Η ICE τρομοκρατεί τη Μινεάπολη – Μετανάστες φοβούνται να κυκλοφορήσουν

Καθώς οι πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) που ανέπτυξε ο Τραμπ κατακλύζουν την Μινεάπολη, η πόλη συγκλονίζεται από νέο κύμα βίας.

Το Σάββατο (24/01) ομοσπονδιακοί πράκτορες για τη μετανάστευση πυροβόλησαν και σκότωσαν ακόμα έναν άνδρα, στην περιοχή της Δυτικής 26ης Οδού και της Λεωφόρου Νίκολετ Νότια.

Βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, το οποίο αντιστοιχεί στην αναφερόμενη τοποθεσία του πυροβολισμού, δείχνει έναν άνδρα να παλεύει με αρκετούς πράκτορες πριν πυροβοληθεί αρκετές φορές. Τουλάχιστον δύο αξιωματούχοι φαίνονται να έχουν τα όπλα τους στραμμένα πάνω του και να τον πυροβολούν, ενώ ο ίδιος φαίνεται να έχει ακινητοποιηθεί.

Ένα δεύτερο βίντεο, που φαίνεται να προηγείται χρονικά του πρώτου, δείχνει έναν άνδρα που ταιριάζει στα χαρακτηριστικά με το θύμα, να στέκεται απέναντι από τους πράκτορες, δίχως να έχει σε κάποιο εμφανές σημείο κάποιο όπλο ή κάτι που να συνιστά απειλή για τους αστυνομικούς. Το μόνο που φαίνεται να κρατά είναι μία κάμερα, με την οποία φέρεται να κατέγραφε το συμβάν.

Το περιστατικό συνέβη λιγότερο από τρεις εβδομάδες μετά τη δολοφονία της Ρενέ Γκουντ από έναν ομοσπονδιακό αξιωματούχο μετανάστευσης.

Παράλληλα, είναι το τρίτο περιστατικό πυροβολισμού καθώς λίγες ημέρες πριν ένας άλλος ομοσπονδιακός αξιωματικός είχε πυροβολήσει έναν Βενεζουελάνο μετανάστη στο πόδι.

Σε αυτό το περιβάλλον βίας, θανάτου και φόβου που έχει προξενήσει η ακραία πολιτική απελάσεων της κυβέρνησης Τραμπ, τα μικρά παιδιά της Μινεάπολης πρέπει να συνεχίσουν την καθημερινότητά τους σκεπτόμενα ότι τα ίδια ή οι δικοί τους μπορεί να συλληφθούν – ή ακόμα και κάτι χειρότερο.

“Πρόκειται για διαγενεακό τραύμα”

Στο νότιο τμήμα της Μινεάπολης, ένας μαθητής ειδικής αγωγής συνδέθηκε στο διαδικτυακό του μάθημα από το υπόγειο. Κρυβόταν, επειδή πράκτορες της ICE χτυπούσαν την πόρτα, γράφει ο Guardian.

Ένας άλλος μαθητής, δευτέρας δημοτικού, έπαθε κρίση πανικού στη μέση του μαθήματος, επειδή πράκτορες της ICE συνέλαβαν τον πατέρα του. Η δασκάλα του αναγκάστηκε να ζητήσει από συνάδελφο να προσέχει τους υπόλοιπους μαθητές, να τον βγάλει έξω και να τον κρατήσει στην αγκαλιά της για μισή ώρα μέχρι να ηρεμήσει.

Αυτό που έκανε τη δασκάλα να “λυγίσει”, ήταν ότι το παιδί ένοιωσε ένοχο. «Του ζήτησα να μην πάει στη δουλειά και προσευχήθηκα στον Θεό για τον πατέρα μου, αλλά τον πήραν», είπε ο μικρός στη δασκάλα του. Εκείνη προσπάθησε να τον καθησυχάσει αλλά ήταν μάταιο. «Όχι, ο μπαμπάς μου δεν θα είναι καλά. Ο Τραμπ έχει όπλα. Μπορούν να τον σκοτώσουν», της έλεγε.

Η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE)  συνέλαβε τον Λίαμ Ράμος, ένα 5χρονο αγοράκι, και τον πατέρα του όταν επέστρεψαν στο σπίτι από το σχολείο και στη συνέχεια τούς μετέφερε αεροπορικώς σε κέντρο κράτησης στο Τέξας. Ο Ράμος ήταν ένας από τους τέσσερις μαθητές της σχολικής του περιφέρειας που συνελήφθησαν τις τελευταίες εβδομάδες.

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει κινητοποιήσει 3.000 ομοσπονδιακούς πράκτορες που έχουν κατακλύσει την περιοχή, συλλαμβάνοντας ανθρώπους σε στάσεις σχολικών λεωφορείων, κατά τις πρωινές μετακινήσεις, σε παντοπωλεία και έξω από εκκλησίες.

Η επιχείρηση έχει αναστατώσει το εκπαιδευτικό σύστημα, λένε γονείς και εκπαιδευτικοί. Οι μαθητές δυσκολεύονται να συνεχίσουν τα μαθήματά τους, ενώ ταυτόχρονα κουβαλούν τον πόνο και τον φόβο ότι οι ίδιοι ή οι φίλοι, οι οικογένειες και οι φροντιστές τους μπορεί να απελαθούν.

«Αυτό προκαλεί τόσο μεγάλη ζημιά που θα συνεχίσει για δεκαετίες», λέει η Κέιτ, εκπαιδευτικός προσχολικής ηλικίας στη Μινεάπολη που εργάζεται κυρίως με ισπανόφωνα παιδιά και τις οικογένειές τους. «Πρόκειται για διαγενεακό τραύμα».

“Πώς να της εξηγήσω όλα αυτά;”

Μία Πέμπτη το πρωί, γύρω στις 7:30, η Τζένιφερ Άρνολντ βγήκε βιαστικά από το σπίτι της στο νότιο τμήμα της Μινεάπολης μαζί με τον επτάχρονο γιο της. Πέρασαν από το σπίτι ενός γείτονα για να πάρουν το παιδί του και στη συνέχεια περπατούσαν μαζί προς τη στάση του σχολικού λεωφορείου. Τα παιδιά γλίστραγαν στο παγωμένο πεζοδρόμιο, ενώ η Άρνολντ περπατούσε δίπλα τους για να τα προσέχει.

Κανονικά, περίπου 20 παιδιά και οι γονείς τους συγκεντρώνονται σε εκείνη τη στάση κάθε πρωί. «Υπάρχουν πολλές οικογένειες με παιδιά σε αυτή τη γειτονιά», είπε η Άρνολντ – αυτός ήταν ένας βασικός λόγος που η οικογένειά της επέλεξε να ζήσει εκεί.

Πολλοί από τους γείτονές της είναι μετανάστες – και τον τελευταίο καιρό οι περισσότεροι μένουν μέσα στα σπίτια τους, αποφεύγοντας ακόμη και τη δίλεπτη διαδρομή δύο τετραγώνων μέχρι τη στάση.

Εντωμεταξύ, ο γιος της Άρνολντ, άρχισε να κουβαλάει μια πορτοκαλί σφυρίχτρα – όπως και η μητέρα του και όλοι οι εθελοντές που περιπολούν στη γειτονιά για παρουσία πρακτόρων της ICE. «Είπε ότι είναι έτοιμος να τη χρησιμοποιήσει», είπε η Άρνολντ.

Τελευταία, είπε, το σχολείο του μοιάζει πολύ «μικρό». Μόνο επτά παιδιά είχαν πάει στην τάξη της δευτέρας δημοτικού την προηγούμενη μέρα.

Την ημέρα που ένας αξιωματικός της ICE πυροβόλησε και σκότωσε τη Ρενέ Νικόλ Γκουντ, πράκτορες της υπηρεσίας μετανάστευσης έριξαν χημικά έξω από λύκειο της Μινεάπολης την ώρα της αποχώρησης των μαθητών και συνέλαβαν μέλος του προσωπικού. Αμέσως μετά, η σχολική περιφέρεια ακύρωσε τα μαθήματα – και λίγες μέρες αργότερα άνοιξε ξανά τα σχολεία, δίνοντας τη δυνατότητα εξ αποστάσεως διδασκαλίας σε όσους φοβούνταν να προσέλθουν.

Τα σχολεία είχαν προσφέρει τηλεκπαίδευση κατά την πανδημία της Covid-19 – αλλά τότε υπήρχε χρόνος να εξασφαλιστούν φορητοί υπολογιστές και φορητά hotspots για τους μαθητές που δεν είχαν πρόσβαση στο διαδίκτυο στο σπίτι. Και κατά την πανδημία, τα παιδιά μπορούσαν τουλάχιστον να βγουν έξω και να πάρουν καθαρό αέρα, είπε η Κρίστεν, που διδάσκει περιβαλλοντική εκπαίδευση στην πρωτοβάθμια. «Τώρα, πολλές οικογένειες δεν αισθάνονται ότι μπορούν να κάνουν ούτε αυτό».

Εκείνη και άλλοι εκπαιδευτικοί ειδικών μαθημάτων – εικαστικών, φυσικής αγωγής, μουσικής – δεν μπορούν αυτή τη στιγμή να διδάξουν εξ αποστάσεως. Εντωμεταξύ η όλη κατάσταση διαχωρίζει τους μαθητές καθώς, όπως λέει η Σίλβια, καθηγήτρια εικαστικών, «τα περισσότερα παιδιά με σκούρο δέρμα είναι στο σπίτι και τα άλλα είναι στο σχολείο».

Όσοι εξακολουθούν να παρακολουθούν δια ζώσης μαθήματα, είπε, εμφανίζουν συμπτώματα μετατραυματικού στρες.

Παιδιά αποκοιμιούνται στη μέση του μαθήματος ή ξεσπούν σε κλάματα. Όταν κοντά στο σχολείο που διδάσκει η Σίλβια εντοπίστηκαν κοντά πράκτορες της ICE, το σχολείο τέθηκε σε καθεστώς περιορισμού και ακυρώθηκε το διάλειμμα στην αυλή. Τα παιδιά αντέδρασαν φοβισμένα.

Το άγχος επηρεάζει όλους τους μαθητές – όσους ανησυχούν για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, αλλά και όσους ανησυχούν για τους φίλους τους, είπε η Σίλβια.

Η Αμάντα Οτέρο είπε ότι η επτάχρονη κόρη της άρχισε πρόσφατα να μετράει τους φίλους που είχε πάψει να βλέπει στην τάξη. «Την έβλεπα να προσπαθεί να καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα στα λευκά παιδιά και στα παιδιά με σκούρο δέρμα», είπε η Οτέρο. Δεν ήξερε πώς να εξηγήσει στην κόρη της ότι, παρότι έχουν ανοιχτόχρωμο δέρμα, είναι κι εκείνοι Λατίνοι· ότι προέρχονται κι αυτοί από οικογένεια μεταναστών. «Πώς να της εξηγήσω όλα αυτά;»

“Οι αντιδράσεις τους θα μπορούσαν να τους κοστίσουν τη ζωή τους”

Παρόμοια ερωτήματα αντιμετωπίζουν και οι εκπαιδευτικοί: πόσο μπορούν ή πρέπει να προσπαθούν να διατηρήσουν μια αίσθηση κανονικότητας; Πόσο χρειάζεται να μιλούν για την ICE μέσα στην τάξη;

Στις 14 Ιανουαρίου, δύο τετράγωνα από την πανεπιστημιούπολη, πράκτορες της ICE συνέλαβαν έναν πατέρα και τα δύο παιδιά του. Συνέβη την ώρα που κάποιοι φοιτητές έφταναν εκεί με το λεωφορείο. Περαστικοί σφύριζαν και κόρναραν για να ειδοποιήσουν τη γειτονιά ότι υπήρχαν ομοσπονδιακοί πράκτορες.

«Έτσι, κυριολεκτικά, έπρεπε να αφιερώσω το μάθημα εξηγώντας στους φοιτητές τι να κάνουν αν ένας πράκτορας μετανάστευσης χτυπήσει την πόρτα τους και ποια δικαιώματα έχουν σε μια τέτοια περίπτωση», είπε ο Φιλ, καθηγητής ειδικής αγωγής.

Πολλοί από τους φοιτητές του έχουν σωματικές αναπηρίες και είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε αντιπαραθέσεις με ομοσπονδιακούς πράκτορες. Παράληλα, κάποιοι αυτιστικοί φοιτητές του, είπε, βρίσκουν ιδιαίτερα στρεσογόνο τον θόρυβο από τις σφυρίχτρες και τις κόρνες που χρησιμοποιούνται για να ειδοποιούν για παρουσία της ICE.

«Μπορεί να δημιουργήσει άμεσα άγχος και να αντιδράσουν με τρόπο που να τραβήξει την προσοχή των πρακτόρων της ICE και να τους κάνει ακόμη πιο ευάλωτους», είπε. «Βρίσκονται σε κίνδυνο, γιατί οι αντιδράσεις τους θα μπορούσαν κυριολεκτικά να τους κοστίσουν τη ζωή».

Έτσι εξασκήθηκαν σε διάφορα σενάρια. Αν ακούσουν κορναρίσματα, τους καθοδήγησε ο Φιλ: «Παίρνουμε τρεις έως πέντε βαθιές ανάσες. Αξιολογούμε την κατάσταση. Κοιτάμε γύρω μας και προσπαθούμε να βρούμε την πιο ασφαλή διαδρομή, χωρίς πανικό ή τρέξιμο, και να απομακρυνθούμε».

Το μάθημα φαινόταν ιδιαίτερα επίκαιρο εκείνη την ημέρα καθώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορούσε βίντεο με πράκτορες της ICE να τραβούν βίαια την Αλίγια Ράχμαν – 42 ετών, Αμερικανίδα πολίτη και κάτοικο της Μινεάπολης – έξω από το αυτοκίνητό της, ενώ εκείνη φώναζε: «Είμαι αυτιστικό άτομο με αναπηρία».

“Κάθε μέρα, η ICE γίνεται πιο καταστροφική”

Την Παρασκευή, περίπου 60 εκπαιδευτικοί διοργάνωσαν μια εκδήλωση διαμαρτυρίας στο δημαρχείο της Μινεάπολης – διαβάζοντας δυνατά ένα παιδικό βιβλίο για τη μετανάστευση – για να καταδικάσουν την παρουσία της ICE στην πολιτεία. Την ίδια μέρα, οι δάσκαλοι ενώθηκαν με εργαζόμενους στον τομέα υγείας, θρησκευτικούς ηγέτες και άλλους κατοίκους σε διαδηλώσεις σε όλη τη Μινεσότα κατά της ομοσπονδιακής επιχείρησης απελάσεων.

«Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, αγωνιζόμενοι ενάντια στην παρουσία της ICE στις κοινότητές μας», είπε ο Ντρέικ Μάιερς, μέλος της ένωσης Minneapolis Federation of Educators Local 59.

«Βασικά παρέχουμε κοινωνικές υπηρεσίες», είπε η Κέιτ, η εκπαιδευτικός προσχολικής ηλικίας. Πολλοί από τους μαθητές της προέρχονται από οικογένειες μεταναστών που φοβούνται να βγουν από τα σπίτια τους – έτσι εκείνη περνά τα βράδια της οργανώνοντας διανομές τροφίμων και προμηθειών.

«Κάθε μέρα, η ICE γίνεται πιο καταστροφική στις κοινότητές μας, και υπάρχουν όλο και περισσότεροι μαθητές απομονωμένοι και σε ανάγκη», είπε. Η ίδια έχει όλο και περισσότερες λίστες με οικογένειες που πρέπει να ελέγξει, σπίτια που χρειάζονται βοήθεια. Μερικοί φίλοι της δάσκαλοι, που είναι μετανάστες, χρησιμοποιούν τις αναρρωτικές άδειές τους για να μείνουν στο σπίτι. «Έτσι πρέπει να τους ελέγχω κι αυτούς».

Υπάρχουν επίσης μαθητές των οποίων οι μητέρες εγκυμονούν και αποφεύγουν τα προγεννητικά ραντεβού επειδή η ICE ήταν στα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας.

Ο Φιλ, από την άλλη, βοήθησε στη συγκέντρωση χρημάτων για έναν μαθητή που – εκτός όλων των άλλων – έχασε την ασφάλεια υγείας του αφού το Κογκρέσο επέτρεψε τη λήξη των επιδοτήσεων για την υγειονομική περίθαλψη. Έπρεπε να συγκεντρωθούν 1.700 δολάρια για ένα φάρμακο ζωτικής σημασίας για την επιληψία.

Οι δάσκαλοι άρχισαν να πηγαίνουν στη δουλειά με μέσα μαζικής μεταφοράς ή ακολουθώντας ελαφρώς διαφορετικές διαδρομές καθημερινά – απλώς για να αποφύγουν το ενδεχόμενο οι πράκτορες της ICE να τους ακολουθήσουν στο σχολείο. «Προσπαθώ να δείχνω καλά, αλλά μόλις τα παιδιά ανέβουν στο λεωφορείο για το σπίτι, κλαίω», είπε η Σίλβια.