Μήπως τελικά πρέπει να λες περισσότερα; Πώς το oversharing μπορεί να είναι ωφέλιμο

Δεν υπάρχει τίποτα πιο εξουθενωτικό από αυτή την ξαφνική, ενοχλητική αναπαράσταση στο μυαλό σου, την ώρα που προσπαθείς να κοιμηθείς, όπου θυμάσαι τον εαυτό σου να αναλύει στο αφεντικό σου -πάνω από ένα ποτήρι κρασί- το πώς η γιαγιά σου μέθυσε τα Χριστούγεννα και σκόνταψε στο χαλί.

Το oversharing (η τάση να μοιραζόμαστε υπερβολικά πολλές προσωπικές πληροφορίες) έχει κακό όνομα. Από τις λεπτομέρειες του Πρίγκιπα Χάρι στο Spare για τα κρυοπαγήματα στα απόκρυφα σημεία του, μέχρι τον Νορβηγό Ολυμπιονίκη που ομολόγησε ζωντανά στην τηλεόραση ότι απάτησε την κοπέλα του, οι «εκτός σεναρίου» εξομολογήσεις συχνά αντιμετωπίζονται με σκληρή κριτική.

Ωστόσο, η Leslie John, καθηγήτρια του Χάρβαρντ, έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα. Μιλώντας στο Independent, εξηγεί γιατί το να “ανοίγουμε τα χαρτιά μας” μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά για τις φιλίες, την καριέρα, ακόμα και την υγεία μας.

«Κρατάμε πράγματα μέσα μας επειδή είναι ριψοκίνδυνο…Όταν αποκαλύπτουμε κάτι προσωπικό, συχνά νιώθουμε ότι λούσαμε τον εαυτό μας με βενζίνη, ανάβοντας ένα σπίρτο», εξηγεί η John. Στην πραγματικότητα όμως, ο συνομιλητής μας τείνει να μας εμπιστεύεται περισσότερο.

Ακόμα και στον εργασιακό χώρο, οι μελέτες της John διαπίστωσαν ότι το 85% των εργαζομένων έλκονταν περισσότερο από συναδέλφους που κρατούσαν επώδυνα ειλικρινή ημερολόγια παρά από εκείνους που παρέμεναν κλειστοί.

Παράλληλα, οι ηγέτες που μίλησαν ανοιχτά για τις ατέλειές τους, όπως ο φόβος για την έκθεση στο κοινό ή οι παλαιότερες επαγγελματικές απορρίψεις, ενέπνευσαν περισσότερο τις ομάδες τους και κέρδισαν την εμπιστοσύνη τους.

Στον τομέα των σχέσεων, η διστακτικότητα εμποδίζει ολόκληρες γενιές από το να βρουν το ιδανικό ταίρι τους. Τα στοιχεία της έκθεσης του Hinge για το 2025 αποκαλύπτουν ένα εντυπωσιακό παράδοξο: Παρόλο που το 84% της Gen Z δηλώνει ότι διψά για ουσιαστική επικοινωνία, οι νέοι έως 29 ετών εμφανίζονται κατά 36% πιο συγκρατημένοι σε σχέση με τους millennials στο να ανοίξουν μια “βαθιά” συζήτηση στο πρώτο ραντεβού. Το αποτέλεσμα; Μια ολόκληρη γενιά παγιδεύεται στην επιφάνεια, χάνοντας την ευκαιρία για την ουσιαστική σύνδεση που η ίδια αναζητά.

«Το νούμερο ένα πράγμα που εξετάζουμε όταν εξομολογούμαστε για κάτι, είναι οι κίνδυνοι της αποκάλυψης», λέει η John. «Όταν λέμε κάτι αμήχανο, μπορούμε να δούμε στο πρόσωπο του άλλου την αντίδραση και προσηλωνόμαστε υπερβολικά σε αυτό. Αυτό που δεν βλέπουμε, όμως, είναι οι χαμένες ευκαιρίες όταν αποφασίζουμε να μην αποκαλύψουμε τίποτα. Σχεδόν κανείς δεν σκέφτεται το κόστος της απόκρυψης. Είναι μια χαμένη ευκαιρία και το αόρατο εμπόδιο που μπορεί να μας στερήσει μια προαγωγή, μια βαθιά φιλία ή ακόμα και τον σύντροφο της ζωής μας.»

Αυτό, φυσικά, είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις – αλλά η John έχει τέσσερα βήματα για να το κάνει ευκολότερο, ακόμα και για τον πιο συγκρατημένο ή αγχώδη συνομιλητή:

• Κάντε μια ανασκόπηση της ημέρας: Εντοπίστε πού χάνετε ευκαιρίες να μοιραστείτε κάτι.
• Υπολογίστε το κόστος της σιωπής: Αν δεν μιλήσετε, τα συναισθήματα θα βγουν με τη μορφή παθητικής επιθετικότητας.
• Ξεκινήστε με μικρά βήματα: Δεν χρειάζεται να πείτε τα πάντα με τη μία. Μοιραστείτε απλώς λίγα περισσότερα από το συνηθισμένο.
• Κάντε ερωτήσεις: Αν ο άλλος δεν «τσιμπήσει», ρωτήστε τον κάτι. Οι άνθρωποι λατρεύουν να μιλούν για τον εαυτό τους και εκλαμβάνουν την ερώτηση ως φροντίδα, όχι ως αδιακρισία.