Έλληνας από την Βενεζουέλα στο NEWS 24/7: “Ο κόσμος δεν ξέρει τι γίνεται και φοβάται”

Ο 88χρονος Σπύρος Χατζηκωνσταντής κατοικεί μόνιμα στην Βενεζουέλα από το 1956 και είχε υπάρξει για πάρα πολλά χρόνια πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας της μακρινής λατινοαμερικάνικης χώρας με πολύ μεγάλη δράση.

Όπως παρατηρεί, η Βενεζουέλα για την οποία είχε μεταναστεύσει τόσα χρόνια πριν, εδώ και δεκαετίες έχει ξεθωριάσει. Η άλλοτε πλούσια χώρα στην οποία συνέρεαν μετανάστες από κάθε γωνιά της Γης για να φτιάξουν μια καλύτερη ζωή πλέον έχει δώσει την θέση της σε μια χώρα βυθισμένη στην φτώχεια και την κρίση.

«Παλιά με την σύνταξή σου μπορούσες να γεμίσεις το ψυγείο του μήνα και σου περίσσευαν και λεφτά για να αγοράσεις και ένα ρουμι. Πλέον, τα πράγματα δεν είναι έτσι, η σύνταξη μου ισοδυναμεί σε 0,40 δολάρια με την οποία δεν μπορώ να αγοράσω σχεδόν τίποτα», λέει.

Χτες το βράδυ όταν κοιμόταν στο σπίτι του στο Καράκας, άκουσε μια δυνατή βροντή αλλά θεώρησε ότι είχε πιάσει καταιγίδα. Μόνο όταν ξύπνησε το πρωί, έμαθε περί τίνος πρόκειται. Είχε ακούσει και αυτός, όπως όλοι στην βενεζολάνικη πρωτεύουσα, τον εκκωφαντικό θόρυβο των βομβαρδισμών που έγιναν.

Όπως περιγράφει την στιγμή που μιλήσαμε, λίγη ώρα πριν τις ανακοινώσεις του προέδρου Τραμπ, στην πρωτεύουσα επικρατεί ηρεμία. Οι περισσότεροι που κατοικούν στην πρωτεύουσα είναι στα σπίτια τους κλειδωμένοι και περιμένουν με αγωνία να μάθουν τι θα συμβεί.

«Στο δρόμο κυκλοφορούν μόνο κάποιοι οπλισμένοι της πολιτοφυλακής, ο κόσμος δεν ξέρει τι γίνεται και φοβάται να βγει. Εδώ ο κόσμος είναι ειρηνικός και καλόκαρδος, δεν θέλει φασαρίες», τονίζει στην κουβέντα μας.

Όπως περιγράφει ο ίδιος αυτή την στιγμή κυριαρχεί μια αγωνία και αβεβαιότητα για το τι θα συμβεί αλλά παράλληλα όπως παρατηρεί στην πολυκατοικία όπου ζει, οι περισσότεροι έχουν και μια συγκρατημένη χαρά.

Είναι άλλωστε ένα γενικότερο συναίσθημα που έχει κυριεύσει την χώρα αυτή την στιγμή. «Εδώ και πολλά χρόνια είναι συνηθισμένο στην πρωτεύουσα και σχεδόν σε όλη την χώρα, να μην έχουμε ρεύμα για πάρα πολλές ώρες. Το νερό μπορεί να έρθει για μερικές ώρες μια φορά την εβδομάδα και όλοι τρέχουν να γεμίσουν κουβάδες για να έχουν νερό για αργότερα», αφηγείται περιγράφοντας την εξαθλίωση που ζουν χιλιάδες Βενεζολάνοι καθημερινά, για πολλά χρόνια. «Γι’ aυτο έχουν φύγει όλοι οι νέοι στο εξωτερικό» καταλήγει.

Ο διχασμός των συναισθημάτων αλλά και στην κοινωνία είναι εμφανής όχι μόνο στα λόγια όσων κατοικούν στην χώρα αλλά και με μια σύντομη διαδικτυακή βόλτα: από την μία κάποιοι νιώθουν ότι ήρθε το τέλος της δικτατορίας του Μαδούρο, αλλά από την άλλη έρχεται κάτι άγνωστο που δεν γνωρίζουν πως θα εξελιχθεί.