Ναι, ο Κουφοντίνας πρέπει να μπορεί να μιλάει…

Παρακολούθησα με ενδιαφέρον την Δευτέρα μέρος της συνέντευξης του Δημήτρη Κουφοντίνα στον Αλέξη Παπαχελά για το ντοκιμαντέρ του τελευταίο για την 17 Νοέμβρη.

Πρόκειται για υψηλού επιπέδου δουλειά, με ιστορικό βάρος και ιδιαίτερα χρήσιμη για όποιον θέλει να μάθει σε πιο ακριβώς ιστορικό πλαίσιο έδρασε η οργάνωση και ποια ήταν τα κίνητρά της.

Στη δημόσια σφαίρα, την ίδια ώρα, υπάρχει μία αμφισβήτηση για τα κίνητρα του συναδέλφου επειδή έδωσε λόγο και εικόνα στον καταδικασμένο για πολλούς φόνους Κουφοντίνα.

Για τους συγγενείς των θυμάτων μία τέτοια αμφισβήτηση μοιάζει κατανοητή. Ανθρώπινη. Εχασαν τους ανθρώπους τους από το δικό του οπλισμένο χέρι και προφανώς δεν έχουν καμία διάθεση ούτε να συγχωρήσουν ούτε να τον βλέπουν στην τηλεόραση. Γι’ αυτό και η ανακοίνωση που εξέδωσε ο σύλλογος “Θάνος Αξαρλιάν” δεν είναι σε καμία περίπτωση εκτός πραγματικότητας.

Ωστόσο, ο δημοσιογράφος έχει καθήκον. Να ερευνά, να φωτίζει αθέατες πλευρές και -εννοείται-να δίνει το λόγο στους φυσικούς πρωταγωνιστές των γεγονότων. Ο Κουφοντίνας υπήρξε τέτοιος και απολύτως ορθά (και δεοντολογικά) του δίνεται βήμα. Η “παραχώρηση” αυτή δεν σημαίνει ούτε έγκριση των ενεργειών του ούτε “συμπάθεια” για την οργάνωση (που έτσι και αλλιώς είναι παρελθόν εδώ και 24 χρόνια).

Να χρησιμοποιήσουμε ένα απλό παράδειγμα: Αν σήμερα ζούσε ο Χίτλερ και βρισκόταν σε μία γερμανική φυλακή και ένας δημοσιογράφος ήθελε να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα ήταν αδιανόητο (δημοσιογραφικά) να μην τον προσεγγίσει. Στη θέση του Χίτλερ βάλτε όποιο όνομα θέλετε.

Για τον ερευνητή-δημοσιογράφο η επαφή με κάθε έναν και κάθε μία που μπορεί να συνεισφέρει στην έρευνα αποτελεί καθήκον και δεοντολογική υποχρέωση (χώρια από επαγγελματική επιτυχία, αν μιλάμε για πρόσωπο που μιλά σπάνια). Όχι μόνο δεν πρέπει να την φοβάται αλλά οφείλει να την επιδιώκει.

Εν προκειμένω ο Παπαχέλας, εκτός των άλλων, σίγουρα διαθέτει και την έξωθεν καλή μαρτυρία ως μη συμπαθών την οργάνωση. Αλλά ακόμα και αυτό το “προσόν” να μην διέθετε, και πάλι όφειλε να δώσει το λόγο στον αρχιτρομοκράτη της 17Ν.

Στο εξωτερικό, σε άτομα με ανάλογη δράση, κάτι τέτοιο έχει γίνει κατά κόρον. Ούτε και εκεί λείπουν οι αντιδράσεις αλλά οι δημοσιογράφοι προχωρούν ως οφείλουν βάσει του ρόλου τους και της ιδιότητάς τους.

Στο κάτω-κάτω ούτε life style συνέντευξη ήταν, ούτε σκιαγράφηση προφίλ. Το επισημαίνουμε γιατί στο παρελθόν φασίστες της Χρυσής Αυγής “ξεπλένονταν” σε καθημερινή βάση από δημοσιογράφους σε πάσης φύσεως εκπομπές ακόμα και όταν είχαν ήδη κατηγορηθεί για σωρεία εγκλημάτων.

Και αν στο μέλλον, κάποιος ερευνητής-δημοσιογράφος θελήσει να κάνει μία δουλειά για την Χρυσή Αυγή και τον Μιχαλολιάκο σίγουρα θα αναζητήσει και τον Κασιδιάρη και όποιον άλλο φασίστα μπορεί να συνεισφέρει στην έρευνα. Αυτή είναι η φύση της δουλειάς…