Ευχαριστούμε Πέδρο Σάντσεθ, δυστυχώς είσαι μόνος…

Σε μια ιδεατή κατάσταση η καλύτερη  λύση θα ήταν αυτό που λέει το ΚΚΕ: δεν μετέχουμε σε καμιά συμμαχία, φεύγουμε από ΝΑΤΟ και Ευρώπη, διώχνουμε τις αμερικανικές βάσεις, τα έχουμε καλά με όλους, δεν κινδυνεύουμε από πουθενά.

Μόνο που ιδεατές καταστάσεις δεν υπάρχουν. Γι’ αυτό και η παραπάνω περιγραφή είναι ωραία σαν επιθυμητή και φανταστική, αλλά έξω από την πραγματικότητα.

Το ανησυχητικό δεν είναι η, υποχρεωτική τρόπον τινά, θέση που πρέπει να έχει η Ελλάδα. Άλλωστε είναι αμφίβολο αν οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θα έκανε κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που κάνει η σημερινή κυβέρνηση στην πολεμική κρίση της Μέσης Ανατολής. Η ανησυχία πηγάζει από το γεγονός ότι υπάρχει ο Τραμπ, η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του οποίου δεν επιτρέπει καμία πρόβλεψη και χάραξη πολιτικής. Απόδειξη οι κατά καιρούς ωμές απειλές εναντίον ακόμα και συμμάχων χωρών(τώρα εναντίον της Ισπανίας του Σάντσεθ).

Το σκηνικό, λοιπόν, σε ό,τι έχει να κάνει με εμάς, διαμορφώνεται ως εξής:

Πρώτον, ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα «δεν είναι εμπλεκόμενο μέρος» της κρίσης είναι παραπλανητικός. Έχουμε την αμερικανική βάση στη Σούδα, που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Ποιος ξεχνάει τα πανηγύρια όταν έφτασε εκεί ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο; Είμαστε, λοιπόν, μέρος της κρίσης, δεν είμαστε «ουδέτεροι» και δεν μπορούμε να είμαστε, όπως προσπαθεί να είναι η Τουρκία.

Δεύτερον, ούτε η Κύπρος είναι εκτός κρίσης. Δεν θα μπορούσε να είναι. Τα πρόσφατα πανηγύρια για το «εξάγωνο συμμαχιών» που εξήγγειλε ο Νετανιάχου, με την Ελλάδα και την Κύπρο μέσα, καταδεικνύει ότι ο ισχυρισμός «δεν μετέχουμε» είναι απλώς απόπειρα να περιγραφεί αλλιώς η εικόνα.

Τρίτον, η αποστολή ελληνικής βοήθειας στην Κύπρο ήταν μια αυτονόητη πράξη, από τη στιγμή που έφτασαν εκεί drones και πυραυλάκια. Αλλά δεν είναι και για πανηγυρισμούς.

Όπως είναι σήμερα τα πράγματα, η Ελλάδα έκανε αυτονόητες-και εν πολλοίς υποχρεωτικές- κινήσεις. Δεν υπάρχει εδώ μεγάλο πεδίο κριτικής στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ούτε από τη θεσμική  αντιπολίτευση ούτε από την «εσωτερική», με προεξάρχοντα τον Αντώνη Σαμαρά.

Όλα αυτά θα ήταν ανεκτά, αν δεν υπήρχε ο παράγοντας Τραμπ. Ο οποίος:

Περιφρονεί κάθε έννοια διεθνούς δικαίου.

Δεν συνεννοείται κάν, έστω για τα μάτια του κόσμου, με παραδοσιακούς συμμάχους της Αμερικής, οι οποίοι τα μαθαίνουν από τις τηλεοράσεις.

Εφαρμόζει παντού το νόμο της ζούγκλας ή του Φαρ Ουέστ κάνοντας απαγωγές ή δολοφονίες ηγετών άλλων χωρών, μαζί με τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου.

Μιλάει υποτιμητικά για ηγέτες παραδοσιακών συμμάχων χωρών, που διστάζουν να εμπλακούν αμέσως στον πόλεμο, όπως έκανε με τον Στάρμερ της Βρετανίας(«δεν είναι Τσόρτσιλ»).

Απειλεί άλλες χώρες, που λένε καθαρά ότι δεν θα εμπλακούν και προειδοποιούν για τους κινδύνους, όπως έκανε ο Πέδρο Σάντσεθ της Ισπανίας, ο μόνος Ευρωπαίος πολιτικός που έκανε μια δήλωση αξιοπρέπειας. Είναι ο μόνος και γι’ αυτό προσπαθούν να τον μειώσουν οι εγχώριοι Τραμπικοί και Νετανιαχικοί, φανεροί ή κρυφοί. Όπως o βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Oδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, που ανακάλυψε  ότι η Ισπανία «πουλάει όπλα στην Τουρκία», λες και η Γερμανία, η Γαλλία, η Βρετανία, η Ιταλία δεν της πουλάνε. Σοσιαλιστής βουλευτής, πού ταυτίζεται με του εγχώριους ακροκεντρώους, οι οποίοι λοιδορούν το σοσιαλιστή πρωθυπουργό της Ισπανίας, επειδή στάθηκε αξιοπρεπώς απέναντι στον παράφρονα της Ουάσιγκτον(και μετά αναρωτιούνται στο ΠΑΣΟΚ γιατί πάνε  κατά διάολου).

Το χειρότερο όλων είναι ότι με αυτά που κάνει ο Τραμπ και έτσι όπως τα κάνει, συρόμενος από τον Νετανιάχου, ουδείς γνωρίζει «τι τέξεται η επιούσα». Το πιθανότερο είναι ότι δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος. Αυτό κατάλαβε και ο πρώτος δυτικός ηγέτης που τον επισκέφθηκε, ο Γερμανός Μερτς, ο οποίος δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν κανένα σχέδιο για την επόμενη μέρα στο Ιράν. Κι αν θυμηθούμε τι έγινε με ανάλογες επεμβάσεις στο παρελθόν(Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία κ.α) και πού κατέληξαν(σε χάος), τα φίδια πρέπει να αρχίσουν να μας ζώνουν. Γιατί χτες στόχος του Τραμπ ήταν ο Μαδούρο, σήμερα οι μουλάδες, αύριο μπορεί να είναι η(ευρωπαϊκή) Γροιλανδία(το έχει πει) ή κάποιο νησί της Ισπανίας, επειδή τον «εκνευρίζει» ο Σάντσεθ.

Ποιος μπορεί να φαντασθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Και τι θα κάνει τότε η φρεγάτα «Κίμων»; Θα υπερασπιστεί τη Γροιλανδία ή την Ισπανία; Θα ενταχθεί στον αμερικανικό στόλο; Ή απλώς θα μείνει στη Σαλαμίνα;

Υπερβολές είναι όλα αυτά; Μάλλον. Αλλά δείχνουν πού μπορεί να οδηγηθούμε με τον πιστολέρο του Οβάλ Γραφείου, που έχει άλλα δυόμισι χρόνια μπροστά του.

Επιμύθιον: Ευχαριστούμε Πέδρο Σάντσεθ, που έσωσες την τιμή της Ευρώπης. Δυστυχώς, εμείς δεν μπορούμε να πούμε αυτό που είπες εσύ…