Θα αλλάξει η Ουγγαρία για τους Ούγγρους;

Είναι βαρύ και ουσιαστικό και όχι απλά συμβολικό το ράπισμα που κατάφερε ο Πέτερ Μάγιαρ στη Διεθνή της Ακροδεξιάς.

Πρόκειται για ένα ισχυρότατο πλήγμα στη φύσει αντισημιτική ακροδεξιά που στον πυρήνα της ταυτότητάς της, το μίσος για τον Εβραίο ως σύμβολο της παγκοσμιοποίησης και της πολυπολιτισμικότητας έχει κεντρική θέση κι αυτό στην παρούσα συγκυρία που ο αντισημιτισμός στην Ευρώπη έχει αναζωπυρωθεί επικίνδυνα είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Δεν ξέρω αν χρειάζεται να θυμίσω ότι το 2017, κατά την προεκλογική του καμπάνια τότε, ο Βίκτορ Όρμπαν είχε γεμίσει την Ουγγαρία με αφίσες με τη φωτογραφία του Τζωρτζ Σόρος και συνθήματα κατά των «τραπεζιτών», βγαλμένα από το playbook του σκληρού αντισημιτισμού.

Ο λαός της Ουγγαρίας κατατρόπωσε τη Διεθνή της Ακροδεξιάς που μέσα σε όλα προσπαθεί να κρύψει και τον ρατσισμό της πίσω από τον όψιμο «έρωτα» με τον Νετανιάχου. Να σημειωθεί εδώ ότι την Κυριακή έχασε κι αυτός, ο Νετανιάχου, ένα φίλο που μπορούσε να βάζει βέτο σε κυρώσεις της ΕΕ κατά της ακροδεξιάς κυβέρνησής του.

Το ενδιαφέρον όμως στην περίπτωση του Μάγιαρ είναι ότι και ο ίδιος προέρχεται από τη Δεξιά, από το κόμμα του Όρμπαν, το Fidesz. Υπήρξε ένα από τα αγαπημένα του «πουλέν», διαβάζω όλον αυτό τον καιρό στις αναλύσεις του Economist και της Wall Street Journal.

Μάλιστα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η καμπάνια του Μάγιαρ επικεντρώθηκε στην εκτεταμένη διαφθορά και την κακοδιαχείριση του Όρμπαν και υποσχέθηκε να τα αλλάξει όλα. Εδώ και χρόνια έχει αποκαλυφθεί ο τρόπος που ο Όρμπαν χρησιμοποίησε τα κονδύλια της ΕΕ που προορίζονταν για τους Αγρότες για να στήσει ένα εκτεταμένο και βαθύ πελατειακό δίκτυο που θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξαρθρωθεί. Άλλωστε, αυτός ήταν και ο λόγος που η ΕΕ είχε παγώσει κονδύλια ύψους 20δισ που προορίζονταν για τη χώρα. Δεν έδωσε μάχη στη βάση της ιδεολογίας και των αρχών ο Μάγιαρ, διαβάζω. Κάθαρση και μεταρρυθμίσεις υποσχέθηκε.

Ναι, τα νέα από την Ουγγαρία είναι συναρπαστικά για όσους υποστηρίζουμε ακόμα το ευρωπαϊκό εγχείρημα κόντρα στη διεθνή του αυταρχισμού και της Ακροδεξιάς του Πούτιν, του Τραμπ, του Νετανιάχου, της Μελόνι και της Λεπέν.

Θα καταφέρει, όμως, ο δεξιός Μάγιαρ να διαλύσει τα πελατειακά δίκτυα της χώρας του δηλαδή, τον αρχαϊκό τρόπο παραγωγής και διανομής του πλούτου, ενώ οι πελατειακές σχέσεις βρίσκονται στο πυρήνα του τρόπου που κυβερνάει η Κεντροδεξιά στις χώρες της ευρωπαϊκή περιφέρειας;

Πιστεύει, άραγε, στ αλήθεια ότι το αίτημα για μεταρρυθμίσεις δεν εξαντλείται σε μια ορθολογικότερη διαχείριση του κράτους αλλά αφορά ριζικές αλλαγές στο παραγωγικό μοντέλο μιας χώρας δηλαδή στον τρόπο που παράγεται και διανέμεται ο πλούτος της ή όλα αυτά τα είπε και αυτός, για να κερδίσει τις εκλογές;
Γιατί υπάρχει και άλλη μία συζήτηση που πρέπει να γίνει αλλά δεν είναι της παρούσης, τουλάχιστον γι αυτό το σημείωμα: ήδη διαβάζω αναλύσεις που εξαίρουν την στρατηγική επιλογή μιας «αποϊδεολογικοποιημένης» καμπάνιας που απέφυγε τις συγκρούσεις τη βάση αρχών.
Όμως, οι ιδεολογικές αρχές, η αναγνώριση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η λειτουργία του Κράτους Δικαίου, είναι ξεκομμένα από τον τρόπο διακυβέρνησης και διαχείρισης του Κράτους; Πως είναι δυνατόν κάποιοι να γράφουν ότι «Στην Ουγγαρία νίκησε η Ευρώπη αλλά χωρίς να δοθεί ιδεολογική μάχη»; Είναι, δηλαδή, η Ευρωπαϊκή Ένωση μια «αποϊδελογικοποιημένη» πολιτική οντότητα;

Πάντως, τα παραδείγματα από την πανηγυρική εκλογή δεξιών/κεντροδεξιών κομμάτων σε άλλες δημοκρατίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αυτές με τα χιλιοτραγουδισμένα γαλάζια ακρογιάλια των νησιών τους, την ένδοξη αρχαιότητα και τον λαμπερό ήλιο, δεν επιτρέπουν να είμαστε και πολύ αισιόδοξοι. Σε αυτή την περίπτωση, τα πελατειακά δίκτυα δεν έμειναν απλώς αλώβητα αλλά διευρύνθηκαν, ο πλούτος σε όσους δεν έχουν ενταχθεί σε αυτά διανέμεται μέσω επιδομάτων («χαρτζιλίκια» τα χαρακτήριζε ο Έλληνας πρωθυπουργός πριν το 2019) από κρατικά ταμεία που γεμίζουν από τους έμμεσους φόρους που έχουν εκτοξευθεί λόγω του πληθωρισμού ενώ το Σύνταγμα και οι αρχές του Κράτους Δικαίου κατεδαφίζονται σε καθημερινή βάση.

Τα νέα από την Ουγγαρία είναι πραγματικά καλά για την ΕΕ και τον κόσμο αλλά το πόσο καλά θα αποδειχθούν για τους ίδιους του Ούγγρους που υποφέρουν από ένα κράτος που παρέμεινε πεισματικά αρχαϊκό παρά την ένταξή του στην ΕΕ, θα φανεί.

Ο Πέτερ Μάγιαρ έχει την ευκαιρία να αποδείξει ότι τον 21ο αιώνα η Δεξιά μπορεί να αλλάξει. Κι ας μην το έχουμε δει ποτέ μέχρι σήμερα αυτό να συμβαίνει.