Συγκλονίζει ο Άγγελος Βλαχόπουλος: “Δεν θα φύγω μαμά, θα κάτσω εδώ μαζί σου”

Ανήμερα της Ημέρας της Μητέρας, ο Άγγελος Βλαχόπουλος ανοίγει την καρδιά του στο SPORT24 και μιλά για τη γυναίκα που στάθηκε στήριγμά του σε κάθε βήμα της ζωής του και για τη στιγμή που φοβήθηκε ότι θα τη χάσει.

Μέσα από μια βαθιά προσωπική και συγκλονιστική εξομολόγηση, περιγράφει τη δύσκολη μάχη της μητέρας του μετά το σοβαρό τροχαίο που άλλαξε τη ζωή της και της οικογένειάς τους, αλλά και τη δύναμη, το πείσμα και την ανιδιοτελή αγάπη που χαρακτηρίζουν κάθε μάνα. Αναφέρει την ανατριχιαστική της κουβέντα μέσα στη ΜΕΘ, τότε που η μάνα έβαλε πάνω από τον εαυτό της και τον πόνο της την πρόοδο του γιου της.

Ο διεθνής πολίστας θυμάται στιγμές φόβου, αγωνίας και συγκίνησης, μιλά για τις θυσίες που έκαναν οι γονείς του για να ακολουθήσει το όνειρό του και εξηγεί πώς, τώρα που έγινε και ο ίδιος πατέρας, κατανοεί ακόμη περισσότερο το μεγαλείο της μητρικής αγάπης. Μια κατάθεση ψυχής για τη σχέση μητέρας και παιδιού, για τη δύναμη της οικογένειας που γίνεται ομάδα και για τους ανθρώπους που και στις πιο δύσκολες στιγμές, συνεχίζουν να παλεύουν καθημερινά.

Ο Άγγελος Βλαχόπουλος περιγράφει τις πρώτες σκληρές και βασανιστικές ημέρες της μητέρας του στη ΜΕΘ και τη δική του αγωνία μη τη χάσει! Ήταν με την Εθνική ομάδα όταν τον ενημέρωσαν για το τροχαίο και χωρίς δεύτερη σκέψη μόλις αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα της κατάστασης ενημέρωσε τον ομοσπονδιακό προπονητή Θοδωρή Βλάχο ότι δεν θα ακολουθήσει την ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Τα άφησε όλα για να είναι κοντά στη μαμά του.

“Πήρα τηλέφωνο τον Μαρίνο -τον γιατρό της Εθνικής ομάδας- και του είπα ότι η μαμά είναι στον Ευαγγελισμό. Του είπα ότι δεν ξέραμε λεπτομέρειες και δεν γνωρίζαμε ποιοι γιατροί ήταν στο χειρουργείο και τι της χειρουργούσαν. Του ζήτησα αν μπορεί να μάθει κάτι ή αν έχει κάποιον εκεί, ώστε να μας πει δυο πράγματα, να μας ενημερώσει.

Συνέβη τον Ιούνιο του 2023, Σάββατο ξημερώματα. Ήμουν στην προπόνηση και δεν γνώριζα κάτι. Με είχαν πάρει κάποια τηλέφωνα από την οικογένειά μου, αλλά δεν τα είχα δει. Με αναζήτησαν και στο τηλέφωνο του Βλάχου, τη στιγμή που είχα πάει με την ομάδα να πάρουμε καφέ. Ο Βλάχος δεν με βρήκε στο δικό μου τηλέφωνο και πήρε τον Φουντούλη. Με έψαχνε για να μου πει όσα έμαθε από την αδερφή μου.

Έφυγα απευθείας για τον Ευαγγελισμό, όπου ήταν η μητέρα μου στο χειρουργείο. Τα πρώτα χειρουργεία που της έκαναν ήταν στα πλευρά και προσπάθησαν να σώσουν τα πόδια της, επειδή είχαν διαλυθεί. Ήταν 8 με 9 ώρες στα χειρουργεία. Ήθελαν να προστατεύσουν τους πνεύμονες, επειδή είχαν σπάσει τα πλευρά της. Κάποια είχαν τρυπήσει τον πνεύμονα. Τότε μάθαμε πόσο σοβαρό ήταν το ατύχημα. Αμέσως συνειδητοποιήσαμε ότι θα έχει να ανέβει Γολγοθά.

Ο γιατρός που βγήκε από το χειρουργείο για να μας ενημερώσει μάς είπε ότι έχει αιματώματα στο κεφάλι, ότι είχε τρυπήσει ο πνεύμονάς της, τα πόδια της είχαν σπάσει ολοκληρωτικά από τα γόνατα και κάτω. Τα κόκαλα είχαν θρυμματιστεί. Μάς είπαν ότι “τα πόδια της είναι σαν ψηφιδωτό”. Αυτό απαιτεί μακρά αποκατάσταση. Φτάσαμε στο 2026 και η μαμά εξακολουθεί να ανεβαίνει αυτόν τον Γολγοθά. Τον ανεβαίνει καθημερινά. Χειρουργεία, ξανά χειρουργεία, ξανά χειρουργεία. Έχει κάνει τόσα χειρουργεία και θα πρέπει να κάνει κι άλλα. Απελπίστηκε, ειδικά στην αρχή. Μπορούσε μόνο να κουνήσει το ένα της χέρι από τον αγκώνα και κάτω.

Πριν φύγει η Εθνική ομάδα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, τούς είχα πει ότι δεν μπορώ να φύγω και να αφήσω τη μαμά μου έτσι. Δεν θα είχα το μυαλό μου στους αγώνες. Ενημέρωσα και την ομάδα μου (Νόβι Μπέογκραντ). Τους είπα ότι θα καθυστερήσω να επιστρέψω στη Σερβία λόγω του περιστατικού. Η μαμά ήταν στη ΜΕΘ. Εκεί μάς επέτρεπαν να μπούμε μέρα παρά μέρα και να μείνουμε μέσα για λίγα λεπτά.

Είχα πάει στο νοσοκομείο να υπογράψω για να της κάνουν τραχειοστομία, ώστε να τη βοηθήσουν να αναπνέει. Υπέγραψα, μπήκα να τη δω και εκείνη την ώρα άνοιξε τα μάτια της και δεν μπορούσε να μιλήσει. Απλώς κουνούσε το στόμα της. Προσπαθούσα να καταλάβω τι μου λέει. Με ρώτησε: “Πότε φεύγεις;”. Της απάντησα: “Δεν θα φύγω μαμά, θα κάτσω εδώ μαζί σου”.

Αυτό ήταν που με διέλυσε. Προσπαθούσα να αντέξω, να μείνω ακλόνητος και για τους υπόλοιπους και λύγισα. Σίγουρα θα ήθελε να είμαι εκεί μαζί της, αλλά ακόμα κι εκείνη την ώρα υπερτερούσε η αγάπη της μάνας. Ήταν σαν να έλεγε “δεν θέλω να σου κόψω τον δρόμο”.

Η κλασική έννοια των γονέων. Δεν μπορούσε να καταλάβει πόσες μέρες είχαν περάσει. Είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου και απλώς θυμόταν ότι φεύγω για αγώνες. Γι’ αυτό με ρώτησε πότε φεύγω. Ο γονιός, ακόμα και στον μεγαλύτερο πόνο του, βάζει πάνω από τον εαυτό του το παιδί του. Πάντα γίνεται αυτό και πάντα θα γίνεται αυτό. Τώρα που έγινα μπαμπάς το ερμηνεύω καλύτερα. Μόλις γίνεις γονιός, νιώθεις αμέσως την ευθύνη για κάποιον άλλο άνθρωπο πολύ παραπάνω απ’ ό,τι για τον εαυτό σου.

Φοβήθηκα πάρα πολύ ότι τη χάνουμε! Ήταν τόσες μέρες στη ΜΕΘ. Όταν σου λένε ότι πρέπει να κάνει τραχειοστομία για να αναπνέει, καταλαβαίνεις ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει. Μας έλεγαν και όλα αυτά για τα αιματώματα στο κεφάλι, ότι έχει τρυπήσει ο πνεύμονας. Προσπαθούσα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Έπρεπε κάποιος να είναι ήρεμος και ψύχραιμος, ώστε να ισορροπεί την κατάσταση. Όποιος ερχόταν στο νοσοκομείο έκλαιγε. Σκέφτηκα ότι, αν εξωτερικεύσω τον φόβο που είχα προς τους άλλους, μπορεί να έπεφταν πάρα πολύ. Αν έδειχνα στον μπαμπά μου τον πραγματικό φόβο μου, μπορεί να πάθαινε κάτι κι εκείνος ή η αδερφή μου, που έχει και δυο παιδιά”.

“Της είπα ότι θα είμαστε μαζί και για πάντα σε όλα και ότι δεν χρειάζεται να φοβάται τίποτα”

Μετά το νοσοκομείο η μητέρα του έδινε καθημερινή μάχη σε κέντρο αποκατάστασης. Ο Άγγελος ερχόταν συνέχεια στην Ελλάδα για να της δίνει δύναμη να μην εγκαταλείψει την προσπάθεια.

“Ξέρω ότι η μαμά μου είναι μαχήτρια και από την πρώτη στιγμή ήμουν σίγουρος ότι θα παλέψει σκληρά. Το έβλεπα σε καθημερινή βάση. Ήμουν στο νοσοκομείο από τότε που βγήκε από τη ΜΕΘ. Πήγαινα κάθε μέρα από το πρωί, από τις 7 μέχρι το βράδυ στις 10, αναλόγως πότε θα ερχόταν η αδερφή μου ή η αποκλειστική νοσοκόμα.

Μετά το νοσοκομείο η μητέρα μου πήγε σε κέντρο αποκατάστασης. Κάθε βδομάδα ή κάθε δύο βδομάδες έπαιρνα το αεροπλάνο και ερχόμουν στην Ελλάδα. Ήξερα ότι παίρνει δύναμη όταν με βλέπει. Ακόμη και οι δυο κουβέντες μου, για να καταλάβει ότι είμαι εκεί, ήταν βοηθητικές. Ήθελα να της δείξω ότι καταλαβαίνω τι περνάει και νιώθω πόσο δύσκολο είναι να μένεις κάπου αλλού, να μην μπορείς να κάνεις τίποτα μόνος σου, να πρέπει όλη την ώρα κάποιος να σε βάζει σε καροτσάκι και για το πιο απλό πράγμα. Να πρέπει να έρθουν 4 άτομα για να σε μεταφέρουν από το φορείο στο κρεβάτι. Εκτός από το ότι στενοχωριέται, εκνευρίζεται κιόλας. Δεν μπορεί να πιστέψει όλο αυτό που γίνεται.

Στην αρχή της έλεγαν όλοι ότι “τα έχεις χάσει τα πόδια σου”, “δεν πρόκειται να περπατήσεις”. Και με την προσπάθεια που έβαλε κατάλαβα πόσο μοιάζουμε. Ειδικά σε ένα πράγμα. Να μας πουν “αυτό δεν μπορείς να το κάνεις”. Η μαμά μου έβγαλε αντίδραση και πείσμα και τότε κατάλαβα πόσο της μοιάζω. Ερχόμουν συνέχεια εδώ για να της δώσω ένα κίνητρο να παλέψει και να ξέρει πόσο σημαντική είναι για μένα. Αυτό θέλουν οι γονείς. Να ξέρουν ότι τα παιδιά τους είναι εκεί και ότι τους στηρίζουν. Έπαιρνα κι εγώ δύναμη όταν έβλεπα ότι η παρουσία μου την παρακινεί και δεν τα παρατάει. Είμαι σαν τη μαμά μου.

Μου είχε πει κάτι σχετικό ο φυσικοθεραπευτής της Εθνικής. Έκανε μαζί του τέσσερις φορές την εβδομάδα θεραπεία. Σιγά σιγά προσπαθούσε να κάνει ασκήσεις. Είχα πάει μια φορά και μού λέει “έχουμε θεραπεία τώρα με τον Αλέξανδρο”. Τη ρώτησα: “Σε πειράζει να κάτσω να σας δω;”. Απάντησε ότι δεν την ενοχλεί. Έμεινα μια ώρα κι έπειτα με πλησίασε ο Αλέξανδρος και μου είπε: “Να ξέρεις ότι πρώτη φορά την είδα να προσπαθεί τόσο πολύ, να θέλει να τα κάνει όλα όσο καλύτερα γίνεται”. Πίεσε τον εαυτό της επειδή ήμουν μπροστά. Αν τον πίεζε στο 8, το έφτασε στο 10. Όσα έχω καταφέρει και το αγωνιστικό πείσμα μου της έδιναν ένα κίνητρο.

Δεν της υποσχέθηκα κάτι, απλώς της είχα πει ότι θα είμαστε μαζί και για πάντα σε όλα. Ότι είμαι εγώ εκεί και ότι δεν χρειάζεται να φοβάται τίποτα. Ότι θα τα ξεπεράσουμε όλα κάποια στιγμή. Ξέρω ότι θα χρειαστεί χρόνο, επειδή σε όλα αυτά υπήρχε και το ψυχολογικό φορτίο. Πολλές φορές έκλαιγε, πάρα πολλές φορές. Τα φάρμακα ουσιαστικά που παίρνουν για να μένουν ήρεμοι την έριχναν πάρα πολλές φορές. Έκλαιγε πρωί βράδυ, κάποιες φορές. Κι έλεγε: “Και πώς έγινε έτσι η ζωή μου; Πώς σας ταλαιπωρώ όλους;” Όταν ένας άνθρωπος είναι υπερήφανος και τα κάνει όλα μόνος του, δεν χρειάζεται βοήθεια αλλά, αντιθέτως, βοηθάει και ξαφνικά δεν μπορεί να κάνει κάτι, είναι σκληρή συνθήκη. Όσες θεραπείες κι όσες συνεδρίες και να έκανε -με τον καλύτερο κατά τη γνώμη μου- είναι σκληρό να μην μπορείς να δεις τον εαυτό σου κάπου αλλού πέρα από το κρεβάτι και να χρειάζεσαι βοήθεια για όλα”.

“Δεν θα ήμουν εδώ αν δεν είχα αυτούς τους γονείς”

Η μαμά του Άγγελου άρχισε να κολυμπάει για να τον παρακινήσει να μη φύγει από την πισίνα όταν τον είδε να χάνει το ενδιαφέρον του. Είναι η γυναίκα που τον… έσπρωξε στην υδατοσφαίριση όταν εκείνος είχε αρχίσει να αποδίδει στο ποδόσφαιρο. Οι γονείς του άλλαξαν τη ζωή τους και ήρθαν από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα όταν εκείνος ήταν 17 ετών και πήρε μεταγραφή και ο γιος τους ποτέ δεν θα ξεχάσει όλες τις θυσίες που έκαναν για να τον δουν να προκόβει.

“Τώρα έγινε για τρίτη φορά γιαγιά και, παρά τα όσα περνάει, είναι υπερχαρούμενη. Πολλές φορές θα την ακούσεις να λέει “αχ, αν ήμουν καλά τώρα θα έκανα αυτό!”. Ήθελε τώρα να τρέχει για το εγγόνι της, να ασχολείται με το μωρό. Ενοχλείται για πράγματα που δεν μπορεί να κάνει. Με τα παιδιά της αδερφής μου δεν μπορεί να παίξει όπως έκανε πριν. Την έχω πετύχει κάποια βράδια να κλαίει γι’ αυτό. Το ψυχολογικό είναι τεράστιο φορτίο, γι’ αυτό δεν της έχουμε δείξει το βίντεο από το τροχαίο.

Το πρώτο που θέλω να της πω σήμερα, στη γιορτή της μητέρας, είναι “Σ’ ευχαριστώ για τον άνθρωπο που με έχεις κάνει” και το δεύτερο είναι ότι: “Θα είμαι πάντα εδώ για οτιδήποτε χρειαστείς”.

Καμιά φορά χρειάζεται τα παιδιά να αλλάξουν ρόλους και να γίνουν κι αυτά λίγο γονείς για τους γονείς τους. Βέβαια, περισσότερο από όλα, το να ξέρεις ότι η μάνα σου είναι εκεί για σένα, έστω πνευματικά, με την έγνοια και τη συμβουλή της, είναι τεράστιο για κάθε παιδί. Δεν λένε τυχαία “μάνα είναι μόνο μία”. Μία για πολλούς ρόλους. Γι’ αυτό φοβήθηκα τόσο πολύ μην τη χάσω. Δεν μπορούσα να το φανταστώ!

Οι μαμάδες είναι τα πάντα για μας, είναι η ανιδιοτελής αγάπη που παίρνεις, η έγνοια. Ακόμη κι όταν μεγαλώνεις και γίνεις άντρας και κάνεις τη δική σου οικογένεια, για τη μαμά σου είσαι ακόμη το παιδί της ή ο γιος της, το μικρό της. Αυτό νιώθω πάρα πολλές φορές. Επειδή ζω στο εξωτερικό, δεν τη βλέπω συχνά. Αμέσως μόλις τη δω, νιώθω και πάλι ότι είμαι ο μικρός της. Το νιώθω κατευθείαν. Αισθάνομαι αμέσως την αγάπη της μαμάς προς τον γιο.

Οι γονείς μου άλλαξαν τη ζωή τους για μένα. Έφυγαν μαζί μου από τη Θεσσαλονίκη και ήρθαν στην Αθήνα για να συνεχίσω το πόλο. Η μαμά μου δεν ήθελε να με αφήσει μόνο μου, επειδή ήμουν 17 ετών και δεν είχα τελειώσει ακόμη το σχολείο. Έλεγε: “Ποιος θα σε προσέχει;”, “Ποιος θα σου μαγειρεύει;”, “Ποιος θα σε πηγαίνει στην προπόνηση;”. “Εννοείται ότι θα κατέβουμε κι εμείς μαζί”.

Έτσι μετακομίσαμε όλοι μαζί. Τα άρχισαν όλα από το μηδέν και οι δύο. Το βασικότερο ήταν να βρουν δουλειά. Είναι άνθρωποι του μεροκάματου και η αρχή ήταν λίγο δύσκολη για όλους, μέχρι να βρουν τα πατήματά τους. Πίστευαν σε μένα, αλλά περισσότερο είναι ότι οι γονείς κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους. Ακόμα και να μην πίστευαν σε μένα, θα το έκαναν επειδή το ήθελα πολύ. Νομίζω ότι θα το έκαναν.

Τώρα που έγινα μπαμπάς, βλέπω ξανά αυτή τη σύνδεση μαμάς και παιδιού. Το μωρό μας θέλει να είναι συνέχεια στην αγκαλιά της μαμάς του. Φαίνεται αυτό το δέσιμο. Θέλει να κοιμάται πάνω της. Εκεί χαλαρώνει και νιώθει ασφάλεια.

Από μικρά παιδιά που ήμασταν, δούλευε, μας έτρεχε παντού και στα κολυμβητήρια. Τόσο εμένα όσο και την αδερφή μου, σε διαφορετικές ώρες. Επειδή στη Θεσσαλονίκη κάναμε προπόνηση σε ανοιχτή πισίνα και είχε παγωνιά, χάναμε το κίνητρό μας. Όταν το διαπίστωσε, για να μας παρακινήσει και κυρίως για να αψηφήσουμε το κρύο, άρχισε να κολυμπάει τον χειμώνα. Δεν ήταν αθλήτρια η μαμά μου. Για να μας κρατήσει στο νερό το έκανε. Το δεδομένο είναι ότι δεν θα έπαιζα πόλο αν δεν με παρότρυνε η μαμά μου. Όταν σταμάτησα την κολύμβηση στα 11, άρχισα το ποδόσφαιρο και ήμουν καλός.

Μια μέρα μού είπε: “Σε παρακαλώ, πάμε να δούμε μια προπόνηση πόλο”. Της λέω: “Έλα ρε μαμά, τώρα παίζω ποδόσφαιρο”. Μου απάντησε: “Σε παρακαλώ, πάμε να δούμε”. Μετά την πρώτη προπόνηση της είπα ότι θέλω να αρχίσω το πόλο από το επόμενο πρωί. Δηλαδή πήγα προπόνηση, ξεκίνησα πόλο.

Της άρεσε ο χώρος της πισίνας, το νερό. Κολυμπούσα οκτώ χρόνια και θεωρεί ότι το νερό βγάζει καλά παιδιά. Και δεν είναι μόνο αυτά. Νιώθω ότι έχω πάρει πάρα πολλά από τους γονείς μου. Μου έχουν προσφέρει πάρα πάρα πολλά. Δεν θα ήμουν εδώ αν δεν είχα αυτούς τους γονείς. Όταν έκλεινα σε κάποια ομάδα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να τους στείλω ένα μήνυμα και να τους πω: “Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα, για ό,τι έχετε κάνει για μένα”.
Σίγουρα δεν θα ήμουν εδώ που είμαι, δεν θα ήμουν αυτός που είμαι αν δεν είχα αυτούς τους γονείς.
Δεν υπάρχουν πολλοί γονείς που θα έκαναν τόσες, μα τόσες θυσίες για τα παιδιά τους σε δύσκολες εποχές. Πρόσεχαν τη διατροφή μας. Οι γονείς μου δεν ήθελαν να πάρω συμπληρώματα διατροφής. Πάντα υπήρχε πρόγραμμα από διατροφολόγο και η μαμά μαγείρευε κάθε μέρα. Ποτέ δεν έχουμε παραγγείλει απ’ έξω. Είναι η αφοσίωση των γονιών στα παιδιά τους”.