Η Σχεδία αποχαιρετά τον κ. Στάθη, έναν από τους πιο αγαπητούς πωλητές της

Με έναν συγκινητικό αποχαιρετισμό μέσω της σελίδας της, έκανε γνωστή την είδηση του θανάτου του κ. Στάθη το περιοδικό “Σχεδία”.

Ο κ. Στάθης, ένας από τους πιο αγαπητούς πωλητές του περιοδικού δρόμου, έφυγε από τη ζωή σκορπώντας τη θλίψη σε όσους τον γνώρισαν.

«Ο κύριος Στάθης, ο Στάθης μας, με τα μπλε μάτια, το σμαραγδένιο χαμόγελο, τη μαλαματένια καρδιά δεν θα ξαναφορέσει το κόκκινο γιλέκο, δεν θα μας ξαναδώσει καραμελίτσα βουτύρου από εκείνες με το χρυσό περιτύλιγμα και την κόκκινη αγελαδίτσα, δεν θα μας αφηγηθεί άλλες ιστορίες για τους καλούς ανθρώπους που αγοράζουν τη “σχεδία” μας» έγραψε για τον κ. Στάθη η “Σχεδία”.

Παράλληλα, επισυνάπτει το τελευταίο κείμενο όπου ο κ. Στάθης κατέθεσε τις αναμνήσεις του από τα παιδικά του χρόνια, με αφορμή το 2ο τεύχος της “μικρής Σχεδίας”.

Αναλυτικά ο συγκινητικός αποχαιρετισμός της Σχεδίας στον κ. Στάθη

«Αντίο κύριε Στάθη

Ποιος ξέρει, ίσως εκεί να ταξιδεύει, αυτή την στιγμή, ο αγαπημένος μας κ. Στάθης. Στα παράλια του Βοσπόρου. Ίσως, πάλι, να πλανάται πάνω από τα νερά της Κινέτας, όπου πλατσούριζε παιδί. Ή, ακόμη, και στις κατασκηνώσεις της Πεντέλης.

Αυτά μας έλεγε, μόλις πριν από λίγο καιρό, για τα παιδικά του χρόνια, κρατώντας το πηδάλιο, στο δεύτερο τεύχος της μικρής μας σχεδίας.

«Μου άρεσαν πολύ τα γλυκά του κουταλιού που έφτιαχνε η μητέρα, ειδικά το νεραντζάκι. Έψαχνα, λοιπόν, να βρω πού έκρυβε τα βαζάκια με τα γλυκά, αλλά δεν κατάφερνα να τα εντοπίσω», σκάλιζε ανάμεσα στο μπαούλο με το θησαυρό των αναμνήσεών του.

Ο κύριος Στάθης, ο Στάθης μας, με τα μπλε μάτια, το σμαραγδένιο χαμόγελο, τη μαλαματένια καρδιά δεν θα ξαναφορέσει το κόκκινο γιλέκο, δεν θα μας ξαναδώσει καραμελίτσα βουτύρου από εκείνες με το χρυσό περιτύλιγμα και την κόκκινη αγελαδίτσα, δεν θα μας αφηγηθεί άλλες ιστορίες για τους καλούς ανθρώπους που αγοράζουν τη «σχεδία» μας.

Είχε μέρες να φανεί και ανησυχήσαμε.

Πήγε ο Νικόλας το πρωί, να τον γυρέψει, να του χτυπήσει την πόρτα. Απέξω, ακουγόταν το ραδιοφωνάκι να παίζει ακόμη, τραγούδια τρυφερά, λυπημένα.

Τον βρήκε άψυχο, μόνο, στο διαμερισματάκι του, στον Νέο Κόσμο. Είχαν περάσει πέντε-έξι μέρες, μας είπαν οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ.

Αχ, πόσο ευχόμαστε να λέγανε την απόλυτη αλήθεια όλα αυτά που μας έλεγες, για το καλό που σου έκανε στην ψυχή σου και στο νου σου η «σχεδία» και ο κόσμος γύρω της, σε αυτήν την τελευταία στροφή της ζωής σου.

Πόσο απολάμβανες να είσαι εκεί έξω με το κόκκινο γιλέκο και να ανταλλάσσεις κουβέντες και χαμόγελα με τον κόσμο όλο.

Πόσο στενοχωριόμαστε που δεν προλάβαμε να σε κεράσουμε από το δικό μας γλυκό νεραντζάκι.

Να σε γλυκάνουμε, καλέ μας άνθρωπε, τόση χαρά που μας έδινες κάθε μέρα.

Θα σε ευχαριστούμε για πάντα για όλα αυτά που τόσο απλόχερα μας χάρισες.

Αντίο κύριε Στάθη.

ΥΓ. Στην ιστοσελίδα της σχεδίας φιλοξενείται το κείμενο με τις αναμνήσεις του Στάθη μας από τα παιδικά του χρόνια που είχε μοιραστεί μαζί μας για τη μικρή σχεδία #2. «Αν κρατούσα σήμερα ένα πηδάλιο, θα ήθελα να πάω στα παράλια του Βοσπόρου», κλείνει το κείμενο.»