Αντώνης Καφετζόπουλος: Δεν έχω μίσος με τους Τούρκους, έχω μίσος με τους εθνικιστές

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Με τον Ρένο» του Ρένου Χαραλαμπίδη στο ONE και μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, τον «ξεριζωμό» της οικογένειάς του, τα δύσκολα χρόνια της προσφυγιάς και την προσωπική του αντίληψη για την πίστη.

Ο ηθοποιός ανέφερε πως δεν τρέφει κανένα μίσος για τους Τούρκους ή την Τουρκία και ότι το πρόβλημα για εκείνον είναι οι εθνικιστές, ανεξαρτήτως εθνικότητας.

«Πήγα δημοτικό, δίγλωσσο. Μειονοτικό ήταν το σχολείο μου. Κάναμε ως κύρια γλώσσα δύο γλώσσες. Ελληνικά και τούρκικα, ίδιες ώρες. Δεν έχω κανένα μίσος με τους Τούρκους έχω μίσος με τους εθνικιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος ήταν μόλις μικρό παιδί όταν η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη. Ο ίδιος, παρότι το γενικότερο κλίμα τρομοκρατίας για τους Έλληνες της Πόλης εκείνα τα χρόνια ήταν έντονο, είχε αισιοδοξία για το μέλλον, καθώς -όπως εκμυστηρεύτηκε- χάρηκε που θα ζούσε στη Δύση.

Η μετακόμιση από την Κωνσταντινούπολη στην Ελλάδα για την οικογένειά του δεν ήταν απλώς μια αλλαγή τόπου, αλλά μια πραγματική προσφυγιά. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος ένιωθε “κρυφή χαρά” για το νέο ξεκίνημα που θα ακολουθούσε.

«Δεν το ‘λεγα για να μη στεναχωρήσω την οικογένειά μου, αλλά χαίρομαι που θα φύγουμε από την Ανατολή και θα πάμε πιο κοντά στη Δύση. Σε ορισμένα πράγματα η Κωνσταντινούπολη ήταν πιο δυτική», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στη μετακόμιση και την αίσθηση του «ξεριζωμού» που βίωσε η οικογένειά του, τόνισε ότι για εκείνον η αλλαγή αυτή είχε μια κρυφή αισιοδοξία. «Εγώ ήθελα να πάω προς τη Δύση», είπε, εξηγώντας ότι αν και η οικογένειά του βίωνε το «δράμα» του ξεριζωμού, ο ίδιος αισθανόταν χαρά που θα έφευγε από την Ανατολή.

Ο ηθοποιός θυμήθηκε επίσης τη δύσκολη ατμόσφαιρα μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955 και την αίσθηση του διωγμού που ένιωθαν οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη.

«Αισθανόμασταν ότι είμαστε υπό διωγμό και υπό απειλή», εξήγησε, προσθέτοντας ότι υπήρχε βία, αλλά και λεκτική βία. «Μιλούσαμε ψιθυριστά ελληνικά. Σε μια πολυπολιτισμική πόλη, όπου θα έπρεπε να ήμασταν ελεύθεροι να μιλάμε τη γλώσσα μας, τα ελληνικά ήταν λίγο “no-no”», πρόσθεσε, θυμούμενος τον φόβο και τις απειλές που εκφράζονταν από τους γύρω.

Όσον αφορά την πίστη και τη θρησκεία, ο Αντώνης Καφετζόπουλος παραδέχτηκε ότι ποτέ δεν υπήρξε θρησκευόμενος. Αν και πήγαινε στην εκκλησία από μικρός, μοιράστηκε μια αποκαλυπτική στιγμή που έζησε σε ηλικία 10 ετών.

Τότε, όπως είπε, «συνειδητοποίησα πόσο θεατρικό είναι αυτό το πράγμα», αναφερόμενος στη τελετουργία της Μεγάλης Πέμπτης και την περιφορά του Σταυρού. Παρά την εντυπωσιακή εικόνα της τελετής, ο ίδιος ένιωσε ότι όλο αυτό τον συγκινούσε μεν, αλλά χωρίς να του προκαλεί θρησκευτικά συναισθήματα. «Κατάλαβα ότι αυτό αφορά τους ανθρώπους, τους συγκινεί, αλλά δεν το βρήκα να αφορά εμένα. Το βρήκα αναζωογονητικό σαν ένα έργο τέχνης, χωρίς θρησκευτικό αίσθημα», είπε.

Σε ό,τι αφορά τις πολιτικές του απόψεις, ο Αντώνης Καφετζόπουλος δήλωσε ότι δεν ήθελε να συνδεθεί με κανένα κόμμα, επισημαίνοντας ότι θέλει να είναι ενεργός πολίτης και να συμμετέχει στην πολιτική διαδικασία.

«Νιώθω φιλελεύθερος αναρχικός», είπε, τονίζοντας την αξία της Δημοκρατίας και την πεποίθησή του ότι αυτή είναι η πιο σημαντική επινόηση της ανθρωπότητας.

«Η Δημοκρατία δεν είναι μόνο το να ψηφίζεις κάθε τόσο, είναι ένα πλέγμα πραγμάτων. Προτιμώ την ιδέα της αναρχίας, γιατί πιστεύω ότι μια ώριμη κοινωνία δεν χρειάζεται κάποιον από πάνω να τη διευθύνει», κατέληξε ο Αντώνης Καφετζόπουλος.