Δύο χαμένα είδη ζώων επανεμφανίζονται μετά από 6.000 χρόνια

Εντοπίστηκαν δύο είδη ζώων που θεωρούνταν εξαφανισμένα εδώ και 6.000 χρόνια στη Δυτική Παπούα. Το πρώτο είναι ένα μικροσκοπικό πόσουμ με ένα ιδιαίτερα μακρύ δάχτυλο σε κάθε χέρι, ενώ το δεύτερο είναι ένας μαρσιποφόρος σκίουρος (ring-tailed glider) με ουρά που του επιτρέπει να κρατιέται από τα κλαδιά.

Αν και ο εντοπισμός ενός είδους που θεωρούνταν εξαφανισμένο αποτελεί σπάνιο γεγονός, η ανακάλυψη δύο ειδών ταυτόχρονα είναι πραγματικά “αξιοσημείωτη”, σύμφωνα με τους επιστήμονες που παρουσίασαν την έρευνά τους την Παρασκευή στο περιοδικό Records of the Australian Museum.

Το πρώτο είδος που επανεμφανίστηκε ήταν το πυγμαίο μακρυδάκτυλο πόσουμ, ένα ριγέ μαρσιποφόρο βάρους περίπου 200 γραμμαρίων, το οποίο θεωρείται ότι εξαφανίστηκε από την Αυστραλία κατά τη διάρκεια της Εποχής των Παγετώνων.

Σύμφωνα με το BBC, ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του είναι το τέταρτο δάχτυλο σε κάθε χέρι, το οποίο έχει διπλάσιο μήκος από τα υπόλοιπα. Αυτή η ανατομική ιδιαιτερότητα επιτρέπει στο πόσουμ να ανασύρει από το εσωτερικό των δέντρων προνύμφες εντόμων, οι οποίες αποτελούν και τη βασική πηγή της τροφής του.

Το δεύτερο είδος είναι ένας σκίουρος που ζει στις κουφάλες ψηλών δέντρων.

 

Οι ανακαλύψεις αυτές υπήρξαν αποτέλεσμα μιας επίπονης έρευνας. Οι επιστήμονες συνέθεσαν τα κομμάτια ενός περίπλοκου παζλ, εξετάζοντας εξονυχιστικά απολιθώματα δεκαετιών, σπάνιο φωτογραφικό υλικό και παλαιά δείγματα από συλλογές, προτού οργανώσουν αποστολές στις δυσπρόσιτες περιοχές της Νέας Γουινέας.

Επικεφαλής της προσπάθειας ήταν ο Tim Flannery, μιας εμβληματική μορφή της αυστραλιανής επιστήμης, και ο κορυφαίος ζωολόγος, Kris Helgen. Οι δυο τους, μαζί με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Παπούα, αναζήτησαν τις κρίσιμες απαντήσεις στη συλλογική μνήμη των πρεσβύτερων των φυλών Tambrauw και Maybrat. Πρόκειται για κοινότητες που ήρθαν σε επαφή με τον σύγχρονο κόσμο μόλις τη δεκαετία του 1960 και διατηρούν μέχρι σήμερα μια αδιάρρηκτη, οργανική σχέση με το παρθένο οικοσύστημα της περιοχής.

Η ταυτοποίηση των ειδών δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τη βοήθειά τους, σύμφωνα με τη Rika Korain, μια γυναίκα Maybrat και επίσης συν-συγγραφέα της μελέτης.

«Είναι πολύ παραδοσιακοί άνθρωποι», πρόσθεσε ο Flannery, και θεωρούν τον σκίουρο τόσο ιερό που «όχι μόνο δεν τον κυνηγούν, αλλά ούτε καν αναφέρουν το όνομά του».

Ωστόσο, ο βιότοπος των σκίουρων απειλείται όλο και περισσότερο από την υλοτομία στην περιοχή, ανέφερε ο Flannery.

Αυτή η απειλή κινητοποίησε επιστήμονες και περιβαλλοντικές οργανώσεις, οι οποίοι ξεκίνησαν έναν αγώνα για την κατοχύρωση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων των δασών στους ιθαγενείς. Στόχος είναι να διασφαλιστεί νομικά ότι καμία υλοτομική δραστηριότητα δεν θα μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη ρητή συγκατάθεση των τοπικών κοινοτήτων, θωρακίζοντας έτσι το μέλλον αυτών των μοναδικών ειδών.