ΣΤΟ ΠΑΟΚ – ΠΑΝΣΕΡΑΪΚΟΣ ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΗΤΑΝ Η ΣΙΩΠΗ
Τι είδαμε, τι ακούσαμε και τι καταλάβαμε από το τελευταίο αντίο της Τούμπας στους επτά οπαδούς του Δικεφάλου που έχασαν τη ζωή τους στη Ρουμανία.
Στην Τούμπα επικρατεί νεκρική σιγή. Αυτό το ΠΑΟΚ – Πανσερραϊκός δεν είναι τόσο αδιάφορο.
Τα κάγκελα όλου του γηπέδου έχουν ντυθεί με πυρσούς. Όλα είναι έτοιμα για τη σέντρα.
Το μόνο που ακούγεται είναι η φωνή του οργανωτή στο πέταλο.
Κατά την είσοδο των ομάδων τα ηχεία του γηπέδου δεν παίζουν κάποιο ροκ τραγούδι. Η Τούμπα αποχαιρετά επτά αετόπουλα. Τον Βασίλη, τον Χρήστο, τον Βάχο, τον Γιώργο, τον Δημήτρη, τον Κώστα και τον Θανάση.
Όσο και αν ψάξει το μάτι σου, στη Θύρα 4, δε θα βρεις ούτε ένα πανί συνδέσμων. Μόνο τρία συνθήματα: «μια ζωή αλητεία μάχες και παρανομία», «ανοίξτε τα φτερά πετάξτε πιο ψηλά», «καλό παράδεισο αδέρφια».
Οι δύο ομάδες βρίσκονται στη σέντρα. Ο διαιτητής σφυρίζει για να τηρήσουν ενός λεπτού σιγή. Στη διάρκεια αυτού του λεπτού, το μόνο που ακούγεται είναι η βροχή που πέφτει στα μπουφάν.
Η Τούμπα φλέγεται για πρώτη φορά στην έναρξη του αγώνα με μαύρους πυρσούς στο πέταλο. Μόλις στο 5’ ο Ντεσποτοφ βγαίνει στην πλάτη της άμυνας και βγάζει την ασίστ για το πρώτο γκολ του Γιερεμέγιεφ. Στο 7’ ο Βούλγαρος σκοράρει και δείχνει τον ουρανό. Ο Πανσερραϊκός σκοράρει, για το 2-1, αλλά κανείς δεν αντιδρά. Οι φωνές από το πέταλο συνεχίζουν. Είναι σαν κανείς να μην έχει έρθει σε αυτόν τον ναό σήμερα για το ποδόσφαιρο, αλλά για την τελετή.
Κανείς δεν βρίζει τον ρέφερι, κανείς δεν ασχολείται με τους αντιπάλους. Κάθε σύνθημα που φωνάζει η κερκίδα έχει μια αναφορά στην απώλεια – κανένα δεν αφορά αποκλειστικά την ομάδα του ΠΑΟΚ.
Ένα όμως είναι διαφορετικό. Το σύνθημα, «αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι», ακούστηκε πολλές φορές το βράδυ της Κυριακής. Και ίσως όχι άδικα. Κανένα μικρόφωνο δεν έχει θέση δίπλα σε έναν επιζώντα ενός πολύνεκρου δυστυχήματος τη στιγμή που μόλις διεκομίσθη στο νοσοκομείο.
Η ΕΣΗΕΜΘ φρόντισε να συστήσει στους εργαζόμενους των ΜΜΕ να απέχουν από τις κηδείες των επτά. Για τη σωματική τους ακεραιότητα, αλλά και για την ουσία του θέματος.
Πίσω στο γήπεδο, ο ΠΑΟΚ σκοράρει για τρίτη φορά στο 25’ με τον Βολιάκο, ο οποίος προσκυνά το πέταλο, αποτίοντας φόρο τιμής στους πιστούς οπαδούς του δικεφάλου.
Εκεί, ο Ζε οργανώνει την κερκίδα με την κλασική του ενδυμασία. Κοντομάνικο και κοντό σορτσάκι με τη θερμοκρασία λίγο πάνω από τους μηδέν.
Στο μεταξύ, δεκάδες νεαροί οπαδοί του δικεφάλου έχουν απλωθεί στο τερέν του γηπέδου και προετοιμάζουν κάτι. Κρατώντας μια καφέ κούτα, μοιράζουν πυρσούς παντού. Τους πετάνε σαν τυχερές μπλούζες στο κοινό.
Στο 27ο λεπτό με τον Πανσερραϊκό στη σέντρα και το σκορ ήδη στο 4-1, η Τούμπα παίρνει φωτιά για τους επτά νεκρούς φίλους του δικεφάλου.
Στον πίνακα του σκορ εμφανίζεται η ημέρα του δυστυχήματος: 27.1.2026. Η Τούμπα φωνάζει όλη μαζί αυτή τη φορά:
«Το μόνο που με ένοιαζε, να είμαστε μαζί σε κάθε γήπεδο σε όλη τη γη».
Στο δεύτερο ημίχρονο το σκορ δεν άλλαξε. Η Θύρα 4 όμως επιφύλασσε κάτι ακόμη. Ένα νέο σύνθημα για τον άδικο χαμό των συντρόφων τους, το οποίο ακουγόταν διαρκώς:
«Ήταν μια μέρα τέλη του Γενάρη, που φύγανε τα αδέρφια εκεί ψηλά.
Δικέφαλε μου πάντοτε να ξέρεις στη μνήμη μας αιώνια.
Κι αγκάλιασαν το μαύρο σου το χρώμα
από πολύ-πολύ μικρά παιδιά
και λάτρεψαν τα πένθιμα φτερά σου
και σ΄ ακολούθησαν πιστά»
Το γήπεδο την Κυριακή δεν ήταν γεμάτο. Είναι προφανές ότι τα επτά παιδιά δεν ήταν φίλοι του ΠΑΟΚ. Ήταν οπαδοί του, που ανήκαν στο πέταλο. Στους πιστούς οργανωμένους φίλους του ΠΑΟΚ. Ο αγώνας αυτός θύμιζε μια τελετή για τη Θύρα 4. Ενενήντα λεπτά για να τιμήσει δημόσια τα παιδιά που επέλεξαν για δεύτερη οικογένεια τους τα τσιμέντα της Τούμπας.
Η οικογένεια του ΠΑΟΚ θρήνησε τις προηγούμενες ημέρες, και οι οικογένειες των θυμάτων θρηνούν ακόμη.
