Ποια Ελλάδα αγαπάμε…

Μέρα που είναι… την Ελλάδα την αγαπάμε. Γεννηθήκαμε εδώ, πήγαμε στα δημόσια (και ιδιωτικά) σχολεία της χώρας, παραμένουμε εδώ (έστω και αν αυτό δεν αποτελεί 100% επιλογή μας). Προφανώς το ίδιο ισχύει και για άλλους που έφυγαν ή και για ανθρώπους που δεν γεννήθηκαν καν εδώ ή που γεννήθηκαν εδώ από ξένους γονείς.

Αγαπάμε, ωστόσο, την Ελλάδα λίγο διαφορετικά. Το είχε εκφράσει εξαιρετικά και ο Νίκος Μπελογιάννης στη δίκη του που οδήγησε στην εκτέλεσή του το 1952. Μας ενδιαφέρει η συλλογική πρόοδος, αυτό που λέμε χειραφέτηση (μέσα σ’ έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία) και η ανεξαρτησία. Να αποφασίζουν, ας πούμε, οι πολίτες αυτής της χώρας για το μέλλον τους και όχι, πχ, οι πιστωτές της ή οι πάσης φύσεως “προστάτες”.

Δεν αγαπάμε όλοι την ίδια Ελλάδα, όπως έχετε αντιληφθεί. Και δεν αντιλαμβανόμαστε όλοι το ίδιο τον όρο πατρίδα. Για μας, τους πολλούς, πατρίδα μπορεί να είναι ο αέρας που αναπνέουμε, τα περήφανα βουνά αυτού του τόπου, οι θάλασσες και τα ακρογιάλια. Για άλλους αυτό μπορεί να μην σημαίνει τίποτα και ως πατρίδα να αντιλαμβάνονται μόνο το δικό τους συμφέρον. Από τέτοια παραδείγματα βρίθει η πρόσφατη ιστορία του ελληνισμού, ας μην γίνουμε περισσότερο αναλυτικοί, μέρα που είναι.

Το ότι αγαπάμε την Ελλάδα επίσης δεν σημαίνει ότι μισούμε κάθε τι μη ελληνικό. Δεν γίνεσαι, νομίζουμε τουλάχιστον, περισσότερο Ελληνας αν επικροτείς τα push back στο Αιγαίο και βγάζεις όλο το απύθμενο κόμπλεξ σου σ’ έναν ξένο εργάτη που τυχαίνει να δουλέψει για σένα ένα φεγγάρι.

Αλλοι είναι απολύτως σίγουροι ότι κάνουν το πατριωτικό τους καθήκον όταν υποβάλλουν τα σέβη τους, πάντα με την απαραίτητη υπόκλιση, στους ξένους που διαθέτουν μερικά χρήματα παραπάνω στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς σε σχέση με τους άλλους…

Δεν μισούμε, επίσης, τη θρησκεία των άλλων. Μπορεί η συγκρότηση του ελληνικού έθνους πριν από εκατοντάδες χρόνια να στηρίχθηκε στο ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, σήμερα όμως μπορούν να μας ενώσουν άνετα άλλα πράγματα. Ας πούμε το νοιάξιμο για το μέλλον αυτής της χώρας, η κοινή μοίρα των πολλών και αρκετά άλλα. Το παρόν όπως το μοιραζόμαστε σε πόλεις και χωριά, οι κοινές αγωνίες για την κατάσταση του κράτους στο οποίο θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας. Σ’ αυτόν τον κύκλο χωράνε άνθρωποι ανεξάρτητα από την καταγωγή ή τη θρησκεία τους.

Εχουμε, αντιθέτως, λόγους να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί με όσους διαχωρίζουν τους κατοίκους αυτού του τόπου σε πατριώτες και μη ανάλογα με τα δικά τους γούστα. Τα είδαμε και αυτές τις ημέρες που διανύουμε, δεν χρειάζεται να γίνουμε περισσότερο συγκεκριμένοι. Η Ελλάδα πορεύτηκε για πολλά χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, το δρόμο της εθνικοφροσύνης και τα αποτελέσματα τα είδαμε. Μάλιστα, στην πορεία αυτή αναδείχθηκαν πρωταγωνιστές όλοι αυτοί τους οποίους οι Ελληνες αναζητούσαν εναγωνίως- μα δεν τους έβρισκαν- στα χρόνια της Κατοχής, αλλά μέρα που είναι…

Εχουμε λόγους να αντιπαθούμε όσους κλίνουν την Ελλάδα σ’ όλες τις πτώσεις, πρωί, μεσημέρι και βράδυ γιατί την ιστορία αυτής της γωνιάς της γης την γνωρίζουμε καλά (και κάθε λεπτό την μαθαίνουμε ακόμη καλύτερα). Κάτι αγράμματους, κάτι αστοιχείωτους, κάτι Ελλαδέμπορες (συγχωρέστε μας, μέρα που είναι), σαν και αυτούς κάτω από τη μύτη των οποίων το 1/3 της Κύπρου κατέληξε σε τουρκικά χέρια το 1974. Τι πάμε και θυμόμαστε όμως τώρα ε;

Δεν αγαπάμε την Ελλάδα από συμφέρον. Την αγαπάμε γιατί είναι ο τόπος μας. Δεν περιμένουμε εύσημα, ούτε φυλάμε κατουρημένες ποδιές για έναν διορισμό όταν στα πράγματα βρίσκονται δικοί μας άνθρωποι. Δεν συμμαχούμε με τον εκάστοτε ισχυρό ούτε κινούμαστε υπογείως για να εξασφαλίσουμε μερικά ΕΣΠΑ παραπάνω για μας και τους φίλους μας.

Ούτε καν τη σημαία βγάζουμε στο μπαλκόνι, να ξέρετε. Εχουμε πάντα ένα “σφίξιμο” για όσους εξαντλούν το πατριωτικό τους καθήκον στο να βγάζουν τη σημαία στη βεράντα (για να την ξαναμαζέψουν μερικές ημέρες μετά). Εχουμε παρεξηγηθεί γι’ αυτό. Αλλά εμείς τους λέμε ότι κουβαλάμε την κληρονομιά αυτών που όταν είδαν τα πολύ δύσκολα, δεν το σκέφτηκαν στιγμή. Και όταν χρειάστηκε να εκτελεστούν, πήγαν στο ραντεβού με το θάνατό τους όρθιοι και καμαρωτοί, σαν λαμπάδες.Να μην γράψουμε ποιοι τους οδήγησαν στην εκτέλεση, μέρες που είναι…

Λοιπόν, αυτήν την Ελλάδα αγαπάμε και πιστεύουμε ότι είμαστε σαφείς. Και είμαστε πολλοί, οι περισσότεροι για την ακρίβεια, και μέσα και έξω από αυτή.