Οι εκλογές θα το δείξουν: Πειθήνια όργανα του Τραμπ ή όχι;

To έθεσε την Πέμπτη ο Αλέξης Χαρίτσης στην εισαγωγική του ομιλία στο πλαίσιο του προγραμματικού συνεδρίου της Νέας Αριστεράς.

Πιθανή τρίτη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη (είτε με τη Νέα Δημοκρατία αυτοδύναμη, είτε με κυβερνητικό εταίρο) μπορεί να τοποθετήσει τη χώρα στο μπλοκ των κρατών που με τον άλλο ή τον άλλο τρόπο θα υπηρετήσουν το τραμπικό σχέδιο για το μέλλον με ό,τι αυτό συνεπάγεται αφενός για τη θέση της Ελλάδας στον κόσμο και αφενός για τη βιωσιμότητά του πλανήτη.

Ισως δεν το έχουμε/έχετε συνειδητοποιήσει ακόμα απολύτως αλλά οι πολιτικές του Τραμπ αποτελούν μία νέα διαιρετική τομή στον κόσμο. Το που θα “μπει” η Ελλάδα σ’ αυτήν προφανώς και παίζει τεράστια σημασία για το παρόν και το μέλλον της.

Tα μέχρι στιγμής δείγμα της κυβερνητικής πρακτικής δεν μπορούν να σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστούν καθησυχαστικά. Το αντίθετο. Θα θυμάστε ότι όταν οι ΗΠΑ μπούκαραν στη Βενεζουέλα στις 3 Ιανουαρίου και απήγαγαν τον πρόεδρο της χώρας Νικολάς Μαδούρο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε δημοσίως ότι “δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για τη νομιμότητα της ενέργειας”.

Επιχειρήθηκε στη συνέχεια ένα damage control από κυβερνητικούς επιτελείς, χωρίς ωστόσο μεγάλη επιτυχία. Το μήνυμα έτσι και αλλιώς είχε δοθεί. Η ισχύς είναι προτιμότερη από το διεθνές δίκαιο. Υπήρξε δε και υπουργός που μίλησε για τη “δύναμη των σπαθιών” που υπερτερεί κτλ.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν ο Πρωθυπουργός πιστεύει πραγματικά ότι τα εθνικά συμφέροντα μπορούν όντως να υπηρετηθούν μέσα από την προσκόλληση στο κυνικό τραμπικό δόγμα. Αλλά με πιθανή επανεκλογή του κανείς δεν μας εξασφαλίζει ότι δεν θα ζήσουμε μία τέτοια δυστοπική πραγματικότητα. Την Ελλάδα δηλαδή, ως πειθήνιο όργανο του Αμερικανού προέδρου, να κάνει τη βρώμικη δουλειά στην Ανατολική Μεσόγειο, ίσως και με κάποια “ανταλλάγματα” στα ελληνοτουρκικά.

Να το πούμε και αλλιώς: Το δόγμα Τραμπ οδηγεί κατευθείαν σε ένοπλες συγκρούσεις. Ενας, δύο, πολλοί κατά τόπους πόλεμοι είναι πιθανοί για να εξυπηρετηθούν τα αμερικανικά συμφέροντα που εσχάτως επιβουλεύονται ακόμα και ευρωπαϊκά εδάφη.

Σ’ αυτήν την πρόκληση, μία κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκή δύναμη, έστω μικρή, όπως η Ελλάδα, μέλος του στενού πυρήνα της ΕΕ από το 1979 (σχεδόν μισό αιώνα δηλαδή) δεν είναι δυνατόν να μην συνταχθεί με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που νιώθουν δικαίως απειλούμενες από το νέο αμερικανικό ιμπεριαλισμό (το γεγονός βέβαια ότι η Ευρώπη στήριξε παλαιότερα τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό σε άλλα μέρη του πλανήτη δεν είναι δυνατόν να παραγραφεί αλλά δεν είναι της παρούσης).

Υπό αυτά τα δεδομένα, τα προοδευτικά κόμματα της χώρας έχουν έναν επιπλέον λόγο (και τι λόγο, αλήθεια) να αθροίσουν και να συνθέσουν τις όποιες δυνάμεις τους για να αποτρέψουν την τρίτη θητεία Μητσοτάκη και να δώσουν μία διαφορετική, πραγματικά προοδευτική επιλογή, στους ψηφοφόρους όταν με το καλό διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές (πιθανότατα την άνοιξη του 2027).

Δεν έχει να κάνει δηλαδή με την οριακή κατάσταση που βιώνει η χώρα στο εσωτερικό της (και η οποία καθιστά το βίο αβίωτο για τους πολλούς) αλλά και με τις γενικότερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις που είναι άκρως σημαντικές για τις ζωές μας.

Κοντολογίς, η μικρή Ελλάδα δεν μπορεί, δεν πρέπει, δεν την συμφέρει σε τελική ανάλυση να συνταχθεί με τους αναθεωρητικούς πολεμοκάπηλους που ονειρεύονται αλλαγές συνόρων στην ήπειρό μας για να εξυπηρετήσουν τα “μεγαλοπρεπή” σχέδιά τους. Στη γειτονιά μας ξέρουμε ποιος είναι ο αναθεωρητής.

Επειδή η Δεξιά (ή, τμήματά της,) έχει αποφασίσει να βάλουμε τα χέρια μας και να βγάλουμε τα μάτια μας, δεν σημαίνει ότι τα πράγματα πρέπει να γίνουν έτσι. Η ισχύς εν τη ενώσει (σε προοδευτική version) καθίσταται έτσι ίσως και ιστορικά απαραίτητη. Οι απομονωτικές πολιτικές που στοχεύουν στην ιδεολογική καθαρότητα -και μόνο- μπορούν να περιμένουν…