Γιατί γελούν σατανικά όλοι οι κακοί σε ταινίες και σίριαλ
Διαβάζεται σε 3'
To σατανικό γέλιο των “κακών” έκανε την πρώτη του εμφάνιση το ’30. Εδραιώθηκε πολύ σύντομα, γιατί… μιλάει στη ψυχή μας.
- 13 Ιανουαρίου 2026 08:40
Υπάρχει ένα κοινό μεταξύ όλων των “κακών” των τηλεοπτικών σειρών και κινηματογραφικών ταινιών, από την Cruella De Vil, τον Darth Vader, τον Thanos και τον Δρακουμέλ έως τον Hannibal Lecter, τον Freddy Krueger και τον Jocker.
Έχουν ένα περίπλοκο ιστορικό, που τους έκανε να είναι όπως είναι. Ίσως δηλαδή, να σου έγιναν και για κάποια δευτερόλεπτα, συμπαθείς.
Ένα άλλο κοινό είναι πως έχουν ιδιαίτερο γέλιο. Όλοι οι “κακοί” που έχουμε δει ποτέ σε οθόνη, γελούν σατανικά. Κάποιοι, σχεδόν υστερικά.
Προφανώς και δεν πρόκειται για κάτι τυχαίο. Το φαινόμενο πρωτοεμφανίστηκε στις ταινίες του ‘30, όπως το Frankenstein (όπου “τρελοί επιστήμονες” γελούσαν υστερικά) και εδραιώθηκε πολύ γρήγορα, με την επιστήμη να το στηρίζει.
Τι εννοούμε;
Η επιστημονική ανάλυση της εξελικτικής ψυχολογίας εξηγεί πως το “σατανικό” γέλιο των κακών είναι σημάδι ψυχοπαθητικού σαδισμού και χαιρεκακίας.
Η πολλαπλή χρησιμότητα του σατανικού γέλιου
Σε δημοσίευση μελέτης με τίτλο “Η Λειτουργία του Κακού Γέλιου”, στο Journal of Popular Culture, το 2018 εξηγείται πως «το στερεότυπο είναι ένα βασικό στοιχείο της μυθοπλασίας επειδή έχει μια σαφή λειτουργία.
Είναι ένας τρόπος έκφρασης, ώστε να γίνει ορατή και αισθητή η κακή νοοτροπία του κακού χαρακτήρα».
Όπως αναφέρεται στην εργασία «τα γραφικά του πρώτου Super Mario, δεν μπορούσαν να προκαλέσουν συναισθηματική αντίδραση στους παίκτες, έως ότου ο Boswer απέκτησε το σατανικό του γέλιο και εδραιώθηκε η μάχη καλού vs κακού.
«Αυτή είναι η μόνη επικοινωνιακή χειρονομία που προσφέρεται σε αυτούς τους αόριστα ανθρωπομορφικούς, εικονοστοιχειωμένους αντιπάλους, και κάνει τη δουλειά της
«Μελέτες έχουν δείξει πως Δύσκολα κάποιος μπορεί να προσποιηθεί όταν γελάει, λόγω των ακούσιων μυϊκών ταλαντώσεων, καθιστώντας το αξιόπιστο δείκτη γνήσιας ευχαρίστησης στον πόνο των άλλων».
Ο συγγραφέας της δημοσίευσης, ψυχολόγος Jens Kjeldgaard-Christiansen είχε τονίσει και ότι «οι κινηματογραφιστές χρησιμοποιούν διαισθητικά αυτό για να αποκαλύψουν με σαφήνεια κίνητρα, σε αντίθεση με τον διφορούμενο διάλογο».
Το υστερικό γέλιο επιβεβαιώνει λοιπόν, την κακία του ήρωα και την απεριόριστη χαρά που νιώθει για τις πράξεις του, που προκαλούν βάσανα σε άλλους. «Αναδεικνύει την ανωτερότητά τους, χλευάζει τους ήρωες και δημιουργεί ένταση κατά τη διάρκεια αποδράσεων ή αποκαλύψεων».
Επίσης, το κανονικό γέλιο είναι σήμα κοινωνικού δεσμού.
Το γέλιο ενός “κακού” «δημιουργεί δυσφορία, φόβο και ανησυχία στο κοινό, προκαλώντας πρωτόγονα ένστικτα. Το γέλιου του “κακού” δείχνει στο κοινό ότι έχει δίκιο να τον μισεί».
