Οι κυβερνητικές λύσεις είναι δύο, η Καρυστιανού είναι μόνο για “κλικ”…

Οι χώρες κυβερνώνται από παρατάξεις ή κόμματα, που έχουν δομή, στελέχη, παράδοση, αρχηγούς, προγράμματα. Δεν μπορούν να κυβερνηθούν από θολά «κινήματα» και πρόσωπα της συγκυρίας, που εκπέμπουν συμπάθεια και συγκίνηση και αναμασούν απολιτικές ή και αντιπολιτικές ατάκες του τύπου «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» και καλλιεργούν αφελείς προσδοκίες του τύπου «να είμαστε όλοι καλά».

Επειδή το «κόμμα των Τεμπών», υπό την Μαρία Καρυστιανού ή κάποιον άλλον, κοντεύει «να καεί στο ζέσταμα», ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.

Πρώτον το κόμμα αυτό- αν πάρει, τελικά, μέρος στις εκλογές- δεν μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα. Δεν πρέπει να συγχέουμε τη δημοφιλία με την πιθανότητα και την ικανότητα διακυβέρνησης. Κατά καιρούς εμφανίστηκαν διάφοροι και διάφορες δημοφιλείς στην πολιτική πιάτσα, αλλά μέχρι εκεί. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ή ο Στέφανος Κασσελάκης απέκτησαν κάποιες φορές υψηλή δημοφιλία, αλλά δεν είπε κανείς ότι θα κυβερνήσουν κιόλας(φυσικά, πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις των αφελών). Με πιο απλά λόγια όποιος ή όποια παίρνει πολλά «κλικ» στα κοινωνικά δίκτυα δεν σημαίνει ότι είναι κατάλληλος(η) για το μέγαρο Μαξίμου. Άλλο τα «κλικ», άλλο η διακυβέρνηση.

Δεύτερον, οι μεγάλες πολιτικές αλλαγές -ακόμα και σε εποχές με έντονο αντισυστημικό χαρακτήρα και αποτύπωμα- εκφράστηκαν μέσα από οργανωμένες παρατάξεις και κόμματα.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981 και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα το 2015.

Τρίτον, έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα οι λύσεις είναι δύο. Η μία είναι ορατή και προσδιορισμένη και είναι δεξιά. Και η άλλη, όχι και τόσο ορατή σήμερα, είναι αριστερή. Τρίτη λύση δεν υπάρχει. Η «λύση Καρυστιανού» είναι απατηλή και είναι για να μαζεύει «κλικ».

Στην πολιτική δεν χωράει η, δήθεν, ουδετερότητα. Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες, δεξιές και αριστερές. Αυτό είναι παγκόσμιος κανόνας. Αυτό ίσχυσε και στα 51 χρόνια της Μεταπολίτευσης στην Ελλάδα. Και δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες ότι κάτι άλλο θα συμβεί τώρα με αφορμή την τραγωδία των Τεμπών και τις φιλοδοξίες ενός προσώπου που πρωταγωνιστεί.

Ας το κάνουμε εντελώς ξεκάθαρο. Στις επόμενες εκλογές οι λύσεις είναι δύο.

Η πρώτη είναι να συνεχιστεί η σημερινή διακυβέρνηση από τη ΝΔ(με ή χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη), αυτή τη φορά με συνεταίρο, αφού η αυτοδυναμία πιθανότατα έχει φτάσει στο τέλος της. Η λύση, δηλαδή, θα είναι ξανά από τα δεξιά. Είναι η πιο πιθανή εξέλιξη αν επαληθευτούν οι προβλέψεις για την πρωτιά της ΝΔ, δεδομένου ότι χωρίς το πρώτο κόμμα κυβέρνηση δεν σχηματίζεται.

Η δεύτερη λύση μπορεί να προέλθει από τον αντίπαλο στη ΝΔ πόλο, που συγκροτείται από την Κεντροαριστερά και την Αριστερά και εκφράστηκε μέχρι το 2009 από το ΠΑΣΟΚ και μετά το 2012 από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η λύση αυτή είναι σήμερα δύσκολη λόγω της πολυδιάσπασης στο χώρο αυτόν και της αδυναμίας των κομματιών του να συνεργαστούν. Όμως, το εκλογικό σώμα μπορεί να τους το επιβάλει, αν έχει αποφασίσει ότι δεν θέλει να δώσει και τρίτη θητεία στη ΝΔ(με ή χωρίς Μητσοτάκη). Άλλωστε, οι εκλογές αργούν και δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη πλήρως το σκηνικό.

Το μόνο που έχει προεξοφληθεί είναι η συμμετοχή του «κόμματος Καρυστιανού». Αλλά πριν καν ιδρυθεί η εικόνα του αρχίζει να θολώνει. Και όταν θα μπει στην καθημερινή τριβή, μπορεί να γίνει σκούρα. Θα κάνει ζημιά στα «συγγενή» του κόμματα της Νίκης, της Κωνσταντοπούλου και του Βελόπουλου, αλλά μέχρι εκεί.

Τίποτα δεν αποκλείεται προκαταβολικά. Αλλά η διακυβέρνηση της χώρας απαιτεί κάτι παραπάνω από αόριστες και θολές διακηρύξεις με απολιτικό χαρακτήρα και με χύμα προσανατολισμό από πρόσωπα που ανέδειξε η συγκυρία.

Η ΝΔ (με ή χωρίς Μητσοτάκη) θα κυβερνήσει ξανά, αυτή τη φορά με συνεταίρο, αν η άλλη πλευρά, της Κεντροαριστεράς και Αριστεράς, επιμείνει στην αυτοκτονική επιλογή της άρνησης της συνεργασίας, που θα μπορούσε να φέρει ανατροπή των δεδομένων. Η κυρία Καρυστιανού απλώς θα μετράει τη δημοφιλία της.

Όποιος νομίζει ότι θα συμβεί κάτι άλλο ας συμβουλευθεί τον αστρολόγο του…