Η παράλογη βαθιά υπόκλιση στον Τραμπ

Ο πρόεδρος Μακρόν χαιρέτισε την αμερικανική επιχείρηση κατά του Μαδούρο, εστιάζοντας στη φύση του καθεστώτος. Η κυβέρνηση της Ιταλίας θεωρεί την επέμβαση νόμιμη καθώς, όπως ανακοίνωσε, πρόκειται για κίνηση αυτοάμυνας απέναντι στο οργανωμένο εμπόριο ναρκωτικών.

Η Γερμανία απέφυγε να μπει στα νομικά. Θεωρεί «πολύπλοκη» την υπόθεση και θέλει χρόνο για να την εξετάσει. Η Βρετανία υποστηρίζει το διεθνές δίκαιο, αλλά δεν σχολίασε τη νομιμότητα της επιχείρησης. Η Ισπανία υπενθύμισε ότι δεν αναγνώρισε το καθεστώς Μαδούρο, αλλά δεν αναγνωρίζει και την επιχείρηση των ΗΠΑ.

Η Ελλάδα, δια του Κυριάκου Μητσοτάκη, μπορούσε να σταθεί κάπου στη μέση. Να έλεγε κάτι σαν αυτά που είπε η Γερμανία, πετώντας τη μπάλα της νομιμότητας στην εξέδρα. Ισως και αυτός να ήταν ο σκοπός της δήλωσης Μητσοτάκη: «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Να αφήσει, δηλαδή, ένα υπονοούμενο περί νομιμότητας, αλλά να μην πάρει θέση. Ωστόσο έτσι όπως εμφανίστηκε η δήλωση, είναι να τραβάς τα μαλλιά σου ή να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

Μην επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα: η Ελλάδα πορεύεται στη διπλωματική σκηνή με το διεθνές δίκαιο υπό μάλης. Το να θέτεις σε δεύτερη μοίρα το διεθνές δίκαιο, δεχόμενος ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, είναι σαν να γράφεις τη δήλωση, να αφήνεις το μολύβι και να βγάζεις τα μάτια σου.

Αυτό ισχύει και για στελέχη όπως ο Μάκης Βορίδης. Συγχαίρει τον Τραμπ και εγκαλεί την Αριστερά επειδή θυμάται κατά περίσταση το διεθνές δίκαιο. Δεν έχει άδικο ως προς την Αριστερά, αλλά και ο ίδιος αυτό κάνει. Θυμάται το Δίκαιο στην περίπτωση της Ουκρανίας και το λησμονεί στη Βενεζουέλα.

Αντίστοιχου ύφους είναι και η δήλωση του Άδωνι Γεωργιάδη που μας λέει ότι ο ελληνικός λαός θα πανηγύριζε αν οι ΗΠΑ έκαναν επιχείρηση σύλληψης του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Δηλαδή θα συμφωνούσε και με το «να τρέξουν τη χώρα» οι Αμερικανοί μέχρι την πλήρη αποκατάσταση του πολιτεύματος;

Η κυβέρνηση έβαλε μία νάρκη μπροστά στα πόδια της. Και μετά πήγε και την πάτησε. Για ποιο λόγο; Επρόκειτο για ερασιτεχνισμό με κακή χρήση της γλώσσας; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω αν και θα το ήθελα. Και εντάξει, τα στελέχη καταθέτουν δηλώσεις πίστης προς την πρεσβεία. Θα καταγραφεί και θα αρχειοθετηθεί. Όμως ο Πρωθυπουργός; Είναι τόσο μεγάλο το άγχος για να επιδείξουμε τη στοίχιση μας πίσω από τον Τραμπ ώστε κατεβάζουμε και τη σημαία της εξωτερικής μας πολιτικής; Αλλά ακόμα και αν είναι έτσι, η έκπτωση δεν πρόκειται να φέρει κέρδος. Λες και ο Τραμπ πρόκειται να δώσει καμιά σημασία…