Ο Sting στον σκληρό κόσμο των ναυπηγείων – “Δεν άντεχα αυτή τη ζωή όταν μεγάλωνα”

Είναι το πιο προσωπικό έργο του Sting μέχρι σήμερα και μετουσιώθηκε σε θεατρική παράσταση στην οποία μάλιστα παίζει και ο ίδιος. Το μιούζικαλ του Sting «The Last Ship» σε νέα παραγωγή έκανε πρεμιέρα στο Άμστερνταμ στο βασιλικό Θέατρο Carré.

Το «τελευταίο πλοίο» αφηγείται την ιστορία μιας δεμένης κοινότητας που μάχεται την παρακμή της ναυπηγικής βιομηχανίας στη βόρεια αγγλική πόλη Wallsend, πατρίδα του Sting.

Το Tyneside και ειδικά το Wallsend είναι ο τόπος καταγωγής του Sting, αλλά ο συναισθηματικός και ηθικός πυρήνας του μιούζικαλ. Το έργο, αφηγείται την ιστορία μιας δεμένης εργατικής κοινότητας που παλεύει με την κατάρρευση της ναυπηγικής βιομηχανίας – ενός κόσμου τον οποίο ο Sting γνώρισε από πρώτο χέρι. Και ένας κόσμος από τον οποίο ήθελε να δραπετεύσει.

Εμφανιζόμενος επί σκηνής στον ρόλο του επιστάτη Τζάκι Γουάιτ, ο Sting φέρνει το κοινό πίσω σε έναν τόπο όπου η εργασία, η απώλεια, οι οικογενειακοί δεσμοί και η ελπίδα συνυπάρχουν σκληρά και αλληλένδετα.

Γραμμένο αρχικά το 2011, το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στο Σικάγο και στο Μπρόντγουεϊ το 2014. Τώρα επέστρεψε ανανεωμένο, με μουσική εν μέρει νέα και εν μέρει γνωστή από το ομώνυμο άλμπουμ, ως φόρος τιμής στην εργατική τάξη και στη συλλογική μνήμη ενός τόπου.

O Sting μεγάλωσε κυριολεκτικά δίπλα στα ναυπηγεία, με τον πατέρα του να εργάζεται ως γαλατάς και ολόκληρη την περιοχή που ζούσε ως παιδί να αναπνέει στον ρυθμό του ναυπηγείου Swan Hunter.

Το Tyneside είναι μια ιστορική περιοχή στη βορειοανατολική Αγγλία, απλωμένη γύρω από τον ποταμό Tyne, βαθιά σημαδεμένη από τη βιομηχανική της κληρονομιά. Για δεκαετίες υπήρξε συνώνυμο των ναυπηγείων, της βαριάς εργασίας και μιας εργατικής κουλτούρας δεμένης με το πλοίο, το ποτάμι και τη θάλασσα. Εκεί, η καθημερινότητα οργανωνόταν γύρω από τον ρυθμό της βάρδιας και τον ήχο του μετάλλου, ενώ ο ορίζοντας κυριαρχούνταν από τις σιλουέτες των πλοίων υπό κατασκευή.

Το Tyneside κουβαλά μια σπάνια μίξη σκληρότητας και ποιητικού συμβολισμού: έναν τόπο όπου η συλλογική μνήμη, η εργασία και η ταυτότητα διαπλέκονται, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα σε όσους μεγάλωσαν μέσα σε αυτό το τοπίο.

Sting – “Δεν ήθελα αυτή τη ζωή όταν θα μεγάλωνα, όμως στην πραγματικότητα ήταν ένα δώρο”

Αυτό το περιβάλλον σφράγισε βαθιά τη γραφή του Sting: η εργατική καθημερινότητα, η αίσθηση εγκλωβισμού και η ανάγκη διαφυγής διατρέχουν τόσο τους The Police όσο και τη σόλο πορεία του. Δεν είναι τυχαίο ότι το The Last Ship λειτουργεί ως επιστροφή μνήμης και φόρος τιμής στον τόπο του — ένα έργο όπου το Tyneside παύει να είναι φόντο και γίνεται πρωταγωνιστής. Εκεί, ο Sting κλείνει έναν κύκλο: από το παιδί που ήθελε να φύγει, στον καλλιτέχνη που ένιωσε την ανάγκη να αφηγηθεί την ιστορία όσων έμειναν.

Ο ίδιος σε συνέντευξή του για το έργο είπε: “Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια πόλη ναυπηγείων στο Tyneside, όπου στο τέλος του δρόμου μου, τις περισσότερες φορές έβλεπα τους όγκους ενός γιγαντιαίου πλοίου να δεσπόζουν πάνω από τα σπίτια. Ένα περιβάλλον σχεδόν σουρεαλιστικό για να μεγαλώνεις μέσα του. Το πλοίο, το ποτάμι, η θάλασσα, η εκκλησία, ο δρόμος.

Χιλιάδες άνθρωποι να πηγαίνουν κάθε πρωί στη δουλειά, στο ναυπηγείο. Αποφάσισα πως αυτό δεν ήταν για μένα. Δεν ήθελα αυτή τη ζωή όταν θα μεγάλωνα, κι έτσι έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να την αποφύγω. Κάποια στιγμή, όμως, στη ζωή μου ήρθε μια συνειδητοποίηση. Εκείνο το σουρεαλιστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσα ήταν στην πραγματικότητα ένα δώρο. Ήταν γεμάτο συμβολισμούς και ένιωσα πως όφειλα ένα χρέος στην κοινωνία που με ανέθρεψε.

Έτσι αποφάσισα πως ήμουν, κατά κάποιον τρόπο, ο κατάλληλος άνθρωπος για να αφηγηθώ την ιστορία τους, μια ιστορία που δεν είχε ειπωθεί ποτέ πριν από το κλείσιμο του ναυπηγείου.”

Από το Άμστερνταμ, η παράσταση ξεκινά παγκόσμια περιοδεία σε μεγάλες σκηνές της Ευρώπης, της Αυστραλίας και των ΗΠΑ, επιβεβαιώνοντας ότι το Tyneside, από τοπική εμπειρία, μετατρέπεται σε παγκόσμιο αφήγημα.