Οι καλές μέρες του Μητσοτάκη

Η ερώτηση για τον καταλληλότερο στη θέση του πρωθυπουργού υπόκειται σε έναν αυστηρό περιορισμό. Οι επιλογές είναι προκαθορισμένες. Εσύ μπορεί να θεωρείς καταλληλότερο τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή Νίκο Βαμβακούλα. Και εγώ μαζί σου. Ομως δεν μπορείς να βάλεις το όνομα στο τραπέζι. Οφείλεις να επιλέξεις από τους ηγέτες των πολιτικών σχηματισμών που συμμετέχουν στις εκλογές.

Οταν, λοιπόν, η κοινή γνώμη αναζητεί τον καταλληλότερο για τη δουλειά, χρησιμοποιεί συγκεκριμένα κριτήρια. Ελέγχει την πολιτική και τεχνοκρατική συγκρότηση. Και πάντα αξιολογεί το επίπεδο της εκπροσώπησης που θα έχει η χώρα στο εξωτερικό. Τα υπόλοιπα έπονται. Μπορεί το προς εξέταση πρόσωπο να έχει στη γούνα του αμέτρητα ράμματα. Ωστόσο ακόμα και αν έχει φθορές, θα προτιμηθεί όταν δεν υπάρχει εναλλακτική με βασικά προσόντα.

Και εδώ βρίσκεται το γνωστό πρόβλημα της αντιπολίτευσης. Βάλτε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς στη σειρά. Και διαλέξτε πρωθυπουργό. Δεν σας αρέσει κανένας, σωστά; Ομως αυτές είναι οι επιλογές σας. Ετσι εξηγείται σε μεγάλο βαθμό η ηγεμονία του Μητσοτάκη. Ακόμα και αν σου προκαλεί δυσανεξία και αναφυλακτικό σοκ, αυτόν θα στείλεις να συζητήσει με τον Μακρόν. Οι υπόλοιποι θα χρειαστούν διερμηνεία και φροντιστήριο.

Αυτές τις μέρες ο Μητσοτάκης απολαμβάνει κάθε γουλιά του πρωινού καφέ. Διότι με βάση τα κριτήρια της κοινής γνώμης, είναι ο μόνος που μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των κρίσιμων συνθηκών. Συνεπώς δεν είναι διόλου παράξενη ή παράλογη η δημοσκοπική ωφέλεια της κυβέρνησης. Ο πολίτης σκέφτεται ότι, υπό τις σημερινές συνθήκες, δεν έχει άλλη επιλογή. Είναι εγκλωβισμένος; Δεκτό. Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα.

Βέβαια αν ο πόλεμος τραβήξει, τα δημοσκοπικά κέρδη θα εξαϋλωθούν στα ράφια των σούπερ μάρκετ και στα πρατήρια καυσίμων. Ετσι δε και επηρεαστεί ο τουρισμός, η δυσφορία θα φουντώσει μαζί με τις ζέστες. Προς το παρόν, όμως, ο Μητσοτάκης ζει μερικές από τις καλύτερες του μέρες στο Μαξίμου. Η «καταλληλότητα» δεν είναι αφηρημένη αρετή. Είναι αποτέλεσμα σύγκρισης. Και στις συγκρίσεις κρίνεται η πολιτική πραγματικότητα.