KAIA HARRIS: Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ!

Είχα γνωρίσει τον Γιώργο, χρόνια πριν, μέσω της κοινής μας και αγαπημένης φίλης, Αθηνάς Κωνσταντίνου. Του είχα κάνει συνέντευξη και τότε είχε αναφερθεί με πολλή αγάπη στη σύντροφό του Καία. Πριν από λίγο καιρό, η Αθηνά μου είπε ότι τα παιδιά ήταν στην Αθήνα για να οργανώσουν τον γάμο τους που έγινε το Σάββατο 9/05. Ζήτησα να γνωρίσω το κορίτσι αυτή τη φορά. Όπερ και εγένετο.

Ο γάμος έγινε όπως αρμόζει σε σούπερ σταρ ενώ η παρουσία της Τέιλορ Σουίφτ σε αυτόν ξεσήκωσε κύματα ζήλειας και θαυμασμού.

Την είδαν αποκλειστικά και μόνον οι καλεσμένοι και οι διαρροές μιλούν για απλότητα και ευγένεια. Αν κρίνω από την Καία, θα το πιστέψω, διότι ένα τέτοιο κορίτσι μόνο συμπαθητικούς ανθρώπους θα είχε για φίλους. Ε, απλώς τυχαίνει να είναι και… κάπως διάσημοι.

Έτσι λοιπόν, ο φωτογράφος μας, Ανδρέας Σιμόπουλος την -και τους- φωτογράφισε και η Καία κάθισε μαζί μου ώρες για να μιλήσουμε για τη ζωή της. Συναρπαστική και γεμάτη, μια ζωή πλάι σε μια διασημότητα με τη ίδια να μην την επιθυμεί καθόλου και να προσπαθεί να τη διαχειριστεί – φαντάσου την δηλαδή στο show Super Bowl Half που παρακολουθεί όλος ο πλανήτης, μια ζωή σε μια Αμερική που αλλάζει και την τρομάζει και σε μια Ελλάδα που αγαπά όλο και περισσότερο.

Δουλεύει ως δικηγόρος για τα παιδιά και στέκεται πλάι στον Γιώργο πάντα με απόλυτη κατανόηση. Κρατώ ότι όταν ο Γιώργος κορνάρει, εκείνη του λέει “Please don’t! They will shoot us!” («Σε παρακαλώ, μην κορνάρεις! Θα μας πυροβολήσουν!») για να της εξηγήσει εκείνος πως στην Ελλάδα ο κόσμος, γενικώς, δεν οπλοφορεί. Φαντάσου… Γιατί όπως εξηγεί και παρακάτω, πολλά θεωρούνται φυσιολογικά στην Αμερική και μόνο αν φύγεις από εκεί καταλαβαίνεις πως δεν είναι. Και προσθέτει «αλλά πόσος κόσμος έχει τα χρήματα να φύγει για να κατανοήσει;»

Από πού κατάγεσαι;
Κατάγομαι από την Ιντιάνα, όπου πήγα σχολείο και μετά στο πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο, στην Ακαδημία Πολεμικής Αεροπορίας. Ήμουν στον στρατό για έναν χρόνο. Κάναμε βασική εκπαίδευση πριν ξεκινήσει το πανεπιστήμιο, για οκτώ εβδομάδες, και μετά ήταν σαν στρατιωτική σχολή.

Είναι πολύ καλό πανεπιστήμιο, αλλά έχεις και στρατιωτικές υποχρεώσεις.

Γιατί το διάλεξες αυτό αλήθεια;
Μου φάνηκε ενδιαφέρον και διαφορετικό. Νομίζω, πάντως, ότι ήταν μια πολύ καλή εμπειρία. Το πρόγραμμα είναι τετραετές αλλά έφυγα μετά τον πρώτο χρόνο και πήγα στο Purdue University, που είναι εκεί που κατάγομαι. Εκεί ήταν καθηγητής και ο παππούς μου, δίδασκε βοτανολογία.

Η στρατιωτική σχολή είναι δωρεάν, αλλά μετά πρέπει να υπηρετήσεις στον στρατό. Και δεν διαλέγεις δουλειά -εξαρτάται από τις επιδόσεις σου. Σκέφτηκα ότι δεν ξέρω τι θέλω να κάνω, αλλά θέλω τουλάχιστον να το αποφασίσω εγώ. Έτσι έφυγα και πήγα στο Purdue.

Πήρα δύο πτυχία, ένα στο marketing και ένα στην κινησιολογία, και τότε έκανα και δισκοβολία. Μετά, αφού αποφοίτησα, είχα ακόμα δικαίωμα συμμετοχής στον αθλητισμό, οπότε πήγα στη Νομική στο Mizzou, που είναι στο Μιζούρι. Για τρία χρόνια σπούδαζα Νομική και έκανα δισκοβολία.

Όταν είσαι πρωταθλητής, σε βοηθούν στις σπουδές;
Όχι, καθόλου. Ειδικά στο Purdue, που είναι ένα πολύ ακαδημαϊκό πανεπιστήμιο. Επίσης στην Αμερική πρέπει πρώτα να έχεις πτυχίο για να σπουδάσεις στη Νομική. Έτσι πήρα πρώτα τα δύο πτυχία και μετά πήγα στη Νομική. Τελείωσα πριν από περίπου έναν χρόνο.

Πόσα χρόνια σπούδαζες;
Τελείωσα τις σπουδές στα 26 μου.

Τώρα δουλεύεις;
Ναι, ως δικηγόρος. Ασχολούμαι με το εκπαιδευτικό δίκαιο. Είναι πολύ ενδιαφέρον. Αφορά από νηπιαγωγεία μέχρι πανεπιστήμια. Κάνουμε κυρίως κανονιστική δουλειά -ελέγχουμε αν τα σχολεία τηρούν τους νόμους. Για παράδειγμα, παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες δικαιούνται συγκεκριμένες διευκολύνσεις -εμείς ελέγχουμε αν τα σχολεία τις εφαρμόζουν σωστά. Οι νόμοι είναι πολύπλοκοι και αλλάζουν συνεχώς.

Υπάρχει επίσης ο νόμος Title IX για την ισότητα των φύλων, που αλλάζει συχνά. Ασχολούμαστε και με τον αθλητισμό στα πανεπιστήμια -πλέον οι αθλητές μπορούν να πληρώνονται, κάτι που δεν ίσχυε παλιά.

Δουλεύεις σε δικηγορικό γραφείο;
Ναι, είναι μια πολύ μεγάλη δικηγορική εταιρεία, αλλά δεν ασχολούμαστε με το κοινό έγκλημα. Επίσης εγώ δεν πηγαίνω στα δικαστήρια. Δεν μου αρέσει -είναι πολύ συγκρουσιακό. Προτιμώ να δουλεύω στον υπολογιστή και να λύνω προβλήματα. Είναι σαν παζλ.

Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη δισκοβολία;
Ξεκίνησα στα 13 μου.

Πώς προέκυψε αυτό;
Έκανα στίβο, που στις ΗΠΑ είναι μικτός -αγόρια και κορίτσια μαζί. Όλοι το κάνουν -δεν είναι ότι πρέπει να είσαι καλός. Εγώ έκανα και ανώμαλο δρόμο (cross country) και στίβο. Ο προπονητής μας μου είπε να δοκιμάσω τον δίσκο επειδή έχω μακριά χέρια. Οπότε το έκανα, ήμουν πολύ καλή σε αυτό και μου άρεσε περισσότερο από το τρέξιμο, το οποίο είναι πολύ δύσκολο. Είσαι συνέχεια κουρασμένος. Οι ρίψεις είναι περισσότερο τεχνικό άθλημα.

Το τρέξιμο είναι και πιο ανταγωνιστικό;
Ναι, αν είσαι ρίπτης, αν έχεις μια κακή μέρα, πρέπει να παραμείνεις χαλαρός. Δηλαδή ανταγωνιστικός αλλά χαλαρός. Επίσης αγωνίζεσαι μόνος σου, ο κάθε αθλητής έχει τη δική του τεχνική. Και μου αρέσει που στις ρίψεις υπάρχουν διαφορετικοί σωματότυποι.

Έχεις πολύ ωραίο σώμα -που δεν είναι το σώμα που έχουμε στο μυαλό μας για αυτό το άθλημα…
Ευχαριστώ! Μου αρέσει, επίσης, να είμαι με κορίτσια και αγόρια, γιατί παίρνεις μια διαφορετική οπτική. Επίσης είναι ένα διεθνές άθλημα και τώρα έχω φίλους από όλο τον κόσμο -από την Αυστραλία, την Κροατία, την Ουγγαρία, την Κολομβία. Γνωρίζω κουλτούρες για τις οποίες δεν είχα σκεφτεί καν νωρίτερα.

Καταλαβαίνω ότι δεν είσαι ανταγωνιστικός άνθρωπος…
Μου αρέσει να ανταγωνίζομαι τον εαυτό μου.

Ίσως και ο ένας χρόνος στη στρατιωτική σχολή σού έδωσε πειθαρχία, που είναι απαραίτητη για τον αθλητισμό, έτσι δεν είναι;
Ίσως ισχύει κι αυτό, αλλά πάντα έκανα αθλητισμό, οπότε ήμουν πάντα με αθλητές. Και αν είσαι πανεπιστημιακός αθλητής, έχεις μια συγκεκριμένη νοοτροπία· δεν σε νοιάζει ιδιαίτερα αν οι άλλοι σε κριτικάρουν. Δηλαδή, πρέπει να δεχτείς την κριτική, είναι μέρος του.

Όταν μου φώναζαν στον στρατό, το συνήθισα και δεν με ενοχλεί πια. Οπότε στη δουλειά, είναι πολύ εύκολο να συνεργαστώ με τους άλλους, γιατί δεν εκνευρίζομαι εύκολα. Κάποιοι άνθρωποι που θεωρούν ότι έχουν πάντα τις σωστές απαντήσεις και δεν κάνουν ποτέ λάθος, όταν κάποιος τούς πει ότι έκαναν κάτι λάθος, θυμώνουν πολύ και χρειάζονται χρόνο για να το επεξεργαστούν. Εγώ δεν είμαι έτσι, οπότε νιώθω ότι μπορώ να μαθαίνω πιο γρήγορα και να βελτιώνομαι.

Αυτό είναι πολύ καλό και για την ψυχολογική σου υγεία, σε έναν κόσμο όπου σήμερα είναι όλοι θυμωμένοι και έτοιμοι να τσακωθούν.
Ναι, η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι σε όλο τον κόσμο.

Ειδικά αυτές τις μέρες, με τον πόλεμο που συμβαίνει και τον Τραμπ που βγαίνει και λέει όλα αυτά…

Δυστυχώς επηρεάζει τον κόσμο, παρόλο που λέει πράγματα που δεν βγάζουν καν νόημα. Λέει κάτι και μετά από δύο μέρες λέει κάτι άλλο.

Πώς αισθάνεσαι για όλα αυτά στις ΗΠΑ; Δεν θα κάνουμε πολιτική συζήτηση αλλά υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν από εκεί γιατί δεν αντέχουν.
Νομίζω ότι μεγαλώνοντας στις ΗΠΑ δεν καταλαβαίνεις πόσο επικίνδυνη είναι η ζωή, μέχρι να πας κάπου αλλού, στο εξωτερικό.

Εκεί όλα φαίνονται φυσιολογικά. Τα όπλα είναι πολύ φυσιολογικά. Για μια γυναίκα είναι πολύ φυσιολογικό να είναι σε επιφυλακή μήπως την απαγάγουν ή της κάνουν κάτι κακό στον δρόμο. Αλλά όταν πηγαίνω στην Κορέα, δεν χρειάζεται να φοβάμαι ότι θα πάθω κάτι, όπως και στην Ευρώπη.

Όταν ήρθαμε στην Ελλάδα, ο Τζορτζ οδηγούσε και κορνάριζε. Του είπα, «Τζορτζ, σταμάτα, θα μας πυροβολήσουν». Και μου απάντησε, «δεν υπάρχουν όπλα εδώ». Στις ΗΠΑ υπάρχει πολλή οργή στον δρόμο. Επίσης υπάρχουν πολλοί ψυχικά ασταθείς άνθρωποι, γιατί δεν λαμβάνουν την κατάλληλη υγειονομική φροντίδα. Οπότε μπορεί να κάνεις κάτι που αντικειμενικά δεν είναι τόσο κακό, αλλά να συναντήσεις τον λάθος άνθρωπο, τη λάθος μέρα…

Επίσης οι μαζικές δολοφονίες σε σχολεία είναι κάτι απίστευτο.
Είναι και θλιβερό γιατί ένα παιδί που ο εγκέφαλός του δεν έχει αναπτυχθεί ακόμα, έχει πρόσβαση σε όπλο. Οταν ήμουν στο σχολείο, μια φορά υπήρξε περιστατικό πυροβολισμών. Ήταν μια πολύ τρομακτική μέρα. Η αδελφή μου τώρα είναι 16 χρονών. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουν γίνει απειλές για βόμβες και όπλα. Κλείνουν όλο το σχολείο και τα παιδιά μπαίνουν κάτω από τα θρανία και κρύβονται. Στο τέλος το συνηθίζεις.

Συνηθίζουμε το κακό.
Ναι και αυτό είναι τρομακτικό, γιατί θα έπρεπε να είναι κάτι μη φυσιολογικό. Πολλοί άνθρωποι φεύγουν από την Αμερική αλλά πολλοί άλλοι δεν μπορούν να το κάνουν, γιατί δεν έχουν χρήματα. Είναι πολύ ακριβό να φύγεις από τη χώρα, οπότε δεν ξέρουν πραγματικά τι υπάρχει έξω. Όταν δεν έχεις άλλη εικόνα στο μυαλό σου, νομίζεις ότι αυτή είναι η κανονικότητα.

Πιστεύω ότι ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι ΗΠΑ έχουν δύο πολιτικά κόμματα και δεν υπάρχει τίποτα ενδιάμεσο. Έτσι υπάρχει μεγάλη πόλωση. Οι Ρεπουμπλικάνοι γίνονται πιο ακραίοι και οι Δημοκρατικοί επίσης πιο ακραίοι. Αυτό που μένει, είναι ότι οι άνθρωποι αισθάνονται ότι όλο και περισσότερο χάνουν τα δικαιώματά τους.

Πέρυσι, ο Τραμπ έκοψε πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια από τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης, για να χρηματοδοτήσει πολέμους. Υπάρχει το SNAP, που είναι ένα επίδομα για νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα, και η κυβέρνηση είπε ότι δεν θέλει να το πληρώνει, γιατί οι άνθρωποι καταχρώνται το σύστημα.

Από τους φόρους μου, 100 δολάρια πηγαίνουν στο SNAP κάθε χρόνο. Δεν με πειράζει, όμως, αν έτσι μπορεί ένα παιδί να έχει φαγητό.

Με τον αθλητισμό τι κάνεις τώρα; Εχεις σταματήσει τη δισκοβολία;
Συνεχίζω τη δισκοβολία, απλώς δεν έχω αγωνιστεί ακόμα αυτή τη σεζόν, γιατί εγώ και ο Τζορτζ παντρευόμαστε τον Μάιο.

Υπάρχει όριο ηλικίας στη δισκοβολία;
Όχι, δεν υπάρχει όριο -και αυτό είναι το ωραίο με τον στίβο γενικά. Όλοι μπορούν να αγωνιστούν. Υπάρχουν άνθρωποι με αναπηρίες που συμμετέχουν στους Special Olympics, υπάρχουν δίχρονα παιδιά που τρέχουν γύρω από τον στίβο, και υπάρχουν και κατηγορίες για άτομα 60+.

Μετά τον γάμο μας με τον Τζορτζ, στις 9 Μαΐου, θα πάρω την ελληνική μου ταυτότητα και τον Ιούνιο θα αγωνιστώ στο ελληνικό πρωτάθλημα δισκοβολίας.

Πώς γνωριστήκατε;
Γνωριστήκαμε σε μια προπόνηση στον στίβο, στο σχολείο. Είμαστε 10 χρόνια μαζί.

Πώς είναι να είσαι με κάποιον που αγωνίζεται σε τόσο υψηλό επίπεδο;
Είναι πιο εύκολο για εμάς, γιατί τον καταλαβαίνω -είμαι κι εγώ αθλήτρια. Για παράδειγμα, το μασάζ, οι περισσότεροι το βλέπουν ως πολυτέλεια, αλλά οι αθλητές το χρειάζονται, αλλιώς δεν μπορούν να αγωνιστούν. Αν δεν είχα κάνει ποτέ αθλητισμό, θα ήταν δύσκολο να το καταλάβω.

Επίσης, είμαι αρκετά κλειστός άνθρωπος και εκείνος έχει πολλή δημοσιότητα, και αυτό είναι δύσκολο. Το συνηθίζω αλλά δεν νομίζω ότι θα νιώσω ποτέ απόλυτα άνετα με αυτό.

Έχεις αδέλφια;
Δύο αδελφούς και δύο αδελφές, είμαστε μεγάλη οικογένεια.

Να υποθέσω ότι και συ θέλεις να κάνεις πολλά παιδιά;
Δεν είμαι σίγουρη για το «πολλά» αλλά, ναι, θέλω παιδιά, θα δούμε πώς θα έρθουν τα πράγματα.

Πώς διαχειρίζεσαι την ένταση που μπορεί να προκύπτει στο σπίτι, όταν ο Τζορτζ έχει χάσει έναν αγώνα;
Πρώτα απ’ όλα πηγαίνω και παρακολουθώ από κοντά όλους τους αγώνες του, ακόμα και στο εξωτερικό. Δεύτερον, ο Τζορτζ είναι πάντα ψύχραιμος, ακόμα και μετά από μια ήττα. Σπάνια εκνευρίζεται. Ξέρει καλά ότι δεν μπορείς να κερδίζεις συνέχεια. Γενικά δεν κοιτάζει ποτέ πίσω, την αμέσως επόμενη μέρα φροντίζει για το πώς θα γίνει καλύτερος.

Σου αρέσει η Ελλάδα;
Τη λατρεύω την Ελλάδα. Τις πρώτες δύο φορές που ήρθα, βέβαια, χρειαζόμουν μία προσαρμογή. Μην ξεχνάμε ότι εγώ είχα μια στρατιωτική εκπαίδευση, μετά ακολούθησα τη Νομική και εδώ τα πράγματα μου φαίνονταν λίγο «τρελά» -οι νόμοι δεν ακολουθούνται 100%.

Οι άνθρωποι όμως είναι πιο εκδηλωτικοί, πιο χαλαροί, και αυτό μου αρέσει.

Έχεις παρακολουθήσει κάποιο από τα περίφημα Halftime shows του Super Bowl;
Ναι, βέβαια. Ένα με τον Usher, ένα με τον Kendrick Lamar και άλλο ένα με τη Rihanna -ήταν πολύ καλή. Μου άρεσαν πολύ αλλά τα απολαμβάνω περισσότερο από την τηλεόραση, που μπορείς να παρακολουθήσεις ολόκληρη την παραγωγή, γιατί στο στάδιο βλέπεις μόνο από μία συγκεκριμένη πλευρά.

Ανησυχείς μήπως ο Τζορτζ τραυματιστεί σε κάποιον αγώνα;
Ναι, πολύ, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που τον ακολουθώ σε κάθε του παιχνίδι.