέρειες στη φαντασία μας, κάτι που επιλέξαμε με κάποιο τρόπο να σεβαστούμε και στον τρόπο που την στήσαμε. Με αφορά βαθιά η μοναξιά που κουβαλάει αυτή η ιστορία και με συγκινεί πολύ μια εικόνα: η στιγμή που είναι “πολύ καλοκαίρι”, με την ξεγνοιασιά, την ομορφιά και την απόλαυση που αυτό κουβαλάει.

Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου: “Ο έρωτας από μόνος του, είναι βαθιά προσωπικός”

Δεν έχω δική μου ιστορία στην παράσταση, οπότε μάλλον αυτό σημαίνει ότι μπορώ να διαλέξω ό,τι θέλω. Νομίζω ότι αυτό που με συγκινεί και που το βρίσκω και στις 5 ιστορίες που αφηγούμαστε, είναι η ειλικρίνεια με την οποία βιώνουν τον έρωτα και τη σεξουαλικότητα τους και οι 5 αυτές γυναίκες.

Δεν έχει σημασία η ηλικία ή το μέρος. Μπορεί να είναι ο πρώτος έρωτας ή ένας καλοκαιρινός, ένας ανεκπλήρωτος ή μια ανεξέλεγκτη ερωτική επιθυμία μπορεί ακόμα και η ματαίωση όλων αυτών. Αλλά αυτές οι γυναίκες αφήνονται με απόλυτη ειλικρίνεια στο παράδοξο, αλλόκοτο και ταυτόχρονα πανέμορφο του έρωτα. Νομίζω ο έρωτας από μόνος του, είναι βαθιά προσωπικός.

Η Γιώτα Σερεμέτη και οι ενεκπλήρωτοι έρωτες

«Εγώ και η Λύδια δεν έχουμε δική μας ιστορία». Αυτό ακριβώς λέω και στον πρόλογο της παράστασης, γιατί όντως τα διηγήματα είναι πέντε κι εμείς εφτά.

Στον πρόλογο αυτό ωστόσο, αφηγούμαι μια μικρή ιστορία που είναι αληθινή και με την οποία συνδέομαι προσωπικά. «Μια ιστορία που άκουγα συχνά από την γιαγιά μου την Γεωργία για έναν ανεκπλήρωτό της έρωτα. Με συγκινούν οι ιστορίες για ανεκπλήρωτους έρωτες ειδικά όταν είναι αμοιβαίοι κι αυτός ήταν αμοιβαίος και τελείωσε πριν καν καλά καλά ξεκινήσει…»

Την συνέχεια θα ήθελα να την κρατήσω όχι ακριβώς για τον εαυτό μου αλλά για εκείνη την στιγμή που κάθε βράδυ μοιράζομαι αυτό το δικό μου κομμάτι με το κοινό. Μια ιστορία που παρόλο που έχει ξεθωριάσει στον χρόνο θα μου αφήνει για πάντα μια γλυκόπικρη αίσθηση ματαίωσης και χαμένων ονείρων – ακριβώς την αίσθηση που μου δημιουργούσε και κάθε φορά που την άκουγα από την ίδια την γιαγιά μου, μια ιστορία που αν είχε διαφορετικό φινάλε, εγώ δεν θα ήμουν σήμερα εδώ.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενα: Λένα Κιτσοπούλου
Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Γιώτα Σερεμέτη
Σκηνικά – Κοστούμια – Βίντεο – Σχεδιασμός φωτισμών: Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Γιώτα Σερεμέτη
Φωτογραφίες: Μυρτώ Κουτλή
Σχεδιασμός αφίσας: Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου
Οργάνωση και εκτέλεση παραγωγής: Seven Sisters ΑΜΚΕ

Επί σκηνής οι ηθοποιές:
Χριστίνα Ανδρεάκου
Άρτεμις Δούρου
Μαρίνα Βαρβάρα Ζέρβα
Μαρούλα Καλαμποκιά
Νικολέττα Παναγιώτου
Γιώτα Σερεμέτη
Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου