Λάικ – ντισλάικ: Από τα συλλαλητήρια των Τεμπών στη λαμπάδα της Λιόλιου

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Ραντεβού στο Σύνταγμα, ένας Αρχιτέκτονας και ένας επαναστάτης Χούλιο Τόνγκα για τη Γεωργία Οικονόμου

Το ραντεβού όλων ειναι το Σάββατο στις 12.00 στο Σύνταγμα. Εκεί δε θα φωνάξουμε απλώς για την απονομή δικαιοσύνης, θα φωνάξουμε για την αποδοχή των ευθυνών αυτών που κρύβονται πίσω από τα λάθη την αδιαφορία της Πολιτείας. Φοιτητές και μαθητές την Πέμπτη ξαναέγραψαν τα ονόματα των νεκρών στον Άγνωστο Στρατιώτη, διατρανώνοντας την άρνηση του κράτους να αναλάβει ευθύνες.  Η απονομή ευθυνών δεν είναι μια επιλογή, είναι η μοναδική προϋπόθεση για να αποκατασταθεί η έννοια του δικαίου σε μια χώρα που πνίγεται στην αδιαφορία και την παρακμή.

Είδα τον Αρχιτέκτονα με τον Γιώργο Παπαπαύλου και ενθουσιάστηκα με το κείμενο της Φώφης Τρέζου. Μια τραγική κωμωδία που αποκαλύπτει τη σύγχρονη πραγματικότητα του ανθρώπου, εγκλωβισμένου ανάμεσα στην αδήριτη ανάγκη ελέγχου και τη βία της τελειότητας. Μια αλληγορία για την εξουσία, που αγγίζει την τέχνη ως απόλυτη αυθεντία, τον δημιουργό ως ανεξέλεγκτο άρχοντα και τον χώρο ως ζωντανό οργανισμό που απαιτεί υποταγή. Εξαιρετικός ο Γιώργος Παπαπαύλου.

Τη χάρηκα και μάλιστα πάρα πολύ την «Συναρπαστική Εξέγερση του Χούλιο Τόγκα», σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαγουλιώτη και κείμενο Suyako. Ίσως το καλύτερό του έργο – αιχμηρό, αστείο και βαθιά πολιτικά ανήσυχο, που καταφέρνει να αναλύσει την ελληνική πραγματικότητα με μια παγκόσμια θεατρική γλώσσα, χωρίς να ζητάει συγχώρεση. Η παράσταση δεν κρύβεται, δεν κάνει πως είναι εκτός συστήματος – αντίθετα, αναγνωρίζει την εμπλοκή της με το ίδιο το καθεστώς και γι’ αυτό αποκτά αξία. Εξαιρετικός ο Δημήτρης Δρόσος σε έναν αγνώριστο ρόλο, και ο Άρης Μπαλής, όπως πάντα, καταπληκτικός..

Το Σάββατο που μας πέρασε ο δρόμος με έβγαλε στον κήπο του Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών. Ένιωσα σαν να έχω τηλεμεταφερθεί σε κάποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Εκεί είχε στήσει τα όργανά του ένας μουσικός και γύρω του μαζεύτηκαν μαθητές από ένα σχολείο του εξωτερικού και όλοι μαζί τραγουδούσαν αγκαλιά διάφορα τραγούδια λες και ο χρόνος είχε σταματήσει….

Επιτέλους και μία πολύ ωραία σειρά! Ο λόγος για το “Αυριο” στην ΕΡΤ που σκηνοθετεί ο Γιώργος Γκιγκαπέππας και πρωταγωνιστουν ο Χρήστος Λούλης και η Στεφανία Γουλιώτη. Δείτε την.

Γαρμπή-Σχοινάς σε σύμβουλο γάμου και ΚΑΡΠΑ σε γλάρο για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Το ντισλάικ της εβδομάδας πάει στην ουσιαστική πρόοδο που ΔΕΝ έχει γίνει 3 χρόνια μετά την τραγωδία στα Τέμπη και το λάικ πάει στις εκδηλώσεις που σημαίνουν ότι τουλάχιστον ο κόσμος στέκει ακόμα δίπλα στους συγγενείς που “κάνουν μεγάλη προσπάθεια να αναδείξουν τις πραγματικές αιτίες που οδήγησαν στο Έγκλημα και όλους τους ενόχους, όσο ψηλά και αν βρίσκονται!” όπως αναφέρει και η ανακοίνωση του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών. Το Σάββατο στις 12.00 στο Σύνταγμα.

Αφιερωμένο στα θύματα των Τεμπών είναι το νέο απόλυτα καταγγελτικό τραγούδι των String Demons, με αφορμή την συμπλήρωση 3 χρόνων από το τραγικό δυστύχημα. Άκουσέ το εδώ…

Στην έκθεση της Φρίντα Κάλο στον Ελληνικό Κόσμο υπήρχε μια μικρή Sliding Doors λεπτομέρεια που δεν θυμόμουν για το δυστύχημα. Σε βιογραφίες -κυρίως στη μελέτη της Hayden Herrera – αναφέρεται ότι η Κάλο είχε επιβιβαστεί σε ένα άλλο λεωφορείο με τον τότε σύντροφό της, αλλά κατέβηκαν επειδή εκείνη είχε ξεχάσει κάπου την ομπρέλα της και ήθελε να την ψάξει. Πήραν το επόμενο λεωφορείο το οποίο και συγκρούστηκε με το τραμ. Η ίδια, αργότερα, το αφηγήθηκε σαν κομβική στιγμή: μια μικρή, καθημερινή απόφαση που την οδήγησε «στο λεωφορείο που με διέλυσε».

Άλλο θέμα… οι Daft Punk στις 23 Φεβρουαρίου συμπλήρωσαν πέντε χρόνια από τη διάλυσή τους και κυκλοφόρησαν νέο βίντεο για το single του 2005 «Human After All». Πόσο άνθρωποι αντέχουμε να είμαστε;

Το Rock & Roll Hall of Fame ανακοίνωσε τους υποψήφιους για το 2026 και η λίστα μοιάζει με playlist δεκαετιών: Mariah Carey, Lauryn Hill, Oasis, Pink, Phil Collins και Shakira διεκδικούν μια θέση, μαζί με ονόματα όπως οι Iron Maiden, Joy Division/New Order, Wu-Tang Clan, Jeff Buckley και Sade. Οι νικητές θα ανακοινωθούν τον Απρίλιο. Ξέρω γω, Μαράια Κάρει δίπλα στους Maiden;

Είπα Maiden και το νέο ντοκιμαντέρ «Iron Maiden: Burning Ambition» που καταγράφει την πέντε δεκαετιών πορεία των Iron Maiden στη μουσική βιομηχανία θα αρχίσει να προβάλλεται στους κινηματογράφους παγκοσμίως τον Μάιο. Περιλαμβάνει τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος – καθώς και έναν από τους μάνατζερ τους, τον Ροντ Σμόλγουντ και διάσημους θαυμαστές, όπως ο ηθοποιός Χαβιέ Μπαρδέμ, ο ντράμερ των Metallica Λαρλς Ούρλιχ και ο αρχηγος των Public Enemy Chuck D.

Αλλά ποιοι Maiden, εδώ οι Metallica πάνε στη Σφαίρα στο Λας Βέγκας, που να πουλήσω ένα νεφρό μπας και πάω!

Εντάξει … ΚΑΡΠΑ σε γλάρο… το είδαμε ΚΑΙ αυτό. Στην Κωνσταντινούπολη στον τελικό της 1ης Ερασιτεχνικής Λίγκας, ένας γλάρος που χτυπήθηκε από την μπάλα σωριάστηκε στο γήπεδο. Η εικόνα του ποδοσφαιριστή που έκανε ΚΑΡΠΑ στο αναίσθητο πτηνό μας έδειξε για λίγο ότι η ανθρωπιά δεν έχει χάσει τελείως τα αντανακλαστικά της!

Με πιάνουν οι ευαισθησίες μου… και με Καίτη Γαρμπή- Διονύση Σχοινά. Αν ξέρεις όλη τη δισκογραφία τους θα γελάσεις πολύ με το βίντεο του Ατζαράκη.

“Industry”, “Sirat” και πατινάζ, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Κυκλοφόρησε το τρέιλερ για το “Teenage Sex and Death at Camp Miasma”, τη νέα ταινία τρόμου από το Τζέιν Σένμπρουν που πέρσι μας έδωσε το “I Saw the TV Glow”, μια από τις αγαπημένες μου ταινίες των ‘20s. Μια ακόμα πανέμορφη, meta ταινία σχεδόν-τρόμου πάνω στη σχέση της ταυτότητάς μας με τα media και τις εικόνες που μας σχηματίζουν; Αντίδοτο για κυνικές σαβούρες τύπου “Scream 7”. Πρωταγωνιστούν Χάνα Αϊνμπάιντερ (του “Hacks”) και Τζίλιαν Άντερσον. Ναι σε όλα.

Βρίσκω πανέμορφες τις φωτογραφίες που πήρε ο Λάνθιμος την Έμμα Στόουν στα BAFTA. Μπορείς σε αυτές να δεις πώς βλέπει ο Λάνθιμος την Στόουν και πώς γίνεται να την έχει σκηνοθετήσει ήδη σε 3 οσκαρικές υποψηφιότητες και μία νίκη. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω: Είναι εικόνες γεμάτες περιέργεια, αγριάδα, μυστήριο, γοητεία, αταξία.

Το “Industry” του ΗΒΟ κάνει ανατριχιαστικά πράγματα φέτος. Έχει εξελιχθεί σε φουλ τεχνο-συνωμοσιολογικό θρίλερ με υπαρξιακές πινελιές, μετα-καπιταλιστική απόγνωση και αποσυναισθηματικοποιημένη λαγνεία. Ένα αληθινό ημερολόγιο των καιρών μας – η σειρά ανανεώθηκε για 5η και τελευταία σεζόν, ενώ το φετινό φινάλε έρχεται αυτή την Κυριακή. Ανυπομονώ όσο δεν πάει.

Μιλώντας για ημερολόγια των καιρών μας, λατρεύω τις αντιδράσεις κόσμου που βλέπει το “Sirat”. Μες στα καλύτερα της χρονιάς, είναι από εκείνες τις ταινίες με το αληθινά σπάνιο χάρισμα να μην περνάνε με τίποτα αδιάφορες. Αν σου αρέσει, θα θες να το συζητήσεις με άλλους. Αν δεν σου αρέσει, θα θες να το συζητήσεις με άλλους.
Μια ταινία που αρνείται να ξεχαστεί μέσα σου.

Ένα τελευταίο για τους χειμερινούς Ολυμπιακούς που ολοκληρώθηκαν: Το περφόρμανς επίδειξης της χρυσής ολυμπιονίκη Αλίσα Λίου υπό τους ήχους τους χιτ “Stateside” είναι από τις πιο πηγαίες εκφράσεις χαράς που έχω δει τελευταία. Σπάνιο συναίσθημα, δεν ξέρω αν το θυμάστε.

Μιλώντας για το “Stateside”, η Pinkpantheress θα τιμηθεί με το βραβείο Παραγωγού της Χρονιάς στα BRIT Awards του ερχόμενου Σαββάτου και γίνεται έτσι το νεότερο άτομο κι η πρώτη γυναίκα(!) που κερδίζει το συγκεκριμένο βραβείο. Άξια η δημιουργός, πάντα τέτοια.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

O Στίβεν Χόκινγκ και ο Επστάιν, ηλικιωμένοι με πιστόλια, σειριακή φρενίτιδα και BAFTIKES διαφημίσεις με Έλληνες σταρ

Με ξεπερνά πραγματικά το γεγονός πως στο σκάνδαλο Επστάιν εμπλέκεται ακόμη και ο  Στίβεν Χόκινγκ. Η αποκάλυψη φωτογραφίας από τα αρχεία του Έπσταϊν που τον δείχνει ανάμεσα  σε δύο νεαρές κοπέλες που φορούν μπικίνι είναι σοκαριστική και αποκαλυπτική της σήψης που ενδέχεται να υπήρχε ακόμα και στους πιο «αγγελικά» καθαρούς κύκλους. Η παρουσία του Χόκινγκ, ενός διανοούμενου και επιστήμονα της παγκόσμιας εμβέλειας, σε αυτήν την αμφιλεγόμενη κοινωνική σφαίρα, – διαβάζω πως συνολικά εμφανίζεται περίπου 250 φορές στα αρχεία Έπσταϊν- θολώνει την εικόνα του και αμαυρώνει την κληρονομιά του.

Ωραία και χίλια μπράβο στον Χριστόφορο Παπακαλιάτη και την Κλέλια Ανδριολάτου που βρέθηκαν στο after-party των BAFTA. Όμως, ας μην κρυβόμαστε πίσω από τα λαμπερά φώτα του κόκκινου χαλιού. Η «λαμπρή» αυτή παρουσία δεν ήταν τίποτα άλλο από μια καλά σκηνοθετημένη στρατηγική μάρκετινγκ. Μπορεί να είδαν από κοντά διεθνείς προσωπικότητες και να έζησαν την ατμόσφαιρα της μεγάλης βραδιάς, αλλά την πραγματική ερώτηση παραμένει: ήρθαν εκεί για την καλλιτεχνική τους αξία ή για να ενισχύσουν τη δημόσια εικόνα τους μέσα από μία καλοστημένη διαφημιστική καμπάνια; Τα BAFTA, το  κόκκινο χαλί και οι εκλεκτοί καλεσμένοι δεν ανήκουν μόνο στον πολιτισμό. Άλλοι τη βλέπουν ως αφορμή για να κάνουν ένα βήμα παραπάνω στην ατζέντα της δημοσιότητας, και μάλιστα, σε απόλυτα ελεγχόμενα πλαίσια.

Έχει αποτρελαθεί ο κόσμος και ηλικιωμένοι βγαίνουν στα μπαλκόνια τους εν έτει 2026 με ένα πιστόλι και απειλούσε μαθητές γυμνασίου γιατί λέει τον ενοχλούσαν με τις φωνές τους. Τι άλλο θα δούμε δηλαδή.

Αυτό που γίνεται χαμός παντού και το τηλεοπτικό κοινό χάνει πόσο χρόνο για να σχολιάζει στο ίντερνετ τις εξελίξεις από τις ελληνικές σειρές είναι κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω. Μου θυμίζει λίγο την γιαγιά μου που έβλεπε όταν ζούσε το “Καλημέρα Ζωή” και ήταν σίγουρη πως όλα όσα έβλεπε ήταν πραγματικά και όταν πήγαινα να τη δω μου έλεγε τα νέα των πρωταγωνιστών. Δεν πάμε καθόλου καλα όμως.

Τα εσώρουχα στον βραστήρα και το Πάσχα της Λιόλιου για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Για τον βραστήρα στα ξενοδοχεία πάντα είχαμε έναν βασικό φόβο – τα άλατα, το να μην έχει πλυθεί ποτέ. Μα να φοβόμαστε ότι κάποιοι το χρησιμοποιούν για να πλύνουν τα εσώρουχά τους, όπως μάθαμε από ένα viral video. Εντάξει αυτό πάει πολύ!

Όχι άλλο Μπραντ Πιτ, με αγάπη το λέω. Μπήκε βγήκε, τον μπερδέψαμε με τους σωσίες, περιμέναμε το δελφίνι, ήρθε και το δελφίνι… όλα καλά. Ας συνεχίσουμε τις λιγότερο γκλάμορους ζωές μας.

Εδώ και εβδομάδες ο “Λογαριασμός” της Λιόλιου έχει γίνει viral. Τραγουδάει μανιακά τη φράση “Κι έναν υπεύθυνο που θέλω να ρωτήσω…” κλπκλπ. Όλα καλά ως εδώ. Όμως με τη λαμπάδα Λιόλιου και με κάθε προσπάθεια να συνδεθεί το όνομά της με το Πάσχα τραβάμε μεγάλο ζόρι. Όχι Κατερίνα μου. Δεν θα τον φτάσεις τον.. Πέτρο Γαϊτάνο ποτέ. Δεν μπορείς να ακουμπήσεις το είδωλο … ούτε τα φλεγόμενα μαλλιά του και τα 30 αργύρια στην πάλαι ποτέ διαφήμιση γνωστού παιχνιδάδικου.