Ειδικός εξηγεί γιατί είναι τόσο φθηνά τα gadgets στην γνωστή κινεζική πλατφόρμα

Μέσα στις ατελείωτες επιλογές που μας προσφέρει το διαδίκτυο, για τις αγορές μας, υπάρχουν και κάποιες πλατφόρμες που λειτουργούν στη λογική του “ό,τι πάρεις 100”.

Μια είναι ο κύριος προορισμός, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να της έχει επιβάλει αυστηρά μέτρα «λόγω ανησυχιών σχετικά με παράνομα, μη ασφαλή προϊόντα και χειριστικά, εθιστικά σχέδια». 

Εμείς, όπως και όλος ο κόσμος, συνεχίζουμε να ψωνίζουμε σαν να είμαστε δισεκατομμυριούχοι, όπως είναι το moto της εταιρείας που μολονότι πουλάει πολύ φθηνά, είχε μεικτά έσοδα για το 2024, της τάξης των 59.71 δισεκατομμυρίων ευρώ, με 416.5 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες κάθε μήνα.

Πώς μπορεί ο κινεζικός προορισμός για οικονομικά προϊόντα είναι τόσο φθηνός;

Την απάντηση τη δίνει ο ειδικός στην αλυσίδα εφοδιασμού και την επεκτασιμότητα των επιχειρήσεων, Aaron Alpeter, ο οποίος εξήγησε στο Wired πώς μπορεί και συντηρείται η -κατ εξοχήν- πλατφόρμα που παίρνουμε 10 πράγματα και δίνουμε… 10 ευρώ.

«Η Κίνα και τα κινεζικά εργοστάσια παράγουν τα πάντα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, για δυτικά brands. Οι άνθρωποι ήθελαν κάτι που “δηλώνει” ποιότητα, κάτι που τους ήταν οικείο. Μολονότι παραγόταν εξ ολοκλήρου στην Κίνα, αν είχαν το logo των γνωστών δυτικών εταιρειών, αισθάνονταν καλύτερα.

Αυτό που έκανε το Τ δεν είναι ακριβώς χώρος πώλησης διαφόρων ειδών, αλλά πλατφόρμα συγκέντρωσης ζήτησης. Πηγαίνουν σε αυτά τα εργοστάσια και λένε “θέλουμε να διασφαλίσουμε τη λειτουργία της κατασκευαστικής γραμμής σου” και μετά αποκτούν πελάτες, έχουν gamification (κάνουν μια “σοβαρή” διαδικασία να μοιάζει με παιχνίδι), κι έσι είναι σε θέση ουσιαστικά να πουλήσουν αυτήν την πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα.

Το σημείο κλειδί είναι πως οι παραγωγοί σκέφτονται ότι “αντί να χάσω χρήματα, κρατώντας το εργοστάσιο τους σε αδράνεια, μπορώ να κερδίσω έστω 1 δολάριο, πουλώντας ένα μαραφέτι, θα το κάνω αυτό όλη μέρα, κάθε μέρα”.

Αυτά που προσφέρει η πλατφόρμα, αλλάζουν από καιρού εις καιρόν. Αυτό σημαίνει πως τα εργοστάσια με την πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα μπαίνουν στη διαδικασία να παράγουν διάφορα πράγματα και να δηλώνουν την ποσότητα που έχουν διαθέσιμη. Μετά αναλαμβάνει η πλατφόρμα να τσεκάρει και να τιμολογήσει αναλόγως, ώστε να διασφαλίσει ότι θα “κινηθεί” το απόθεμα».

Γενικά, η συγκεκριμένη πλατφόρμα είναι εκπληκτικό case study, ως προς το πώς ένα σύγχρονο κινεζικό (κατ’ αρχάς) brand, έχει κερδίσει τους Δυτικούς καταναλωτές, προκειμένου να λύσει το θέμα της πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας που θα είχε η Κίνα, στην περίπτωση που εξαρτώταν πλήρως από τα δυτικά brands.

Όταν αγοράζω ένα ζευγάρι γάντια για 90 cents, η πιθανότητα να έχει αυτό το εργοστάσιο τους καλύτερους εργασιακούς νόμους, τα καλύτερα προϊόντα, την καλύτερη ικανότητα βιωσιμότητας, πιθανότατα δεν είναι 100%».

Κάτι άλλο που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι «το οικοσύστημα αυτών των εργοστασίων είναι εξαιρετικά ανταγωνιστικό. To παιχνίδι είναι ποιος θα “σπρώξει” περισσότερα προϊόντα προς τα έξω.

Αν το προϊόν σταματήσει να “βγαίνει” προς τα έξω, χάνουν λεφτά. Έτσι, θα κάνουν τα πάντα, ώστε να διασφαλίσουν πως τα εργοστάσια τους θα συνεχίσουν να λειτουργούν και να επιβιώνουν».

Έχει, όντως, βελτιωθεί η ποιότητα των κινεζικών προϊόντων;

Όπως είπε ο ειδικός, όταν τα μάτια μας έβλεπαν “Made in China” σε κάποιο προϊόν, ο εγκέφαλος έκανε τον συνειρμό πως πρόκειται για κάτι χαμηλότερης ποιότητας.

Αυτό εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα, για κάποια προϊόντα, αλλά οι Κινέζοι έχουν εξελίξει το παιχνίδι τους, καθώς ένα πολύ μεγάλο μέρος της δυτικής αγοράς εξαρτάται απόλυτα από εκείνους.

«Για αυτό και πολλά μεγάλα brands προμηθεύονται μόνο από την Κίνα», λέει ο Alpeter, «όταν βλέπουμε πως κάτι προέρχεται από τη Γαλλία ή την Ιταλία, είναι φυσιολογικό να υποθέτουμε πως είναι καλύτερο» από εκείνο που “λέει” πως έρχεται από την Κίνα.

«Αυτό έχει να κάνει με τη ψυχολογία, είναι θέμα του branding», ώσπου προέκυψαν οι μεγάλοι δασμοί του Ντόναλντ Τραμπ και τα κινεζικά εργοστάσια ενημέρωσαν τι ακριβώς παράγουν. Ήταν ό,τι χρησιμοποιούμε και φοράμε. Από όπου και αν προέρχεται.

«Αν δεν είχε αρχίσει ο “πόλεμος των δασμών” αυτό θα είχε παραμείνει μυστικό».

Τι θα έμενε, αν όσα κατασκευάζονται στην Κίνα εξαφανίζονταν από τη Δύση;

«Θα σας δώσω την απάντηση σε τρεις “κάδους”. Στον ένα είναι τα προϊόντα που θα συνέχιζαν να έρχονται από την Κίνα και στα οποία δεν θα είχαμε πρόσβαση. Είναι πράγματα, όπως ηλεκτρονικές συσκευές ευρείας χρήσης και δεν αναφέρομαι μόνο στα κινητά, αλλά και στις μπαταρίες, τους φορτιστές, καλώδια κλπ.

Yπάρχει τόσο μεγάλη πυκνότητα και κεφαλαιακή αποδοτικότητα που απαιτείται για την παραγωγή τους σε μεγάλη κλίμακα, που δεν μπορείς απλώς να αγοράσεις αυτό το εργοστάσιο επειδή είναι ένα ολόκληρο οικοσύστημα κατασκευαστών που θα λείπει.

Ο δεύτερος “κουβάς”, που είναι και ο μεγαλύτερος, είναι των προϊόντων που δεν παράγονται 100% στην Κίνα, αλλά εκεί παράγοντα σημαντικά υποσυστατικά και πρώτες ύλες που έρχονται από εκεί.

«Μολονότι το Βιετνάμ, η Ινδία και το Μπαγκλαντές παράγουν πολλά ρούχα και παπούτσια, εξαρτώνται από την εφοδιαστική αλυσίδα της Κίνας. Χωρίς αυτήν, η τιμή θα θα αυξανόταν κατά 80 έως 100%».

Ο τρίτος “κουβάς” περιέχει πράγματα που ήδη παράγουν ή μπορούν να παράγουν οι ΗΠΑ κι έτσι δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Αφορούν πράγματα για την άμυνα, το διάστημα, όπλα, πράγματα που είναι κατά ένα μεγάλο μέρος, αυτόματα και δεν απαιτούν πολλή εργασία -μόχθο».