ΔΗΜΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΚΗΣ: ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΠΗΡΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΟ “ΡΙΦΙΦΙ”

Ζει στις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες αλλά ο Σωτήρης Τσαφούλιας τον έπεισε να έρθει πίσω στην Ελλάδα και για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα να αφήσει τις δουλειές του για να υποδυθεί έναν φτωχοδιάβολο κακοποιό, που όταν δεν βουτάει αυτοκίνητα, σκάβει λαγούμια και μπαίνει μέσα σε χρηματοκιβώτια.

Ο λόγος για τον Δήμο Γιγαντάκη, πρωταγωνιστή του “ΡΙΦΙΦΙ”, της σειράς που βασίστηκε στην αληθινή ληστεία της Τράπεζας Εργασίας, και που με τα χρόνια έχει λάβει διαστάσεις μύθου, εξαιτίας της μη εξιχνίασής της.

Παρά το δύσκολο πρόγραμμά του, βρήκε λίγο χρόνο να απαντήσει σε μερικές από τις ερωτήσεις μας σχετικά με τη σειρά, το all star cast της αλλά και τη ζωή του στις ΗΠΑ.

Ο Βασίλης Ρίσβας και η Δήμητρα Σακαλή που υπογράφουν το σενάριο είναι ένα από τα πιο σημαντικά συγγραφικά δίδυμα στην ελληνική τηλεόραση. Πώς ήταν να δουλεύετε μαζί τους; Και γιατί πιστεύετε ότι τα δικά τους σενάρια καταφέρνουν να στέκονται σε τόσο υψηλό επίπεδο;
Πάντα θαύμαζα τη δουλειά του Βασίλη Ρίσβα και της Δήμητρας Σακαλή, και είναι πραγματικά τιμή μου να συνεργάζομαι με ένα τόσο ταλαντούχο συγγραφικό δίδυμο. Η εμπειρία ήταν εξαιρετική, γιατί συνδυάζουν βαθιά γνώση της ιστορίας και των χαρακτήρων με μοναδικό τρόπο να αγγίζουν το κοινό.

Τα σενάριά τους καταφέρνουν να στέκονται σε υψηλό επίπεδο γιατί είναι προσεγμένα, ευφυή και γεμάτα αλήθεια -και πάντα θα τους είμαι ευγνώμων που δημιούργησαν ακόμα ένα αριστούργημα.

Μοιραστήκατε μαζί τους ιστορίες και περιστατικά απ’ τη ζωή σας για να τους βοηθήσετε να γράψουν πάνω σας πιο πειστικά; Αν ναι, θα μπορούσατε να μας αναφέρετε κάποια;
Ναι, μοιράστηκα κάποιες ιστορίες από τη ζωή μου, κυρίως με τον Σωτήρη Τσαφούλια, και πάνω σε αυτές όλοι συνέβαλαν για να δημιουργηθεί μια πειστική και ζωντανή συγγραφή. Ένα από τα περιστατικά που αναφέρθηκαν ήταν τα παπούτσια με τα σχεδόν 12 πόντους βάση που φορούσα όταν οδηγούσα -ένα μικρό, καθημερινό στιγμιότυπο που όμως πρόσθεσε ρεαλισμό και χαρακτήρα στη σκηνή.

Ήσασταν φαν της δουλειάς τους; Ξεχωρίζατε κάποια; Υπήρχε κάποια σειρά τους που να είναι η αγαπημένη σας;
Ναι, ήμουν πάντα φαν της δουλειάς τους. Από τον Βασίλη και τη Δήμητρα ξεχώρισα ιδιαίτερα τα “Μαύρα Μεσάνυχτα” και από τον Σωτήρη Τσαφούλια το “Ετέρος Εγώ”. Αλλά πλέον, αν πρέπει να ξεχωρίσω κάτι, νομίζω ότι η κορυφή είναι το “Ριφιφί” -ένα αριστούργημα.

Το “ΡΙΦΙΦΙ” έχει πια τελειώσει, ο κόσμος το έχει δει και έχει συγκινηθεί. Είναι κλισέ η ερώτηση αλλά το περιμένατε ότι θα άγγιζε τόσο πολύ τον κόσμο; Και τι πιστεύετε είναι αυτό που την έκανε να ξεχωρίσει ως σειρά;
Με σκηνοθέτη τον Σωτήρη Τσαφούλια, μια υπέροχη ομάδα και ένα all-star cast, ήταν αναμενόμενο ότι η σειρά θα είχε θετική ανταπόκριση. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι το πιο βασικό είναι ότι το “Ριφιφί” αγγίζει την πραγματικότητα αυτής της εποχής -ό,τι ζει και περνάει κάθε συνάνθρωπός μας. Αυτό, νομίζω, είναι που την έκανε να ξεχωρίσει και να συγκινήσει τόσο πολύ τον κόσμο.

Έχω ακούσει την εξής αρνητική κριτική: Παρόλο που η σειρά είναι ένας ύμνος στη συμπερίληψη και υπάρχουν σκηνές που οι χαρακτήρες βγάζουν αιχμηρους λόγους ενάντια στο πώς συμπεριφέρεται η κοινωνία στα ΑΜΕΑ ατομα, ο δικός σας ρόλος πάλι χρησιμοποιείται ως comic relief. Δηλαδή πάλι ο πιο αστείος χαρακτήρας, πάλι αυτός που κάνει τους άλλους να γελάνε με το να γίνεται ο κύριος αποδέκτης των πειραγμάτων, είναι το άτομο με μικρό ανάστημα. Κι ότι αυτό έρχεται σε αντίθεση με όσα και να λένε οι ήρωες ή με ό,τι κι αν εκπροσωπεί η σειρά. Ότι στην πράξη φαίνεται το αντίθετο. Θα ‘θελατε να το σχολιάσετε;
Χαίρομαι που υπάρχει ένα τέτοιο σχόλιο, γιατί αν όλα ήταν μόνο θετικά, θα σήμαινε ότι κάτι δεν πάει καλά με τη νοοτροπία μας. Εγώ απλώς ήμουν ο εαυτός μου, και όσοι με γνωρίζουν προσωπικά μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Ποτέ δεν θα ήθελα να προσβάλω κάτι που έχει να κάνει με αναπηρία ή με νανισμό. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι ο αυτοσαρκασμός και η ικανότητα να υπαρχει λιγο χιουμορ με τη διαφορετικότητα μας βοηθάει να την αποδεχόμαστε καλύτερα στη ζωή. Το χιούμορ μου ποτέ δεν είχε στόχο να μειώσει κανέναν -απλώς είναι ένας τρόπος να προσεγγίσουμε με ειλικρίνεια τα θέματα της καθημερινότητας.

Εσείς προσωπικά τι σχόλια έχετε πάρει από το κοινό; Υπάρχει κάποιο που να ξεχωρίζετε; Καποιο που να σας συγκίνησε περισσότερο ίσως;
Έχω πάρει πολλά όμορφα σχόλια από τον κόσμο, αλλά αυτά που ξεχωρίζω περισσότερο είναι εκείνα που μιλάνε για ταύτιση. Άνθρωποι που μου λένε ότι είδαν τον εαυτό τους στον χαρακτήρα μου, ότι ένιωσαν λιγότερο μόνοι ή ότι πήραν δύναμη μέσα από τη σειρά.

Ένα σχόλιο που με συγκίνησε ιδιαίτερα ήταν από έναν γονιό, που μου είπε ότι το παιδί του ένιωσε για πρώτη φορά πως εκπροσωπείται στην τηλεόραση. Αυτά τα λόγια είναι που μένουν και σου θυμίζουν γιατί κάνεις αυτο που κανεις οσο πιο σωστα μπορεις να το κανεις.

Βλέπετε true crime ή σειρές βασισμένες σε εγκλήματα; Ξεχωρίζετε κάποιες;
Ναι, παλιά έβλεπα κυρίως σειρές με εγκλήματα, χωρίς να ξεχωρίζω κάποια συγκεκριμένη. Τώρα προτιμώ ταινίες και σειρές που συνδυάζουν πραγματικά γεγονότα με μυθοπλασία.

Στο “ΡΙΦΙΦΙ” ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης κάνει τον μεγάλο σας αδερφό, που σας προστάτευε κι όταν πέφτατε θύμα μπούλινγκ μικρός. Υπήρξε ποτέ μία αντίστοιχη φιγούρα στην πραγματική σας ζωή όταν ήσασταν παιδί;
Φυσικά και υπήρχαν -όπως και τώρα εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που με στηρίζουν. Νιώθω ευλογημένος που έχω αυτούς τους ανθρώπους δίπλα μου, και φυσικά θεωρώ τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη μέρος αυτής της στήριξης, τόσο στη δουλειά όσο και στην προσωπική μου ζωή. Πάντα θα τους είμαι ευγνώμων.

Σε συνέντευξή σας στους Πρωταγωνιστές το 2006, είχατε δηλώσει ότι “Είναι σπάνιο το να βγω μόνος μου. Πάντα έχω μια προστασία δίπλα μου, νιώθω πιο σίγουρα κι εγώ”. Αυτό στην Αμερική συνεχίζει να σας είναι αναγκαίο; Κι αν ναι ή όχι, τι λέει αυτό για τις ΗΠΑ;
Στις ΗΠΑ είναι διαφορετικά, γιατί κυρίως πηγαίνω για θέματα υγείας, όπου οι γιατροί εκεί έχουν καλύτερη εξειδίκευση για την πάθησή μου. Γι’ αυτό δεν μπορώ να έχω τα πάντα κοντά μου, όπως στην Ελλάδα, και χρειάζεται να προσαρμοστώ ανάλογα.

Και καθώς η συνέντευξη αυτή είναι 20 χρόνια παλιά, θα ήθελα να σας ρωτήσω αν σήμερα γενικά οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι ως προς αυτό το θέμα, ανεξαρτήτως χώρας, Ελλάδας ή ΗΠΑ δηλαδη.
Νομίζω ότι γενικά σήμερα οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι, αλλά εξαρτάται και από την κοινωνία και την κουλτούρα κάθε χώρας. Σίγουρα υπάρχει μεγαλύτερη ενημέρωση και κατανόηση, αλλά ακόμα χρειάζεται προσπάθεια για να αλλάξουν οι νοοτροπίες και να γίνει η διαφορετικότητα πιο φυσιολογική στην καθημερινότητα.

Δουλεύετε στο Λας Βέγκας. Θέλετε να μας περιγράψετε μερικές από τις δουλειές που κάνετε εκεί; Τους ρόλους που αναλαμβάνετε; Τα πρότζεκτ;
Δεν θα έλεγα ότι δουλεύω κανονικά στο Λας Βέγκας. Κάνω μερικά πιο εύκολα project, ώστε να μην επιβαρύνω την υγεία μου και να μπορώ να ανταπεξέλθω στα έξοδα για τους γιατρούς και τις θεραπείες μου.

Έχετε προσπαθήσει να παίξετε και σε σειρές ή ταινίες εκεί; Έχετε περάσει από δοκιμαστικά;
Όχι, δεν το έχω προσπαθήσει, γιατί η υγεία μου δεν το επιτρέπει. Εδώ στην Ελλάδα δέχτηκα να συμμετάσχω σε αυτό το σίριαλ καθαρά για τον Σωτήρη Τσαφούλια, την ομάδα του και όλο το all-star cast, που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μου το κάνουν όσο το δυνατόν πιο εύκολο, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα θέματα υγείας που έχω. Και πάντα θα τους ευχαριστώ γι’ αυτό.

Αν δεν κάνω λάθος, δουλεύετε και ως impersonator του Έλβις που κάνει γάμους. Τι ιδιαιτερότητες έχει αυτή η δουλειά; Τι πρέπει να προσέξει κανείς και τι άνθρωποι είναι αυτοί που συνήθως παντρεύονται με αυτόν τον τρόπο;
Ναι, κάνω και εμφανίσεις ως impersonator του Έλβις για γάμους, για την επιβίωσή μου, και γιατί είναι σύντομο και δεν επιβαρύνει πολύ τα πόδια και τη μέση μου. Είναι μια ξεχωριστή εμπειρία, γιατί χρειάζεται να μπεις στο χαρακτήρα για να διασκεδάσεις τον κόσμο.

Οι άνθρωποι που επιλέγουν αυτόν τον τρόπο για τον γάμο τους είναι χαρούμενοι και με χιούμορ, και το πιο σημαντικό είναι να σέβεσαι τη στιγμή και να προσφέρεις χαρά χωρίς υπερβολές.

Ποιο είναι το πιο τρελό σκηνικό που έχετε ζήσει κατά τη διάρκεια μίας τέτοιας τελετής;
Ένα από τα πιο τρελά σκηνικά που έχω ζήσει ήταν όταν, ενώ τραγουδούσα ως Έλβις, η νύφη αποφάσισε να χορέψει πάνω στο τραπέζι μπροστά σε όλους τους καλεσμένους! Όλο το σκηνικό έγινε εντελώς απρόβλεπτο, αλλά ήταν τόσο διασκεδαστικό που όλοι γέλασαν και το θυμόμαστε μέχρι σήμερα.