Πόσοι κεραυνοί πέφτουν στη Γη κάθε δευτερόλεπτο

Κάθε δευτερόλεπτο “πέφτουν” κατά μέσο όρο στην επιφάνεια τη Γης από 40 έως 60 αστραπές, σύμφωνα με νεότερα δεδομένα που έχουν δημοσιεύσει πηγές όπως η NASA και καταρρίπτουν τους 100, αριθμός που “έδιναν” παλαιότερες εργασίες.

Επειδή μπορεί να έχουν περάσει χρόνια από τότε που πηγαίνατε σχολείο, ίσως να έχετε ξεχάσει αυτά που διαβάσατε, για την αστραπή (προσδιορίζεται ως η φωτεινή λάμψη που βλέπουμε στον ουρανό και συμβαίνει μεταξύ νεφών ή στο εσωτερικό ενός νέφους), τον κεραυνό (είναι η ηλεκτρική εκκένωση που “χτυπάει’ το έδαφος, από ένα σύννεφο) και τη βροντή (ακολουθεί τη λάμψη, λόγω της απότομης διαστολής του αέρα) και για αυτό τα θυμίζουμε.

Ευτυχώς για όλους μας, από όσες λάμψεις (αστραπές) βλέπουμε σε μια καταιγίδα, μόνο το 1/5 είναι κεραυνοί που “πέφτουν” στο έδαφος.

Πώς υπολογίζεις πόσο μακριά είσαι από έναν κεραυνό

Η συχνότητα των κεραυνών ποικίλλει ανάλογα με την εποχή και την περιοχή. Κυμαίνεται από 40 έως 60, ανά δευτερόλεπτο.

Οι περισσότερες κεραυνοί στις τροπικές περιοχές, ιδιαίτερα κοντά στον Ισημερινό, με τη λίμνη Μαρακαΐμπο στη Βενεζουέλα να κατέχει ρεκόρ υψηλής συχνότητας.

Όπως ξέρεις, ο ήχος ταξιδεύει πιο αργά από το φως. Όταν λοιπόν, δεις μια αστραπή, άρχισε να μετράς τα δευτερόλεπτα μέχρι τη βροντή. Διαίρεσε με το 3 και έχεις τα χιλιόμετρα της απόστασης σου από αυτό που πρέπει να αποφύγεις -και ακούγεται τόσο κοντά.

Πώς “βγαίνουν” τα μαθηματικά των κεραυνών;

Σύμφωνα (και) με τη NASA, οποιαδήποτε στιγμή είναι ενεργές παγκοσμίως, περισσότερες από 2.000 καταιγίδες. «Οι διαστημικές πλατφόρμες παρατήρησης κεραυνών της NASA, όπως ο Οπτικός Ανιχνευτής Μεταβατικών Σημάτων (OTD) και οι Αισθητήρες Απεικόνισης Κεραυνών (LIS), έχουν συμβάλει καθοριστικά στη βελτίωση της κατανόησής μας για το πόσο συχνά συμβαίνουν κεραυνοί παγκοσμίως».

Μελέτες υποστηρίζουν πλέον ότι ο παγκόσμιος ρυθμός λάμψεων ανά δευτερόλεπτο, κυμαίνεται από 35 -κατά τη διάρκεια του χειμώνα στο βόρειο ημισφαίριο- έως 55 λάμψεις -κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στο βόρειο ημισφαίριο- λάμψεις.

Οι εκτιμήσεις αναφέρουν πως κάθε χρόνο σκοτώνονται περίπου 24.000 άνθρωποι από κεραυνούς και τραυματίζονται περί τους 240.000.

Κάθε κάτοικος αυτού του πλανήτη έχει μια στις 60.000 πιθανότητες να τον χτυπήσει κεραυνός, στη διάρκεια της ζωής του.

Κεραυνούς προκαλούν ακόμα και οι πιο αδύναμες καταιγίδες.

Στην Ελλάδα έχει καταγραφεί μεγαλύτερη συχνότητα πτώσης κεραυνών στις οροσειρές της Πίνδου και της Ροδόπης.

Πολλές ορεινές περιοχές δέχονται κεραυνούς πάνω από 20 ημέρες ετησίως.

Με την κλιματική αλλαγή, οι κεραυνοί γίνονται πιο συνηθισμένοι, με τους επιστήμονες να εξηγούν πως ακόμα δεν έχουν κατανοήσει πλήρως το φαινόμενο, ωστόσο εικάζουν πως καθώς το κλίμα θερμαίνεται, υπάρχουν περισσότεροι υδρατμοί στον αέρα και αυτό -λογικά- οδηγεί σε περισσότερες καταιγίδες. Υπάρχουν και στοιχεία που υποστηρίζουν αυτήν τη θεωρία.

Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με το New Scientist, μελέτες για δασικές πυρκαγιές που προκαλούνται από κεραυνούς δείχνουν ότι έχουν αυξηθεί κατά 2 έως 4% τα τελευταία 40 χρόνια.

Γιατί… χρειάζονται οι κεραυνοί

Έρευνες εξηγούν πως οι κεραυνοί δεν είναι απλώς ένα ατμοσφαιρικό φαινόμενο. Παίζουν κρίσιμο ρόλο στη διατήρηση της ισορροπίας των οικοσυστημάτων, βοηθώντας στη δέσμευση του αζώτου στο έδαφος.

Κάθε χτύπημα μπορεί να φτάσει σε θερμοκρασίες υψηλότερες από την επιφάνεια του ήλιου, δημιουργώντας κρουστικά κύματα που ακούμε ως βροντές.

Όπως αναφέρει η NASA «ο κεραυνός είναι η ηλεκτρική εκκένωση στην ατμόσφαιρα που μπορεί να συμβεί μεταξύ των νεφών, του εδάφους ή στον ίδιο τον αέρα.

Η ατμόσφαιρα είναι ένας μονωτής μεταξύ θετικά και αρνητικά φορτισμένων περιοχών μέσα στα νέφη ή μεταξύ των νεφών και του εδάφους. Όταν συσσωρευτεί αρκετό φορτίο, η μονωτική ικανότητα της ατμόσφαιρας ξεπερνιέται και συμβαίνει μια γρήγορη ηλεκτρική εκκένωση, που έχει ως αποτέλεσμα την αστραπή.

Η έντονη λάμψη φωτός που παρατηρούμε είναι το χτύπημα επιστροφής και είναι ένα από τα τελευταία γεγονότα που συμβαίνουν στον κύκλο ζωής μιας αστραπής.

Αυτό το χτύπημα επιστροφής μπορεί να έχει θερμοκρασία της τάξης των 30.000 βαθμών Κελσίου. Αυτή η ακραία θερμότητα διαστέλλει γρήγορα τον αέρα γύρω του, δημιουργώντας το κρουστικό κύμα που παράγει βροντές».

Δηλαδή, η φύση δεν έχει κάτι το παραμικρό, από τύχη.