Το Storm “σαρώνει” το διαδίκτυο: Η 7λεπτη εφηβική ”γροθιά” του Ρομέν Γαβρά

Σχολείο, λοιπόν. Η «καλύτερη περίοδος της ζωής σου», λένε. Στον κόσμο του «Storm» αυτό ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Η νέα μικρού μήκους ταινία του Romain Gavras, με μουσική του Yung Lean και του Gener8ion (το project του παραγωγού και συνθέτη Surkin), μετατρέπει την εφηβεία σε ένα ωμό, σχεδόν δυστοπικό τοπίο.

Ο Gavras και ο Surkin έχουν ξανασυναντηθεί δημιουργικά, εδώ όμως το αποτέλεσμα χτυπά κατευθείαν στο νεύρο της εποχής. Αν έχεις περάσει έστω και λίγα λεπτά στο Instagram τις τελευταίες μέρες, έχεις ήδη πέσει πάνω σε κάποιο απόσπασμα. Και υπάρχει λόγος.

Ο Yung Lean κουβαλά ήδη το δικό του κοινό και μια ιδιαίτερη αύρα. Στα 29 του, δίνει τον τόνο με δύο ρυθμικά, σχεδόν τελετουργικά κομμάτια, τα «Storm 1» και «Storm 2». Ο Σουηδός ράπερ και τραγουδοποιός είναι ένας καλλιτέχνης που έγινε γνωστός κυρίως μέσω internet. Γεννήθηκε το 1996 και ανήκει σε εκείνη τη γενιά που έφτιαξε καριέρα μέσα από το YouTube και το Tumblr. Σήμερα θεωρείται φιγούρα-κλειδί για την αισθητική της σύγχρονης εναλλακτικής ραπ σκηνής.

Στο Λιντς το 2034 τα αγόρια κινούνται ανεξέλεγκτα

Το σκηνικό στήνεται σε ένα βρετανικό σχολείο που μοιάζει παρατημένο, με βασική «εξωσχολική δραστηριότητα» την ίδια τη βία. Η ατμόσφαιρα εκρηκτική, ο πρωταγωνιστής σπάει όλους τους κανόνες και κάτι φευγαλέα μας φέρνει στο μυαλό το «Adolescence».

Η ιστορία μάς μεταφέρει στο 2034, στο Λιντς. Ένα σχολείο που δύσκολα θα περνούσε οποιαδήποτε επιθεώρηση. Τα αγόρια κινούνται ανεξέλεγκτα: σπρωξίματα, πτώσεις από ύψη, καπνός σε άδειες αίθουσες. Μικρές λεπτομέρειες θυμίζουν γνώριμες σχολικές εικόνες, μόνο που εδώ όλα είναι μεγεθυμένα, πιο σκοτεινά, πιο επιθετικά.

Καμία φιγούρα ενήλικα δεν μπαίνει στο κάδρο. Οι μαθητές κινούνται σε ένα περιβάλλον χωρίς όρια, με βίαια ξεσπάσματα και μια παράξενη αίσθηση τελετουργίας που επικαλείται τα πιο ζωώδη ένστικτά μας.

Η πιο πολυσυζητημένη σκηνή βρίσκει τον Yung Lean στο κέντρο μιας τεράστιας, σχεδόν τελετουργικής διάταξης μαθητών. Το κάδρο θυμίζει σχολική φωτογραφία που έχει γίνει ένα ψυχογράφημα βίας και απόγνωσης. Κάθε κίνηση, κάθε βλέμμα, κάθε σύγκρουση λειτουργεί σαν γρανάζι ενός μεγαλύτερου μηχανισμού. Another Brick in the Wall…

Το απόσπασμα αυτό συγκεντρώνει εκατομμύρια προβολές και μεταφέρει κάτι βαθύτερο: εκείνη την απομόνωση της εφηβείας, όταν όλοι γύρω σου φαίνεται να προχωρούν και εσύ μένεις ακίνητος. Η απίστευτη χορογραφία του Damien Jalet αντλεί από την κουλτούρα των αγοριών, τα συνθήματα, την ένταση των αποδυτηρίων, μια ενέργεια που ισορροπεί ανάμεσα στη συνενοχή και την απειλή.

Στο υπόλοιπο φιλμ, ο Gavras αγγίζει μια εκδοχή της ανδρικής εφηβείας που επανέρχεται δυναμικά σε σύγχρονες σειρές και αφηγήσεις. Η αισθητική του απέχει από τα φωτεινά, στιλιζαρισμένα εφηβικά σύμπαντα των τελευταίων χρόνων. Εδώ κυριαρχεί ένα γκρι, σκληρό ρεαλιστικό τοπίο.

Ο Gavras υπέγραψε τη σκηνοθεσία στην ταινία Sacrifice με την Charli XCX , μια σατιρική ιστορία απαγωγής που σηματοδότησε και το υποκριτικό ντεμπούτο του Yung Lean. Στη φιλμογραφία του συμπεριλαμβάνεται και το βίντεο για το “Gosh” του Jamie XX, με μια παρόμοια αίσθηση κόσμου που ισορροπεί στα άκρα, ενώ το πιο γνωστό του έργο παραμένει το “No Church in the Wild” των Kanye West και Jay-Z, όπου η εικόνα εστιάζει στην κοινωνική ένταση και την πολιτική αναταραχή.

Το «Storm» αποτυπώνει μια διάχυτη αβεβαιότητα για το μέλλον. Και ίσως αυτός είναι ο λόγος που το βλέπουν όλοι.

Τι λένε για το Storm

Κοιτάζοντας τα σχόλια κάτω από το βίντεο, προκύπτει μια έντονη, κοινή αίσθηση για το πώς βιώνεται το «Storm». Κάποιοι μιλούν για ένα έργο που θυμίζει τη δύναμη της ανθρώπινης τέχνης, με συναίσθημα, ένταση και κάθαρση –  βιώματα που δύσκολα αναπαράγονται από το ΑΙ. Πολλοί περιγράφουν μια αίσθηση επιστροφής, σαν εκείνα τα μουσικά βίντεο που έπαιζαν αργά τη νύχτα στο MTV τη δεκαετία του ’90 και των αρχών του 2000 και την επόμενη μέρα γίνονταν θέμα συζήτησης σε κάθε σχολική αυλή.

Άλλοι στέκονται στη μετάβαση από το ωμό, σχεδόν ανεξέλεγκτο χάος της ανδρικής εφηβείας σε μια αυστηρά δομημένη χορογραφία, βλέποντας σε αυτή τη διαδρομή έναν μετασχηματισμό της ενέργειας σε κάτι συλλογικό, σχεδόν όμορφο.

Μια πιο στοχαστική ανάγνωση διατρέχει επίσης τα σχόλια, με την αίσθηση ότι επιστρέφει ένα είδος music video με πρόθεση και λόγο ύπαρξης, που σε κάνει να σταματάς και να το ξαναβλέπεις. Και μέσα σε όλα αυτά ξεχωρίζει μια συγκινητική ματιά: μια πρώην καθηγήτρια αναγνωρίζει στο βίντεο την εύθραυστη πλευρά της ανδρικής εφηβείας, αυτή που συνυπάρχει με την επιθετικότητα, και ομολογεί ότι το βιντεοκλίπ την έκανε να συγκινηθεί και να δει αλλιώς όσα κάποτε ζούσε και η ίδια μέσα στη σχολική αίθουσα.