Επιτελική ντροπή και ασέβεια για τα θύματα των Τεμπών

Η κυβερνητική αντιμετώπιση της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών, της μνήμης των θυμάτων και της δίκαιης οργής των συγγενών, από την πρώτη στιγμή μπήκε στη χυδαία ζυγαριά του πολιτικού κόστους.

Αυτό σήμαινε ότι ο σεβασμός έμενε στην άκρη και η επικοινωνιακή διαχείριση πήρε το προβάδισμα, με τους αφελείς τότε να πιστεύουν ότι μπροστά σε μια τέτοια εθνική τραγωδία, η κυβέρνηση του “επιτελικού κράτους”, θα μπορούσε να δείξει ανθρώπινο πρόσωπο.

Τις πρώτες μέρες του δυστυχήματος, ενώ οργανώθηκε επιτελικά το μπάζωμα, διάφοροι παπαγάλοι ζητούσαν ο θρήνος να είναι βουβός και να μην “πολιτικοποιηθεί” μια τραγωδία, καθώς η αγωνία τους για να μην πληγεί η κυβέρνηση ξεπερνούσε τα ίχνη ανθρωπιάς, που ίσως τους είχαν απομείνει μετά από χρόνια υπηρεσίας στις ομάδες προπαγάνδας.

Όταν ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, έγινε αντιληπτό ότι η κυβέρνηση ενδιαφερόταν περισσότερο για τη διαχείριση, κάτι που είχε αποτέλεσμα στις εκλογές του 2023, παρά για την απόδοση δικαιοσύνης, η οργή ξεχείλισε και οδήγησε στις μαζικές συγκεντρώσεις, με τους πολίτες να στέλνουν το μήνυμα ότι δεν θα ξεχάσουν. Τότε η κυβέρνηση είχε υποχρεωθεί να προσποιηθεί ότι ενδιαφέρεται για τη δικαίωση των θυμάτων.

Δυστυχώς, επρόκειτο για προσποίηση.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά και αφού το υπουργείο Δικαιοσύνης διαβεβαίωνε ότι υπάρχει η κατάλληλη αίθουσα για τη διεξαγωγή μιας από τις πιο σημαντικές δίκες της Μεταπολίτευσης, γίναμε μάρτυρες μιας εικόνας που ντροπιάζει τη χώρα.

Η αίθουσα δεν χωρούσε συγγενείς θυμάτων, επιζώντες, δικηγόρους. Δεν υπάρχουν οι στοιχειώδεις συνθήκες για τη δημοσιογραφική κάλυψη, δεν υπήρξε η φροντίδα για να εμπεδωθεί έστω και τώρα η πεποίθηση ότι η κυβέρνηση θέλει να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Και μόνο το γεγονός ότι συγγενείς θυμάτων, λόγω χώρου, υποχρεώθηκαν να κάτσουν σε θέσεις κατηγορουμένων, τα λέει όλα για το μέγεθος της ύβρεως. Από πότε η Ελλάδα έπαψε, να σέβεται τους νεκρούς της;

Το επιτελικό κράτος είχε τρία χρόνια να δημιουργήσει τις συνθήκες που πρέπει για να γίνει αυτή η δίκη ομαλά, χωρίς να νιώθουν οι συγγενείς των θυμάτων ότι τους βασανίζουν. Γιατί για βασανιστήριο πρόκειται. Οι άνθρωποι αυτοί ανεβαίνουν έναν Γολγοθά που δεν θα τελειώσει ποτέ. Η κυβέρνηση και οι αρχές έπρεπε να είναι δίπλα τους και όχι να εμφανίζονται ως φανεροί ή κρυφοί εχθροί τους.

Δεν θα σταθούμε καν εδώ στην απουσία των κατηγορούμενων από την αίθουσα ή στην λεγόμενη “πολιτική ευθύνη”, που δεν σημαίνει τίποτα για κανέναν ανευθυνοϋπεύθυνο.

Για άλλη μια φορά το “επιτελικό κράτος” έχει να επιλέξει μεταξύ δύο δεινών παραδοχών. Είτε αδιαφόρησε, είτε είναι ανίκανο, παρά την πολυδιαφημισμένη επιτελικότητα, να βρει ή να κατασκευάσει μια αίθουσα σε όλη τη χώρα για μια ιστορικής σημασίας δίκη.

Αν δεν μπορούσαν ας έψαχναν βοήθεια από Ισραηλινούς, που σηκώνουν πολυκατοικίες σε όλη την Αθήνα εν ριπή οφθαλμού. Αν τους το ζητούσαν, σίγουρα θα το άκουγαν. Με Predator.