Δίκη για τα Τέμπη: Γιατί έκανε παράσταση το Δημόσιο;

Το Δημόσιο υπέβαλε αίτημα για παράσταση στη δίκη των Τεμπών. Ωστόσο, όπως φάνηκε, παρότι θα βρίσκεται από τα έδρανα των συγγενών, η επιχειρηματολογία του θα βασιστεί στα επιχειρήματα των κατηγορουμένων.

Συγκεκριμένα, η εντεταλμένη συνήγορος της νομικής υπηρεσίας του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών δήλωσε υποστήριξη κατηγορίας αποκλειστικά για τους τρεις κατηγορούμενους σταθμάρχες και τον επιθεωρητή της Λάρισας.

Το κρίσιμο είναι ότι το Δημόσιο έχει ήδη μια καταδίκη σε βάρος του στα αστικά δικαστήρια για την υπόθεση των Τεμπών.

Έτσι, με τη σημερινή του κίνηση διεκδικεί να έχει διπλή θέση στην υπόθεση: ως υπόχρεος αποζημίωσης, και ως κατήγορος στην ποινική διαδικασία.

Tα νομικά επιχειρήματα του Δημοσίου

Η συνήγορος του Δημοσίου ανέφερε ότι το Υπουργείο έκρινε ότι συντρέχει λόγος προς υποστήριξη λόγω της άμεσης σύνδεσης των κατηγορουμένων και των καθηκόντων τους.

Η παράσταση, σύμφωνα με το έγγραφο της εντολής που έλαβε, θεμελιώνεται στην ηθική βλάβη του δημοσίου και στην προσβολή της εμπιστοσύνης των πολιτών στους κρατικούς θεσμούς και στην λειτουργία του συστήματος καθώς και την περιουσιακή ζημία που συνδέεται με τις αποδιδόμενες πράξεις.

Κατά την παράσταση, ο πατέρας του Άγγελου Τηλκερίδη, Χρήστος αντέδρασε: «Ήρθαν εδώ για να μας κοροϊδέψουν μπροστά στα μάτια μας. Από ποιους παίρνανε εντολές αυτοί;».

«Έχουμε μια συγκεκριμένη εντολή από την υπηρεσία. Όπως οι συνήγοροι παίρνουν εντολή από τους συγγενείς», απάντησε στην έδρα η συνήγορος.

Μπορεί το Δημόσιο να είναι αντίδικος με τον ΟΣΕ;

Από την πλευρά τους οι συνήγοροι των συγγενών και των επιζώντων στις επόμενες δικασίμους πρόκειται να καταθέσουν την ένσταση τους σχετικά με την παράσταση του δημοσίου.

Νομικοί κύκλοι αναφέρουν ότι η τελεσίδικη απόφαση του πρωτοδικείου για αποζημίωση 400.000 ευρώ σε βάρος του δημοσίου δημιουργεί κώλυμα.

Πιο συγκεκριμένα, το Διοικητικό Πρωτοδικείο επιδίκασε αποζημίωση σε συγγενείς θύματος στο δυστύχημα στα Τέμπη, κρίνοντας ότι το Δημόσιο φέρει ευθύνη για σοβαρές παραλείψεις στη λειτουργία και την ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου.

Στο σκεπτικό της απόφασης επισημαίνεται ότι οι ελλείψεις σε κρίσιμα συστήματα, όπως η τηλεδιοίκηση και η σηματοδότηση, σε συνδυασμό με τη συνολική κατάσταση του δικτύου, συνέβαλαν αιτιωδώς στην επέλευση του δυστυχήματος.

Το δικαστήριο κατέληξε ότι το Δημόσιο δεν διασφάλισε, όπως όφειλε, ένα επαρκές επίπεδο ασφάλειας στις σιδηροδρομικές μεταφορές, στοιχειοθετώντας έτσι την υποχρέωσή του για αποζημίωση λόγω της ψυχικής οδύνης των συγγενών.

Το κίνητρο του Δημοσίου δημιουργεί κώλυμα

Με τα παραπάνω δεδομένα, στο δημόσιο υπάρχει ιδιαίτερο κίνητρο να μετακυλήσει την ευθύνη σε μεμονωμένους υπαλλήλους, ώστε να περιορίσει το εύρος της δικής του ευθύνης και μελλοντικών αξιώσεων.

Συνήγοροι οικογενειών επισημαίνουν ότι η κίνηση αυτή είναι μια καταχρηστική άσκηση δικαιώματος. Δεν αποσκοπεί στην αποκατάσταση της ζημίας αλλά στον έλεγχο της αποδεικτικής διαδικασίας και στον περιορισμό της έρευνας ώστε να μην επεκταθούν οι ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα ή ανώτατα διοικητικά στελέχη.

Ουσιαστικά, οι ίδιοι νομικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι με αυτήν την κίνηση επιχειρεί να μεταφέρει την ευθύνη από την εποπτεία που θα έπρεπε να έχει το κράτος, ιδιαίτερα μέσω κατηγορουμένων, όπως των δυο στελεχών της Διεύθυνσης Μεταφορών του Υπουργείου που βρίσκονται κατηγορούμενοι.

Νομικά επιτρέπεται το Δημόσιο να παρίσταται προς υποστήριξη της κατηγορίας. Όμως, στην πράξη δημιουργείται ένα κρίσιμο σημείο τριβής.

Η ανάγκη να αποδοθούν ποινικές ευθύνες σε πρόσωπα συνυπάρχει με μια ήδη διαπιστωμένη και τελεσίδικα κρατική ευθύνη. Το πώς θα ισορροπήσει αυτό το δίπολο επηρεάζει καθοριστικά το αφήγημα και τη στάθμιση ευθυνών στη δίκη.