Σωτήρης Τσαφούλιας: “Ο πατέρας μου πέρασε από δίπλα μου και έφυγε, δεν με γνώρισε”

Σε μια εκ βαθέων συζήτηση με τη Νίκη Λυμπεράκη, ο Σωτήρης Τσαφούλιας «ξεκλείδωσε» αναμνήσεις από το παρελθόν του στην εκπομπή του MEGA, «Πάμε μια βόλτα;». Ο δημοφιλής σκηνοθέτης, γνωστός για τη διεισδυτική του ματιά στην ανθρώπινη ψυχολογία, αυτή τη φορά έστρεψε τον φακό στον εαυτό του, περιγράφοντας τα βιώματά του ως παιδί μιας ναυτικής οικογένειας.

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας αναφέρθηκε στις αντιδράσεις του πατέρα του όταν εκείνος αναζητούσε τον επαγγελματικό του προσανατολισμό.

Όπως αποκάλυψε: «Όταν είπα στον πατέρα μου “θα γίνω σκηνοθέτης”, μου είπε “ούτε να το σκέφτεσαι”. Καλά, κάποια στιγμή του είχα πει ότι “σκέφτομαι να γίνω καπετάνιος” και μου είπε “ούτε να το σκέφτεσαι”. Γενικά, δεν νομίζω πως υπάρχει ναυτικός που θα ήθελε το παιδί του να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο».

Συνεχίζοντας, εξήγησε το βαρύ τίμημα της ζωής στη θάλασσα, ένα τίμημα που δεν αποτιμάται σε χρήμα: «Είναι ένα επάγγελμα, επειδή το ‘χω ζήσει ως γιος και εγγονός καπετανέων, που δεν πληρώνεται. Μπορεί να ακούγεται ότι οι μισθοί των ναυτικών είναι μεγάλοι, που είναι, αλλά η ζωή που χάνουν δεν πληρώνεται. Είναι ο αποχωρισμός, ότι αφήνουν πίσω μια κατάσταση συγκεκριμένη και όταν γυρνούν αυτή έχει αλλάξει».

Η πιο φορτισμένη στιγμή της συνέντευξης ήταν όταν ο σκηνοθέτης ανακάλεσε στη μνήμη του την ημέρα που πήγαν στο αεροδρόμιο για να υποδεχτούν τον πατέρα του μετά από χρόνια απουσίας.

«Θυμάμαι μια φορά ότι είχαμε πάει με μεγάλη λαχτάρα στο αεροδρόμιο να τον πάρουμε, με την μητέρα και την αδελφή μου και, με το που τον είδα, απομακρύνθηκα για λίγο από κοντά τους και πέρασε από δίπλα μου και έφυγε, δεν με γνώρισε» ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Πήγε αγκάλιασε τη μητέρα μου και μετά γύρισε και είδε ότι είμαι εγώ. Με άφησε δηλαδή 13 χρονών και με βρήκε 16 στα 17. Είναι πολύ άγριο πράγμα αυτό», κατέληξε ο σκηνοθέτης.