Πώς λέγεται, τελικά, αυτή η προκατάληψη;

Την περασμένη Κυριακή 15 Μαρτίου, τιμήθηκε στη Θεσσαλονίκη η 83η επέτειος της αναχώρησης από την πόλη του πρώτου τρένου για το Άουσβιτς, με Πορεία Μνήμης και με κεντρικό σύνθημα «Ποτέ Ξανά». Προηγήθηκε η έναρξη των εργασιών για την κατασκευή του πάρκου μνήμης στην πλατεία Ελευθερίας, «κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας», διαβάζω στο ρεπορτάζ, στο σάιτ του ΒΗΜΑτος.

«Τις πρώτες εργασίες ανάπλασης της πλατείας πραγματοποίησαν συμβολικά η Λόλα Άντζελ, επιζήσασα του Ολοκαυτώματος καθώς και απόγονοι θυμάτων της θηριωδίας.”Δεν τα κατάφεραν, το νικήσαμε”, υπογράμμισε συγκινημένη η Λόλα Άντζελ στην τελετή έναρξης των εργασιών», διαβάζω στο ρεπορτάζ.

Καθόλου ρητορικό.

Μέχρι το καλοκαίρι του 2023 γράφαμε άρθρα και σχόλια συμπαράστασης στο Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, ζητώντας να καταργηθεί το πάρκινγκ στο οποίο είχε μετατρέψει την Πλατεία Ελευθερίας ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κώστας Ζέρβας, ως γνήσιος εκπρόσωπος αυτών που θέλουν να διαγράψουν από τη συλλογική μνήμη την ιστορία των Ελλήνων Εβραίων.

Δεν τους πέρασε. Ή μάλλον όχι, δεν το γράφω σωστά. Αυτή η ιστορία δεν συντάσσεται με ρήματα στην παθητική φωνή. Οι δημοκράτες Θεσσαλονικείς, με εμάς διάσπαρτους στην υπόλοιπη Ελλάδα επικουρικά, έβαλαν τελεία στο αίσχος. Είναι δικό τους κατόρθωμα.

Χάρις στο νέο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Στέλιο Αγγελούδη και τα κονδύλια που διέθεσε η κυβέρνηση, το έργο θα υλοποιηθεί.

Όμως, κάτω από το ρεπορτάζ του ΒΗΜΑτος υπάρχει ένα ανώνυμο σχόλιο, του είδους που βλέπουμε σε όλα τα σάιτ και παντού στα σόσιαλ μίντια:
«Μνημείο για τα θύματα του Ισραήλ πότε θα κάνουμε; Εκτός από την γενοκτονία των Εβραίων από τους Γερμανούς υπάρχει και η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το τρομοκρατικό Ισραήλ. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οι κτηνωδίες συνεχίζονται αμείωτες».

Για τη συζήτηση, είμαι πρόθυμη μέχρι και να υπογράψω «σε λευκό χαρτί» όπως λένε ότι ο συντάκτης του δεν είναι αντισημίτης.

Την ίδια στιγμή βέβαια, ελπίζω να μην υπάρχει και η παραμικρή αμφιβολία ότι αυτή αναφορά ως σχόλιο σε ρεπορτάζ για την Ημέρα Μνήμης συνιστά τον απόλυτο ευτελισμό του Ολοκαυτώματος καθώς στοχεύει στο να ταυτίσει το Ισραήλ με τους Ναζί δηλαδή με το «απόλυτο κακό» κι αυτό αν μη τι άλλο ευτελίζει τη Γενοκτονία. Και αυτή η στάση είναι που τελικά οδηγεί στον αντισημιτισμό και τη ρατσιστική βία.

Λίγες μέρες νωρίτερα, ο κ.Παναγιώτης Λαφαζάνης άφησε κάποιους (όχι εμάς) άναυδους καθώς σε πορεία συμπαράστασης στο καθεστώς του Ιράν, εμφανίστηκε κρατώντας στα χέρια μια καδραρισμένη φωτογραφία του εκτελεσθέντος (εξωδικαστικώς, δηλαδή παρανόμως) αιμοσταγούς δικτάτορα Χαμενεΐ.

«Είναι αντισιωνιστής και αντιαμερικανός ο Λαφαζάνης», διαβάζω από ανθρώπους που δεν θέλουν να δικαιολογήσουν αλλά προσπαθούν στ’αλήθεια να καταλάβουν, μαζί σε αυτούς και εγώ.

Όμως, όταν μιλάς με τόσο μεγάλη βεβαιότητα για τη Μέση Ανατολή, είναι δυνατόν να μην γνωρίζεις το φιλειρηνικό κίνημα στο Ισραήλ και την καταδίκη της ακροδεξιάς κυβέρνησης Νετανιάχου από εβραϊκές κοινότητες στην Ευρώπη και στην Ελλάδα ακόμα.

Είναι δυνατόν να μην κάνεις την παραμικρή αναφορά στα θύματα της σφαγής της 7ης Οκτωβρίου; Ισραηλινοί, άμαχοι πολίτες ήταν αυτοί που δολοφονήθηκαν με αγριότητα που παραπέμπει στις σφαγές πληθυσμών κατά τον Μεσαίωνα.

Κι αν όλα αυτά τα ξέρεις και τα αναγνωρίζεις, γιατί δεν αισθάνεσαι την ανάγκη να δηλώσεις ότι κάνεις αυτή τη διάκριση; Μια δήλωση που δεν την παραλείπεις σε άλλες περιπτώσεις!

«Δεν είναι όλοι οι Αμερικανοί με τον Τραμπ!», «Δεν είναι όλοι οι Ρώσοι με τον Πούτιν, δεν φταίνε οι λαοί!». Έτσι είναι. Αλλά αν αυτό το αναγνωρίζεις σε όλους τους άλλους ανθρώπους επί της γης, γιατί αρνείσαι να το κάνεις για τους Ισραηλινούς και τους Εβραίους;

Είμαι πρόθυμη να δεχτώ ότι δεν είναι ο αντισημιτισμός που υποκινεί αυτή τη στάση αρκεί κάποιος να μας εξηγήσει τι την υποκινεί και ποια είναι η λέξη που την περιγράφει.
Τελικά, αν δεν είναι αντισημιτισμός, πώς λέγεται αυτό το είδος της προκατάληψης;