Οι μικροαστοί τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη

Στο ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά για τη 17 Νοέμβρη, κάποιες αφηγήσεις αναφέρονται σε συμπεριφορές που, αν μη τι άλλο, αναδεικνύουν τον μικροαστισμό των τρομοκρατών.

Τα μέλη της οργάνωσης λάμβαναν μισθό. Άλλος πολλά και άλλος λιγότερα. Είδαμε τα κιτάπια. Θυμίζουν μισθολόγιο εταιρείας. Υπήρχαν και μηνιάτικα των 600.000 δραχμών.

Η μισθοδοσία τους αντιστοιχούσε στα έσοδα από τις ληστείες τραπεζών. Και μιλάμε για ποσά αρκετών εκατομμυρίων δραχμών. Πήγαν στην επαναστατική dolce vita.

Μεταφέρεται η αφήγηση ενός μέλους της οργάνωσης. Πήγαν για γλέντι στα μπουζούκια -υποθέτω θα ήταν κανένα ρεμπετάδικο. Και όταν το κέφι βούτηξε στο αλκοόλ, άρχισαν τα χουβαρνταλίκια, μοιράζοντας πεντοχίλιαρα στους μουσικούς. Εντάξει, αυτό το περιγράφεις και ως συμπεριφορά λαϊκού αγωνιστή.

Βγήκε ο οπλαρχηγός στο πανηγύρι και δίνει ρεγάλο στα νταούλια. Αλλά θυμίζει και ξιπασμένους λεφτάδες που κάνουν φιγούρα με τα «μαρούλια» στο χέρι.

Όταν ο Δημήτρης Κουφοντίνας αποφάσισε να παραδοθεί, πήγε στη ΓΑΔΑ με ταξί. Και έδωσε εκατό ευρώ στον οδηγό. Δεν ζήτησε ρέστα. Σωστά, τι να τα κάνει; «Ηθελα να με θυμάται», λέει. Δηλαδή ήθελε να αποτυπωθεί στη μνήμη του ταξιτζή ως ένας λεφτάς που τα σκορπάει ή, αν θέλετε, ως μία καρικατούρα του ταξικού εχθρού. Και τι στα αλήθεια θα θυμάται ο ταξιτζής; Ότι πήρε στο χέρι βρόμικα, κλεμμένα λεφτά από έναν serial killer.

Και αυτό είναι, τελικά, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο. Πίσω από τη ρητορική της επανάστασης, πίσω από τη βία και την ιδεολογία, διακρίνεται κάτι πολύ πιο γνώριμο. Όχι μια ζωή στο περιθώριο, αλλά μια ζωή που, με τους δικούς της όρους, αναπαρήγαγε ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι πολεμούσε.

Ο Κουφοντίνας εμφανίζεται αμετανόητος. Λογικό. Είναι ο μόνος τρόπος για να σταθεί, ψυχικά, όρθιος και να αντιμετωπίσει τις τύψεις. Όχι για τις δολοφονίες ένδεκα ανθρώπων -για αυτές δεν αισθάνεται βάρος. Αλλά για τη ματαιότητα μέσα στην οποία έπνιξε τη ζωή του.

Για αυτό δεν κάνει δήλωση μεταμέλειας μήπως και ελαφρύνει τη θέση του. Αν αφαιρέσει το νόημα που ο ίδιος αποδίδει στις πράξεις του, η ζωή θα γίνει δυσβάσταχτη, κενή περιεχομένου.