Υπάτιος Πατμάνογλου: Η ανάρτηση για τα 9 χρόνια από το τραγικό δυστύχημα – “Η χειρότερη μέρα της ζωής μου”

Εννέα χρόνια συμπληρώθηκαν από το φρικτό τροχαίο της 26ης Φεβρουαρίου του 2017, στην Εθνική Οδό Αθηνών–Λαμίας, που είχε ως αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο της συζύγου και του παιδιού του Υπάτιου Πατμάνογλου.

Εκείνη τη μοιραία μέρα, ο Γιώργος Βακάκης, γιος του ιδιοκτήτη των πολυκαταστημάτων Jumbo, είχε πέσει οδηγώντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα την Porsche που είχε δανειστεί από τον πατέρα του εκείνη την ημέρα πάνω στο σταθμευμένο αυτοκίνητο του Πατμάνογλου. Το ΙΧ βρισκόταν σε χώρο στάθμευσης στα πλάγια της εθνικής οδού και σε αυτό επέβαιναν η σύζυγος και ο γιος του που τον περίμεναν να γυρίσει από την τουαλέτα. Νεκροί από την κομματιασμένη Porsche είχαν ανασυρθεί ο οδηγός της Γιώργος Βακάκης και ο συνοδηγός του Ανδρέας Γεωργακόπουλος. Νεκροί ανασύρθηκαν επίσης από το σταθμευμένο ΙΧ τόσο η Αποστολία Πατμάνογλου όσο και ο Παύλος Πατμάνογλου.

Με αφορμή αυτή την οδυνηρή επέτειο, ο Υπάτιος Πατμάνογλου, που έχασε την οικογένειά του σε αυτό το δυστύχημα που συγκλόνισε τη χώρα, δημοσίευσε μια ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, συνοδευόμενη από μια φωτογραφία του με εμφανείς πληγές στο πρόσωπο. Στην ανάρτησή του αναφέρει ότι εκείνη η μέρα παραμένει «η χειρότερη μέρα» της ζωής του.

Η ανάρτηση του Υπάτιου Πατμάνογλου

“26 Φεβρουαρίου 2017
Η χειρότερη μέρα της ζωής μου.
Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει.
Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει.
Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή.
Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος.
Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι,
μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις.
Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθετε πόση δύναμη κρύβετε μέσα σας.
Θα μπορούσα σήμερα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο.
Θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός.
Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας.
Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας.
Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό.
Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό,ειναι και πνευματικό.
Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου.
Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια.
Αυτή ήταν η δοκιμασία μου.
Αυτός ήταν ο σταυρός μου.
Δεν εγκατέλειψα.
Δεν άφησα ποτέ την πίστη μου.
Κι αυτό με κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο.
Η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα,
αλλά στην ψυχή.
Συνεχίζω.
Ζω.
Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό.
Η ζωή δεν είναι δεδομένη.
Ο δρόμος δεν συγχωρεί.
Ένα δευτερόλεπτο αρκεί.
Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή.
Υ.Γ.
Αλί σε αυτούς που μένουν.
Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο.
Η κόλαση είναι εδώ.
Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται”.